Vermeerssen brengt eerbetoon aan Kirk jazz

Nog in Leiden (Burcht, 27), Alkmaar (Provadya, 28), Dordrecht (DJS, 29) en Apeldoorn (Gigant, 3/11).

De beslissing is nog niet genomen. Maar als het er van komt, dan betekent dat het doodvonnis voor het HJC, een jazzpodium met een regionale uitstraling voor professionele en amateuristische jazzbeoefening. Ook landelijk geldt de uitstraling. Het afgelopen weekeinde bracht saxofonist Frans Vermeerssen er een door de Vpro-radio opgenomen ode aan de Amerikaanse jazzrietblazer Roland 'Rahsaan' Kirk (1935-1977). Kirk was tijdens zijn leven een muzikale zonderling die zoveel spektakel legde in zijn optredens, dat deze de pure kracht van zijn muziek nogal eens verhulde. Dat hij prachtige composities heeft geschreven, die de tand des tijds zonder meer kunnen doorstaan, daarvan getuigen een flink aantal langspeelplaten, de meeste inmiddels verkrijgbaar op cd.

Van die bijzondere kwaliteit getuigt ook Frans Vermeerssens project 'The Inflated Tear', opgezet rond zijn vaste band met pianist Michiel Braam, bassist Wilbert de Joode en slagwerker Michael Vatcher. Voor uitvoeringen van dit project worden zij bijgestaan door de klassiek geschoolde cellist Paul Stouthamer, die zich ook liet kennen als kundig improvisator.

Bombastisch

Het draait in 'The Inflated Tear' met name om een aantal fraaie composities van Kirk. Daaronder 'Gifts & Messages', 'Blues For C & T', 'Main Blessings' (een van de weinige jazzcomposities gebaseerd op het klassieke canon-principe) en natuurlijk het titelstuk 'The Inflated Tear'. Van dit eerbetoon maakten ook eigengemaakte stukken deel uit: een nogal bombastisch opgezette compositie van Vermeerssen, genaamd 'One for Roland Kirk', een matig beginnerswerkje van Stouthamer en enkele fantastische, veelbelovende delen uit Michiel Braams 'Bla-Suite'.

Van Braams hand was ook 'Take Care', opgedragen aan de jazzhistoricus Michiel de Ruyter, die vorige week begraven werd; een veelzijdig stuk, dat De Ruyters goedkeuring zeker zou hebben weggedragen.

Voor spektakel was in 'The Inflated Tear' geen ruimte, of het zou de extatische climax in 'One for Roland Kirk' moeten zijn. Maar hoewel Vermeerssens sound minder spectaculair is dan die van zijn idool, is er qua rijpheid een grote gelijkenis. Zijn geluid op sopraan is wat aan de iele kant, maar op tenor zet Vermeerssen een geluid neer dat staat: stevig en volgroeid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden