Verloren in 2010: een dwaze hakbal, geen topclub meer

10 Theo Bos. Ontslagen als trainer van Vitesse. Ieder ander die weg had gemogen uit het Georgische gekkenhuis in de Gelredome, had gerekend mogen worden tot de winnaars van het jaar (volgende week op deze plek). Maar als eigenaar Jordania er straks mee stopt (een handelshuis is alleen handig met spelers die goed genoeg zijn om te worden verhandeld), zullen ze in Arnhem weer denken aan Theo Bos, man van de club waarvan dan niets meer over is.

9 Ruud van Nistelrooij. Niet geselecteerd voor het WK, en dat de bondscoach daarin helaas gelijk had werd in de tweede helft van 2010 bevestigd. Hij kwam nog terug bij Oranje, voor niet meer dan een bijrol. Gedreven prof, maar nooit een gestroomlijnde voetballer geweest, en dat gaat dubbel tellen na de dertig. Het jaar geëindigd als reserve bij HSV–het EK 2012 is ver weg.

8 Leo Beenhakker. Het cynisme voorbij: Don Leo is nu echt thuisgekomen, als kind van Charlois, gerafelde Rotterdamse volksbuurt in de eerste jaren na de oorlog. Technisch directeur van Feyenoord, en alleen spelers kunnen halen wier familieleden hun salaris willen betalen. Denk aan de goede spelers die hij deze eeuw nog als ’td’ voor Ajax kocht. Dit verdient hij niet in zijn laatste voetbaljaren.

7 Vera Pauw. Verdwenen pionier van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Klassiek verhaal, al zal ze het zelf graag een klassieke tragedie noemen. Tegen- en weggewerkt, in haar ogen dan, door mannen bij de KNVB. Haar sport moest groeien en toch wilde ze alles in eigen hand houden–klassieke pioniersfout. Werkt nu in Rusland en laat weten daar wel respect te voelen. Gelukkig maar.

6 Guus Hiddink. Zijn uitschakeling met Rusland voor het WK was een mooie aanleiding, zou je zeggen, om zijn kennis nog eens ten goede te laten komen aan het bepaald niet florerende nationale clubvoetbal. Maar nee, Guus moest zo nodig ook nog naar Turkije. Niets mee te winnen–op de duiten na, natuurlijk.

5 Dick Advocaat. Het kon nog bonter. Apetrots waren ze in België met Advocaat als bondscoach: zelfs hij kakelde de goegemeente na dat ze daar zo’n talentvolle nationale ploeg hadden. Vijf wedstrijden welgeteld heeft hij die talenten begeleid, daarna viel hij voor de Russische roebels. In november won België met 2-0 van Dicks Rusland. Even toch gaf het de prettige illusie dat je niet alles zomaar kunt flikken.

4 Arjen Robben. Groot wapen als snelle aanvaller, maar niet zo allesbeslissend als vaak wordt gesuggereerd. Daarvoor had hij er toch één van de twee moeten winnen, de finale van de Champions League of natuurlijk, en het liefst, die van het WK. Niemand zal het erkennen, maar werkelijk topfit leek hij nooit in Zuid-Afrika–en denk dan eens terug aan de oorzaak: een dwaze hakbal, met niemand in de buurt, in de laatste minuten van een al dik gewonnen oefeninterland.

3 Aad de Mos. Een garantie voor succes was hij al lang niet meer. Als hij het ooit is geweest, dan ver in de vorige eeuw en maar eventjes. Maar degraderen met Sparta, zo gortig maakte hij het nooit. Slechts een paar wedstrijden had hij nodig om het hele Kasteel tegen zich in het harnas te jagen. Daarna zei hij zonder met de ogen te knipperen dat hij, een trainer als hij, niet in de eerste divisie ging werken.

2 Harry Been en Ruud Gullit. Als ze er werkelijk in hebben geloofd, in dat WK bij ons, is Harry Been dan wel wat we altijd zeggen dat hij is? Een goede, doorgewinterde lobbyist begint niet aan een verloren zaak.

1 Martin Jol. Niet eens de mislukking als trainer van Ajax maakt hem (met zijn toch al magere palmares) tot de grootste verliezer van 2010, maar het gevolg: nooit zal Martin Jol meer een Nederlandse topclub trainen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden