Vernietiging van de Joodse staat

Hoe vertel ik het mijn kinderen? Zo laat zich het probleem formuleren waar de Palestijnse leider Jasser Arafat en toponderhandelaar Sa'eb Erakat voor staan. Als ze vrede willen moeten ze accepteren dat er geen drie miljoen Palestijnen kunnen terugkeren naar Haifa, Akko en Jaffa, de plaatsen in het oude Israël vanwaar hun grootouders vluchtten. Als ze vasthouden aan hun eis, komt er geen vrede. Het probleem van de vluchtelingen is een struikelblok op weg naar vrede, heet het in de media. Automatisch associeert de lezer 'vluchtelingen' met 'Palestijnen' en met een hardvochtig Israël dat het probleem van de vluchtelingen heeft veroorzaakt en heeft laten bestaan. Maar is dat de hele werkelijkheid? Nee. De werkelijkheid is dat er, als gevolg van de Israëlisch-Arabische oorlog die in 1947-1948 woedde en uitmondde in de stichting van de staat Israël, niet alleen Arabische vluchtelingen waren: tussen de 430000 en 600000; niemand weet het juiste aantal. In de periode 1947-1952 waren er ook Joodse vluchtelingen. Joden uit de Arabische landen zochten massaal hun toevlucht in Israël. Uit Jemen en Aden: 50000. Uit Irak: 120000. Uit Egypte: 20000. Uit Marokko: 250000. Uit Tunesië: 50000. Uit Libië: 30000.

Niet alle Arabische Joden vluchtten naar Het Beloofde Land. Van de 140000 Algerijnse Joden gingen er 125000 naar Frankrijk. Van de Tunesische Joden deden 50000 hetzelfde. De 20000 Syrische Joden kwamen voornamelijk in de Verenigde Staten terecht.

850000 Joden leefden in 1948 in de Arabische wereld, slechts enkele tienduizenden zijn er nu te vinden. Massaal lieten ze vanaf 1947 alles achter om te ontkomen aan de discriminatie, de haat en de pogroms. Wat er in de Arabische wereld over is van de soms duizenden jaren oude Joodse gemeenschappen is een schim van wat ze zijn geweest. De Joden in Syrië worden zo goed als gegijzeld. In Iran zitten tien Joden op valse beschuldigingen in het gevang en heeft een Joods parlementslid zich onlangs uitgesproken tegen de achterstelling van zijn geloofsgenoten. Alleen in Marokko en Tunesië kennen de weinige Joden die daar nog leven een relatief normaal bestaan.

Niemand associeert Israël als een land van vluchtelingen. Dat de Arabische-Joodse vluchtelingen en hun nakomelingen bijna de helft van de Joodse bevolking vormen, weet men niet. Dat deze Joden niet meer als vluchtelingen zijn te herkennen, is logisch. In plaats van tweederangs burger in de Arabische landen zijn ze eersterangs burger in hun eigen staat geworden.

Maar dat wil niet zeggen dat het lot van de Palestijnse vluchtelingen noodzakelijkerwijs zo bitter had hoeven zijn. De schande waarover gesproken zou moeten worden, is dat de Palestijnse vluchtelingen volstrekt aan hun lot zijn overlaten door hun Arabische broeders. Geen van de Arabische landen, behalve Jordanië, waar ze zeventig procent van de bevolking uitmaken, heeft de Palestijnen echt opgenomen. In geen van de Arabische landen hebben de Palestijnen burgerrechten gekregen, ook al zijn ze er geboren. Geld was er te over: de olierijke staten hadden de opvang en integratie van de Palestijnse vluchtelingen kunnen financieren. Land was er te over: Syrië en Irak hadden een schreeuwend gebrek aan mensen om de vruchtbare grond te bewerken. Taal, religie en cultuur vormden geen barrière, want die zijn dezelfde. Maar de Arabische leiders hebben willens en wetens de Palestijnse vluchtelingen in hun kampen gehouden. Als een wapen in de strijd tegen de Joodse staat. En ze hebben willens en wetens de illusie gevoed dat ze ooit konden terugkeren naar Haifa, Akko en Jaffa.

Arafats eis betekent een vernietiging van de Joodse staat. Met een deling van de Oude Stad van Jeruzalem zal de Israëlische bevolking misschien instemmen. Met vernietiging van hun staat nooit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden