Verstild als een oude foto

Interview | Op haar tweede plaat klinkt de Deense zangeres Agnes Obel weer intiem. Zonder dat je als luisteraar echt hoogte van haar krijgt.

Hoe begint een liedje? Het is een vraag die heel veel muzikanten al heel vaak hebben moeten beantwoorden, en waar ze meestal ook wel een antwoord op paraat hebben, of als je geluk hebt zelfs een hele filosofie. De een vangt een losse opmerking op in de tram, en wordt dan aan het denken gezet, de ander zit eindeloos te pielen op de piano, en wacht tot er uit al die probeersels per ongeluk iets omhoog komt borrelen.

Agnes Obel begint vooral moeilijk te kijken. Ze onderbreekt zichzelf een paar keer, als ze naar eigen smaak te veel begint te praten als een zelfhulpboek. "Ik haat het als ik gedwongen word om dingen te zeggen die stom klinken", zegt ze. We beloven haar mislukte poging niet te citeren.

Ze lacht, want de Deense zangeres is zeker geen onprettige gesprekspartner. Wel een die het moeilijk vindt om over haar muziek geïnterviewd te worden. Ze kan prima technische uitleg over de instrumentatie geven: waarom ze deze keer vooral piano en cello gebruikte bijvoorbeeld. "Je kunt ritme en puls aangeven met drums, dat is de traditionele manier. Maar ik houd erg van het geluid van hout dat in een cello zit. Daar kun je ook een ritme uithalen, dat wilde ik voor deze plaat benutten."

Maar als je iets meer te weten probeert te komen over de betekenis van de liedjes op haar tweede plaat 'Aventine', dan stokt ze. Muziek beslaat een heel apart domein van haar persoonlijkheid, een domein waar woorden kennelijk geen zeggingskracht hebben.

Het past ook wel een beetje bij die liedjes. Ze klinken heel intiem, alsof Obel bij je in de huiskamer piano zit te spelen. Misschien dat ze daarom, twee jaar geleden, tot een publiekslieveling uitgroeide. Een beetje onder de radar gebeurde dat. De carrière van de Deense zangeres, woonachtig in Berlijn, kreeg wel een beslissend zetje toen een liedje van haar in een Duitse reclame werd gebruikt. Maar vervolgens veroverde haar debuutalbum 'Philharmonics' vooral dankzij mond-tot-mondreclame het ene na het andere land.

De intimiteit van Obel is een puur muzikale intimiteit. Ze is niet iemand die haar hart uitstort in een liedje. Ze is in het echt ook veel minder ingetogen dan je op basis van haar muziek zou verwachten.

Uiteindelijk komt ze, stoeiend met gedachten en woorden, toch bij een mooi beeld uit. "Een oud liedje terugluisteren is als een oude foto terugbekijken." Op het moment dat je een foto neemt, is het een momentopname van alles wat je blikveld vult, en valt er dus niet veel over te zeggen. Pas later kun je de stemmingen aanwijzen waar je toen aan onderhevig was.

Als haar liedjes foto's zijn, dan toch wel ernstig bewerkte foto's. Ze werden allemaal opgenomen in Berlijn. Maar 'Aventine' klinkt niet als een grotestadsalbum. Er komen geen stoplichten of discotheken voor in de teksten, maar heuvels en kreken. De stemming is verstild pastoraal, het stadsgewoel lijkt heel ver weg.

"Misschien komt dat juist wel doordat ik het album in Berlijn heb opgenomen", reageert Obel. "Ik werkte in een studio in Kreuzberg, in een deel van de wijk dat 's avonds overstroomd wordt door toeristen en feestgangers. Als ik iets ging opnemen, kwam ik vaak vrienden tegen, die vroegen of ik wat mee ging drinken. Ik moest dus als het ware iedere keer opnieuw heel radicaal voor de muziek kiezen. Ik moest mezelf afgrenzen van de stad, en daardoor hoor je het gevoel dat in mezelf leefde misschien des te sterker in de muziek terug."

Of andere mensen iets van die stemming erin terughoren? Waarschijnlijk niet. "Sinds ik met mijn muziek naar buiten ben getreden, hoor ik de wildste interpretaties en theorieën over mijn liedjes, waar ik me zelf niets bij voor kan stellen. Maar dat vind ik dus prachtig, misverstanden over muziek. Ik vind het prachtig om te merken op hoeveel verschillende manieren mensen ernaar luisteren."

Het is alleen nog steeds wennen dat het nu haar eigen muziek is die het onderwerp is van al die misverstanden. "Mijn vriendje is heel anders, die maakt animatiefilms, en hij vindt het heerlijk om naar zijn eigen werk te kijken, samen met vrienden. Ik vind mijn muziek ook wel goed, anders zou ik haar niet maken. Maar het gebeurt wel eens, in een café bijvoorbeeld, dat er ineens iets van mezelf opstaat. Dan wil ik alleen maar verdwijnen. Het voelt zo gênant. Misschien omdat het te persoonlijk is, en het dan eng is als er ook andere mensen naar luisteren."

Publiekslieveling Agnes Obel: 'Ik hoor de wildste theorieën over mijn liedjes'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden