’Verschrikkulluk was het’. Een jaar uit het leven van tiener Raoul de Jong.

Verschrikkulluk was zijn leven, zegt de 21-jarige Raoul de Jong. Hij zit op een oude herenstoel, met uitzicht op wat groen en de buren in de nauwe arbeidersstraatjes van Schiedam. De woning is grotendeels leeg en de muren gestript. Achter hem staat een bed, de vensterbank doet nu even dienst als tafel. Een uur geleden heeft hij statieflessen ingeleverd, zodat hij nog wat geld had om te internetten. Totaal berooid is hij, maar hij zit er niet mee. Straks zal de uitgave van zijn autobiografie ’Het leven is Verschrikkulluk’, met een knipoog naar het boek van Remco Campert uit 1961, wel wat extra geld opleveren. ,,Aan de andere kant weet ik nu al dat ik dat weer snel ga uitgeven. Ik kan heel slecht met geld omgaan.”

Raoul is een tiener wanneer hij besluit zijn levensverhaal op te schrijven. Het epistel omvat een periode van een jaar, waarin hij door zijn moeder uit huis wordt gezet en gedwongen wordt op eigen benen te staan. ,,Het was het jaar na de middelbare school. Ik realiseerde me dat de rest van mijn leven was begonnen. Voor mij was het een periode waarin ik moest leren ontdekken wat het volwassen leven inhield.” Het verhaal begint met een familiebarbecue, daarna vertrekt hij naar Amsterdam, gaat daarna naar Vlaardingen om tussen zijn bejaarde opa en oma te wonen. Ondertussen droomt hij van een reis door Afrika. ,,Wie mijn verhaal op een afstandje bekijkt, zal het misschien een leuk avontuur vinden, maar het was wél verschrikkelijk. Gelukkig zag ik mijn leven dat jaar als een avonturenroman en dat maakte het dragelijk. Alles scheen op z’n plaats te vallen. De dag dat het kabinet viel, kreeg ik ruzie met mijn moeder. Er waren meer van zulke dingen. Ook voor mijn vrienden was het een naar jaar. Het ging niet goed met de wereld en het ging niet goed met mij.”

Toch lijkt Raoul voor het geluk geboren. Met zijn opvallende helderblauwe ogen, getinte huid en vrolijke krullen, werd hij vijf jaar geleden ontdekt door fotografen. Inmiddels heeft hij veel modellenwerk gedaan. Hij speelde in het theater en had een rolletje in de tv-serie Zoop. Voor de ideële organisatie Plan ging hij naar vier Afrikaanse landen en publiceerde zijn columns daarover op Spunk.nl, die vervolgens vorig jaar werden gebundeld in het boekje ’Stinknegers’. ,,Nu had ik waarschijnlijk een andere titel gekozen. Gisteren kreeg ik er nog flinke ruzie over met een man uit Senegal. Maar je moet het boekje niet zó serieus nemen.”

’Het leven is Verschrikkuluk’ eindigt positief, want het moest de lezer vooral een goed gevoel geven, vond Raoul. Maar het vervolg, de reis door Senegal, Mali, Niger en Burkina Faso, viel hem vies tegen. ,,Ik werd ontzettend opgelicht door iedereen. Vier maanden moest ik er telkens stukjes over schrijven. Op een gegeven moment zei de sponsor dat ik niet zo negatief mocht doen. Terwijl de mensen steeds lelijker tegen me deden! Maar dat mocht je niet zeggen.” De titel van zijn boekje is net zo eenzijdig als het beeld dat Marco Borsato brengt, vindt Raoul. ,,Alsof Afrika alleen maar zielige arme mensjes kent die niks kunnen. Dat is net zo plat als je zegt dat er stinknegers wonen.”

Na terugkeer boog hij zich over zijn – weliswaar enigszins geromantiseerde – autobiografie. ,,In het afgelopen jaar heb ik niet geleefd en was mijn bestaan niet anders dan een rechte lijn. Ik ben vooral bezig geweest met het boek. Het vreemde is, dat ik me als tiener afvroeg hoe het was om volwassen te zijn. Ik dacht dat je naar beroemdheid moest streven. Dat is dus niet zo. Misschien is volwassenheid wel niet anders dan een rechte lijn, waarin je verantwoordelijk moet zijn, met geld moet kunnen omgaan en waarin je moet leren staan voor je eigen keuzes.” Raoul is niet ontevreden met zijn relatief kalme bestaan. ,,Ik heb nu wel het leven dat ik wilde hebben. Toen wist ik niet wat voor bestaan ik wilde, maar nu ik dit leven heb, weet ik dat ik het gevonden heb. Nog steeds ben ik niet de hele tijd gelukkig, maar ik bén ergens en mijn leven gaat érgens naar toe.”

En dat is voor de komende periode naar New York. Ditmaal hoeft hij niet de Afrikaanse armoede het hoofd te bieden, maar moet hij zelf de kost gaan verdienen in The Big Apple.

Ondertussen moet hij verslag uitbrengen aan Nederland. Die opdracht weerhield hem in eerste instantie om te gaan. ,,Mijn eerste boek was af en ik had een maand alleen maar geleefd voor publiciteit. Het geld stroomde binnen en ik voelde me zo gelukkig! Na twee maanden, stortte ik in. Uitgeput. Vervolgens diende New York zich aan en ik dacht: moet ik wéér wat neerzetten. Ik heb geen zin om telkens de coolste, hipste of lauwste te zijn. Ik ben het beu dat imago zo ontzettend belangrijk is.” Hij belde de opdrachtgever om af te zeggen. Want in New York zou hij zich net zo ongelukkig voelen als in Nederland. ,,Maar wat zou ik hier in Schiedam moeten doen? Nog een half jaar de schrijver uithangen? God zij dank heb ik de energie en een soort spanning weer gevonden om iets nieuws te beginnen. Ik ga naar New York en ja, ik ga een leuk boekje schrijven.”

Raoul de Jong: Het leven is Verschrikkulluk. Uitgeverij Augustus. ISBN 9045703920. euro 12,50.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden