Review

Vernieuwde Matt Johnson mist eigenheid uit verleden

Het was dat hij er nog zo uitzag als pakweg vijftien jaar geleden: bleek, ernstig en kaalgeschoren hoofd. Anders had je niet geloofd dat de Matt Johnson die dinsdag het podium in de Melkweg betrad dezelfde was als de Johnson die in de jaren '80 triomfen vierde met zijn formatie The The.

Want in de Melkweg verraste de Engelsman zijn fans met zijn zoveelste muzikale gedaanteverwisseling. Als één artiest in het Guinness Book of Records moet komen als muzikant met de trouwste fans, is het wel Matt Johnson. Hij mag dan in zijn hele carrière maar één bescheiden hit hebben gescoord ('Uncertain smile' in 1984), zijn platen kunnen dan met steeds grotere tussenpozen verschijnen en zijn nieuwe cd 'Naked self' mag pas over enkele weken in de winkel liggen, toch was zijn concert in de Melkweg tot de laatste kaart uitverkocht.

En dat terwijl de 38-jarige muzikant het zijn fans alles behalve makkelijk maakt. Niet alleen liet hij het publiek dinsdag maar liefst anderhalf uur wachten, hij stelt zijn achterban ook steevast op de proef door bijna per cd het muzikale roer rigoureus om te gooien. In de jaren tachtig maakte hij naam met gevoelige, stijlvolle wave-pop en leverde hij met 'Soul mining' en 'Infected' twee klassieke popplaten af. Maar vijf jaar geleden verbaasde hij de muziekwereld door zijn oor te luister te leggen bij de country en met 'Hanky panky' een eerbetoon aan country-legende Hank Williams uit te brengen.

Dat Johnson nog lang niet is uitgeëxperimenteerd bleek bij zijn Amsterdamse optreden, dat grotendeels in het teken stond van nieuw werk. Daarbij werd duidelijk dat Johnson weliswaar een van de interessantste Einzelgüngers van de Britse pop is, maar helaas niet in elk genre een meester genoemd kan worden. De heldere lijnen uit zijn hoogtijdagen bleken te zijn ingeruild voor een vage mix van rock en pop met een rootsy ondertoon, die nadrukkelijk de dynamiek en eigenheid miste van het oudere werk.

Daardoor konden de nieuwe songs kwalitatief niet in de schaduw staan van Johnsons beste nummers en was het tekenend dat het publiek alleen opveerde bij oude bekende nummers als 'This is the day' en 'Infected', om bij verse songs als 'Salt water' en 'Swine fever' weer in te zakken. Alleen bij het nummer 'Soul catcher', met krachtige zanglijn en aanstekelijke melodie, stak de magie van weleer even de kop op. Maar dat was te weinig om de oude glorie te laten herleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden