Verschillen zaten in de nuances

Het EK 2012 was voor Nederland gedenkwaardig vanwege de historische uitschakeling, puntloos in de eerste ronde, maar het toernooi als geheel zal geen bijzondere plaats in de annalen krijgen. De winnaar heerste, de verliezend finalist mocht gezien worden. Maar de knock-outfase verliep vlak, en er was in Polen en Oekraïne nogal wat ongemak te overwinnen. Een eindbalans in vijf punten.

1. Geen snelwegen. Polen en Oekraïne staan gevoelsmatig en cultureel ver van elkaar af, en dan lagen letterlijk de speelsteden nog eens ver uiteen, zeker in de Oekraïne. En er waren, ook in Polen, nauwelijks fatsoenlijke snelwegen - althans, ze waren niet klaar. Uefa-voorzitter Platini hoefde niet over Poolse B-wegen voort te tuffen, hij hoefde geen maffiaprijzen voor hotels in de Oekraïne te betalen. Hij droomt, mijlenver van de echte wereld afgedreven, van een EK in 2020 in twaalf Europese steden.

2. Adieu. Eén coach trok meteen zijn consequenties na uitschakeling in de eerste ronde: Smuda van Polen. Ook de vroeg geëlimineerde Kroaat Bilic stopte ermee, maar dat had hij vóór het toernooi al gezegd. Van Advocaat was ook al bekend dat hij zou vertrekken (PSV), maar prettig was het afscheid niet: met forse kritiek, nadat het flitsend gestarte Rusland toch al in de groepsfase was gesneuveld. Blanc (Frankrijk) kapte ermee, en natuurlijk Oranje's Van Marwijk, de hardst getroffene.

3. Niet uitgeblust. Spelers van naam konden zich onderscheiden. Dat klinkt logisch, maar het is niet altijd zo op grote toernooien. Vaak was de klacht in de achterliggende jaren dat ze te zwaar belast waren in hun clubseizoen, en dat ze door de overvolle kalender op de hoogste landenpodia uitgeblust waren. Maar in Polen en Oekraïne spurtte de Portugees Ronaldo nog volop, flaneerde Pirlo vrolijk over het Italiaanse middenveld, tikten de Spanjaarden elkaar soepel de bal toe. Alleen Nederland - tja, dat zag er vermoeid uit, erkende aanvoerder Van Bommel vlak voor de ondergang volmondig.

4. Wegen naar Kiev. Technische en tactische vernieuwingen mag je in de 21ste eeuw niet verwachten. Die waren er dan ook niet. Voetballers krijgen door fysieke ontwikkelingen nog steeds meer inhoud, dat wel - zie de voortstomende Duitse middenvelder Khedira. De verschillen scholen in nuances. Spanje speelde orthodox met twee controlerende middenvelders (Busquets en Xabi Alonso), Italië had daar óók Pirlo, die geen stap verdedigt. Beide wegen leidden naar Kiev, zo bleek.

5. Het elftal. Voor wat zoiets arbitrairs waard kan zijn, ter afsluiting dan toch maar een EK-elftal: Casillas (Spa); Pereira (Por), Barzagli (Ita), Sergio Ramos (Spa), Alba (Spa); Khedira (Dui), Pirlo (Ita); Xavi (Spa), Montolivo (Ita), Iniesta (Spa); Fabregas (Spa). Met onmiddellijke excuses aan Pepe (Por), Xabi Alonso (Spa), De Rossi (Ita) en Ronaldo (Por).

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden