Verloren!

Een democraat neemt zijn nederlaag voor lief en feliciteert de winnaars door diep te buigen en in het stof te bijten. Hoewel buigen voor die man met matrozenpetje een zware opgave blijft. Maar het is niet te laat om hier aan toe te voegen dat, ondanks alle mitsen en maren, het nee-kamp een dynamische, speelse en originele campagne heeft gevoerd. Ook al was dit omwille van een kleinigheid met rancuneuze randen. Helaas lijkt het nu, na onze klinkende nederlaag, dat wij, thuiszitters en jaknikkers, de wrok van het njet-front aan het overnemen zijn. Is er iets erger dan, na als een elitair grachtengordelaar te zijn neergezet, een rancuneuze verliezer te worden? Sinds 6 april lees ik bij collega's met wie ik normaal niet gezien zou willen worden maar die ik helaas nu tot mijn medestanders moet rekenen, een diepe verachting voor het lompe voetvolk dat het gilde der erudieten heeft gevloerd. Maar zo werkt het niet. De geschiedenis heeft al geoordeeld: onze strategie was krakkemikkig, het elan zo slap als een nat washandje en onze aangeboren genoegzaamheid zelfvernietigend.

Mea culpa: volgende keer schieten we enthousiast met scherp op jullie vernietigingsdrang. En dan wil ik vanzelfsprekend in de verste verte niets met die rare Spong in het nauw te maken hebben. Die zelfbenoemde topadvocaat met de treurblik van een bevroren makreel in de ogen, die eergisteren bij 'Pauw' op het referendum het predicaat 'crimineel' plakte. Die Spong denkt er over om aangifte te doen tegen het Burgercomité EU omdat ze daar onder valse voorwendselen handtekeningen hebben verzameld voor het referendum. Dat het er nooit om het associatieverdrag met Oekraïne ging, maar om de EU, wisten we vanaf dag nul. De EU moest als een soort technocratisch kalifaat naar het stenen tijdperk worden gebombardeerd. Dan had Spong eer de uitslag bekend was zijn gang naar de rechter moeten maken. En ook Rob de Wijk mag rekenschap geven. Nadat hij driekwart jaar over bijna niets anders dan het referendum van 'een paar activisten' heeft geschreven, koos hij gisteren in Trouw het hazenpad. Geen analyse over de nederlaag maar een stuk over de vorige oorlog: we zijn heus niet lief voor vluchtelingen. Na ons gezamenlijke Waterloo neemt Rob zelf de wijk als een doorsneevluchteling.

Ook moet ik bekennen dat het referendum mij in een existentiële crisis heeft gestort. Wat blijkt? Ik, die met twee analfabete opa's als intellectuele bagage, me altijd verre van de bourgeois-bohème (bobo's) heb gehouden, word nu tot die hautaine elites gerekend. Ik kan wel nog aanvoeren dat ik, volgens electoraal geograaf De Voogd, in een 'Trump-gebied' woont, maar het zal niet helpen. Op het sociale netwerk schreef mijn facebookvriendin De Dichteres dat mijn standpunt 'kortzichtig' was: 'Dat zijn we niet van jou gewend'. Een andere (zogenaamde) fb-vriend schreef dat ik uit woede mijn stemkaart zou hebben verbrand. Met permissie, spuit elf: ik buitenlander, geen stemkaart krijgen. Ik was maar een adviseur waar bijna niemand naar heeft geluisterd!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden