Verslag uit Lungarië

En ineens was, terwijl de herfstzon scheen, het leger in de stad. Het wandelde aan ons terras voorbij, met langszij een klas met peuters en hun juffen. Het werd voorafgegaan door een achteruit lopende fotografe.

Het leger.

Het wandelde. Het marcheerde niet. En het was ongewapend.

De eerste gedachte was: pas toch op. Daar liepen soldaten op hun kistjes en in gevechtstenue midden in de stad, terwijl in ons achterhoofd nog de oproep aan militairen nagalmde om vooral niet in uniform te reizen.

Wat was er gaande? Een juf zei: nee, ze horen niet bij ons.

Een militair zei: we houden een oefening, in de stad en op het Domplein.

Daar bleek een grote tent te zijn neergezet, een witte. Het zou een partytent kunnen zijn. Eromheen een legertruck zonder oplegger en twee camouflagegroene tenten waarin een klein hoofdkwartier gehuisvest was. En veel mannen en vrouwen in gvt - in gevechtstenue.

De meesten van hen behoorden tot een onderdeel dat Cimic heette, het Civiel en Militair Interactie Commando. Volgens een flyer zorgt dit commando voor 'geïntegreerde communicatie'. Het helpt de krijgsmacht bij buitenlandse missies door contacten te leggen met lokale overheden en organisaties, en met de bevolking. Het heeft allerlei specialismen in huis via reserveofficieren, officieren die hun werk in het leger als bijbaan doen, maar civiele banen hebben als landbouwkundige, econoom. cyberspecialist, weg- en waterbouwkundige, tolk of jurist.

De vrouw in uniform tegenover me was in het dagelijks leven psycholoog. Hier was ze media-officier. Ze stond me in de grote tent vriendelijk te woord. Militairen van Cimic trokken in groepjes door de stad, zei ze, om contact te leggen met instellingen als Rijkswaterstaat, het RIVM, de lokale overheid. Ik vergat te vragen waarom ze niet gewoon konden bellen, maar later drong tot me door dat de oefening zich in een fictief land afspeelde. Lungarië, verstond ik. Er waren etnische conflicten.

Op een tafel in de tent vond ik een instructie waar 'persoontact' boven stond. 'Mocht u door een journalist benaderd worden, dan is het uiteraard een probleem' las ik.

'In de regel geldt dat u in kunt gaan op inhoudelijke vragen over de oefening Borculo en/of 1 CMI Co. Bij vragen die buiten uw verantwoordelijkheid vallen (zie punt 5 IK2-1251) verwijs door naar het mediacentrum van de oefening Borculo.'

Onder IK2-1251 las ik dat 'journalisten vaklieden zijn die er niet op uit zijn om u beentje te lichten. Soms zijn journalisten kritisch, soms minder kritisch. De journalistiek hoort bij een democratie.'

Punt 5 was dit: Praat alleen over uw opdracht, uw eenheid en uw eigen functie. Punt 7 luidde: Geef korte, begrijpelijke antwoorden, vermijd afkortingen en vaktaal.

Punt 8 was een verkapte waarschuwing: Een journalist werkt 24 uur per dag, ook tijdens informele contacten.

Ik vroeg me af of we nog in Lungarië waren of toch gewoon op het Domplein in Utrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden