Verspilde energie

Kalkar is een niet al te erg Duits stadje, achter Kleef, niet ver over de grens met Nederland. Het heeft een paar mooie historische gebouwen en een imposante middeleeuwse kerk. Veel mensen die er wonen, werken in het Ruhrgebied maar willen daar niet wonen, dus zoeken ze plaatsjes als Kalkar uit. Ik heb er in mijn Duitse tijd ook wel eens een oogje op gehad en ik denk dat ik er niet heel ongelukkig was geworden. In mijn jonge jaren dacht ik echter dat Kalkar in Nederland lag en dat het een verschrikkelijk oord was, dat voornamelijk bestond uit een enorme hoogoven – van kalk natuurlijk want zo heette het immers – een plek waar je alleen naartoe ging om je op de rails te laten vastbinden of hard aan een hek te rukken en tegen de politie te schreeuwen. Er stond in Kalkar namelijk een kerncentrale en daar was ik natuurlijk tegen, zoals, in mijn jeugdige ogen, ieder weldenkend mens. Ik wist van het wezen van kernenergie weliswaar niks af maar het behoorde bij mijn generatie om daar tegen te zijn, net zoals je voor lang haar was en tegen het leger.

Ik was in al deze gedachtengangen enigszins een meeloper en ook nog eentje die slechts zelden ’Boe’ riep en nauwelijks werd opgemerkt, wat voor een meeloper nogal onthutsend is want je loopt eigenlijk voor niks mee, als kanonnenvoer zeg maar, maar dat deed aan de stelligheid van mijn gedachten allemaal niks af: Kalkar was foute boel! Inmiddels is er van die kerncentrale nooit iets terechtgekomen. Een Nederlandse ondernemer heeft van hetoude terrein en gebouw allang een pretpark gebakken, Wunderland geheten: ’...van alles te beleven én te leren. Het park heeft vele schitterende attracties waaronder...’ etcetera. Ik rijd nog met een zekere regelmaat langs de oude vijand, die daar zo vredig ligt te snurken. Maar nu begrijp ik dat kernenergie toch opeens weer wel kán. Want sinds de jaren zeventig hebben we de opwarming van de aarde en raken de fossiele brandstoffen op, en we verbruiken steeds meer energie. Ik hoorde nota bene een oprichter van Greenpeace zeggen dat hij nu vóor kernenergie was en zelfs Diederik Samsom, oud-tegenstander, sloot het niet meer uit; hij vond het wel een lompe vorm van energiewinning maar we konden er niet langer categorisch ’Nee’ tegen zeggen, vond hij. Het programma van de PvdA rept met geen woord over kernenergie. Het voelt allemaal of een oud, zaligmakend geloofspunt van me is afgenomen. Ik heb nog wel eens een stickertje op m’n auto gehad met een lachend zonnetje, ’Atomkraft, Nein Danke!’ En ik heb er zelfs mijn minuscule kennis van bijvoorbeeld de Letse taal op gebouwd: ’Kodolenergija? Ne, paldies!’ Was Tsjernobyl dan niet ontploft? Hadden we niet een seizoen lang spinazie geschuwd omdat ze radioactief besmet kon zijn? Alsof je te horen krijgt dat Sinterklaas niet bestaat, dat in de kerk waarin je bent opgegroeid mensen scheiden en overspel plegen. Een groeiproces. Je laat je jeugd achter je, de favoriete nachtmerrie van je generatie. En voort maar, langs nieuwe inzichten, herziene standpunten, voormalige vijanden, verspilde energie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden