Verrassing

Anniek van den Brand is redacteur van Trouw. Ze is getrouwd, heeft twee kinderen op de basisschool en kreeg er via haar man nog twee twintigers bij. Ze schrijft elke week over familie en alles wat daarop lijkt.

a.vandenbrand@trouw.nl

Dat zoon tien jaar werd, vond hij zo bijzonder dat hij er al tijden mee bezig was. "Woensdag hangen hier allemaal slingers", riep hij stralend, een week voor de grote dag. En: "Dit eten vind ik niet zo lekker, maar op 19 september komt er alléén maar heerlijks op tafel!"

Het eerste teleurstellinkje moest hij 's morgens vroeg al incasseren: het lichtsnoer met daarop happy birthday hing niet boven het schilderij - zoals volgens hem te doen gebruikelijk - maar voor het raam. En waar was die andere slinger toch, die 'altijd' dáár hing?

Omdat hij inmiddels oud genoeg is, wist hij precies wat hij diende te zeggen bij het uitpakken van de cadeaus. "Hé, wat leuk!" Het kwam er een beetje benepen uit.

"Eigenlijk wist ik al wat ik zou krijgen", zei hij zachtjes, op weg naar school. Niet dat hij er niet blij mee was. "Maar vroeger begreep ik écht niet hoe jullie wisten dat ik iets heel graag wilde. Nu wel. En dat is toch een minder fijn gevoel."

Ik herinnerde me de rolschaatsen die ik kreeg voor mijn achtste verjaardag. Ja, ik wilde ze heel graag. En ook al bleken ze minder mooi dan die van mijn buurmeisje, ik was er best blij mee. Maar dat ik de aankoop had zien aankomen, vond ik intens jammer. Als ik een week of vier voor mijn verjaardag een paar keer liet vallen wat ik wilde, dan kwam het er, begreep ik ineens. En daarmee verdween de magie. Vurig had ik gehoopt dat mijn ouders een nóg leuker cadeau voor me zouden bedenken. Dat ik werd overrompeld, net als al die verjaardagen daarvoor.

Na school nam zoon een paar vriendjes mee naar huis. "Ik koop een slagroomtaart", zei ik tegen zoon. "Zitten daar angry birds op?", zei hij. Nee, zei ik, die heeft de bakker niet. Toen ik de taart met tien brandende kaarsjes zingend de kamer indroeg, zag ik zoons bedrukte gezicht. "Vroeger zei je ook wel eens dat iets je niet lukte", zei hij, "maar dat was dan een grapje."

Terwijl zijn vriendjes boven met veel kabaal speelden, stond zoon ineens wat witjes in de keuken. "Ze voetballen met Flippie", zei hij. Flippie is sinds jaar en dag zijn knuffel. "Zeg dan dat je dat niet wilt", zei ik. "Nee", zei zoon, "dat is niet cool. Ik ben al tien, hoor." Zal ik het even regelen?, vroeg ik. Maar nee, een moeder die een knuffel komt redden, was nog veel minder cool, begreep ik.

Voor het toetje 's avonds had zoon appeltaart besteld. Ik was me te buiten gegaan aan een überappeltaart, met een Wienerdeegbodem, cakebeslag en spijs. Was het mijn zoons tiende verjaardag, of was het niet mijn zoons tiende verjaardag? Benauwd keek het feestvarken naar het stuk op zijn bordje. "Niet goed?", vroeg ik. Jawel hoor. "Maar ik vind die gewone altijd zo lekker."

De volgende dag was alles weer normaal. Met slappe ballons aan het plafond, een scheefhangende 10 op de verjaardagsstoel en rare appeltaart als ontbijt ("Veel lekkerder dan gisteren"). Vriendje bracht zijn skeelers mee, zodat zoon samen met hem zijn nieuwe kon uitproberen. Vanaf zijn vaste stek keek Flippie toe.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden