Verliefd op een zwart zijden jurkje

Het Armani-jurkje is beeldschoon. Zal ik? Of moet ik verstandig zijn en doorlopen naar winkels met betaalbare kleding, die modestad Milaan ook heeft?

PAULINE VALKENET

"Buongiorno, signora." "Buongiorno, signora." De vele verkoopsters in elegant zwart en met rood gestifte lippen groeten me allemaal vriendelijk. Ik loop de lichte winkel verder in en vergaap me aan de schoenen die er staan uitgestald. Mosgroene leren schoenen met paarse bloemetjes en sierlijke hakken. Elegante grijze suède pumps. Rode lakschoenen. Ik loop verder, langs de vrolijk gekleurde jassen, de witzijden blouses en de korte lichtgrijze bontmantels. Prijskaartjes zie ik zo gauw niet, maar ik schat dat die mosgroene schoenen minstens vijfhonderd euro kosten en dat is mij te veel. Alle spullen in deze winkel zijn duidelijk out of my league. Desalniettemin bewonder ik hun schoonheid, hun vormen, hun kwaliteit, en wil ik meer zien. Het is alsof ik in een museum vol schitterende kunstwerken ronddwaal; ik zal de werken niet bezitten, maar ik kan wel even van ze genieten.

Ik ben in de winkel van Prada in de Via Montenapoleone, in het hart van Milaan. Deze smalle en niet eens zo lange straat is dé winkelstraat van dé modestad van Italië. Hier zit het beste van het beste: Fratelli Rossetti, Gucci, Versace, Alberta Ferretti, Armani, Loro Piana, Missoni, Baldinini, Dior, Cartier, Valentino. De straat doet een beetje denken aan de Amsterdamse PC Hooftstraat, maar dan in het kwadraat: veel extremer, rijker, duurder, groter.

Bij Prada geniet ik van al het moois, maar de winkel binnenstappen vond ik intimiderend. Een breedgeschouderde man stond achter de glazen deur en deed die voor me open. Hij nam me goed op. En ik dacht dat hij dacht: "Deze vrouw ziet er niet goed genoeg uit, ze is niet rijk, deze vrouw gaat bij ons niets kopen." Het voelde alsof ik werd gekeurd en te licht werd bevonden, en dat was niet prettig.

Maar bij de tweede winkel, die van Armani, trek ik me al niets meer van de kleerkast aan en geniet ik van de omgeving. In een heerlijk ruikende lift zoem ik naar de verdieping met de kleding voor vrouwen. Het is een strakke, weidse ruimte met hier en daar een rek met enkele kledingstukken; weer word ik aan alle kanten vriendelijk begroet door verkoopsters in het zwart. Ik kijk bewonderend naar een oranje jas van kasjmier, die aan de voorkant in twee plooien uiteenvalt. En dan, ineens, word ik verliefd: ik zie een zwart geplisseerd jurkje van zijde, mouwloos en tot op de knie, met zwarte roosjes om de nauwsluitende hals en zwarte roosjes in de taille. De jurk is Beeld-Schoon. Ik kijk naar het prijskaartje: € 2500. Een verkoopster schiet naar voren en vraagt of ik hem wil passen. Dat wil ik wel, maar ik durf niet: ik ben bang dat ik hem zo geweldig vind staan dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn creditcard trek. Ik bedank haar, en verlaat de winkel. "Arrivederci, signora."

Buiten in de zon zie ik goedverzorgde vrouwen, met hun tassen bengelend in de binnenkant van hun ellebogen, voorbij wandelen. Er komt een Ferrari langs, en vijf minuten later nog een. Gesluierde vrouwen - zo te zien uit het Midden-Oosten - komen volgepakt de winkel van Louis Vuitton uit. Twee slanke meisjes met benen waar geen einde aan komt - vast modellen - stappen in een taxi. Ik vang vlagen Russisch op, en ik weet dat ook Chinezen massaal naar Milaan en de Via Montenapoleone komen om te shoppen.

Ik kan echter beter elders gaan winkelen. Ik vind deze Milanese bezienswaardigheid enorm boeiend, maar ik wil ook schoenen die ik kan betalen. En dus wandel ik in een kwartier naar de zona Brera, het wijkje rondom de Via Brera. In de gezellige straatjes, bestraat met keien en verkeersvrij, zitten - tussen de winkels met designmeubelen, kaarsen en kunst - kleine en mij volslagen onbekende kledingzaken: een winkel met hippe kleren en echt elegante jurken voor zwangere vrouwen, een boetiek vol leuke, betaalbare broeken en vesten, een winkeltje met zonnebrillen en tassen en in de Via Solferino eentje met schoenen die ik bijzonder mooi vind. Ze hebben er grijsblauwe, korte suède laarsjes met plateauzolen en een goede hoge hak. De laarsjes kosten rond de 200 euro - en zijn van mij.

Mijn laatste halte is de Corso Buenos Aires, volgens de Milanezen de langste winkelstraat van Europa. Het is een brede, drukke straat, waar doodgewone mensen komen. Geen exclusiviteit, geen fotomodellen, geen Jaguars; wel veel grote Italiaanse winkelketens waar ik iets mee kan. Bij Benetton vind ik T-shirts, bij Intimissimi mooi ondergoed. De schoenen van Geox zijn heel populair bij de Italianen; de tassen en sieraden van Furla zijn heel populair bij mij. In de Corso Buenos Aires koop ik ook een wit bloesje, een spijkerbroek en een grote ring. Ik ben geslaagd en tevreden. Maar het duurt nog dagen voordat het zwarte zijden jurkje van Armani uit mijn gedachten is verdwenen.

Outlets

Wie graag een Armani-jurkje wil, maar terugdeinst voor de prijzen in Milaan, kan terecht in twee outlets buiten de stad: Fidenza Village (www.fidenzavillage.com) en Serravalle Designer Outlet (www.outlet-village.it). Ze hebben enorm veel winkels, met beroemde Italiaanse merken. Ze zijn elke dag open van 10.00 tot 20.00 uur en er rijden speciale shuttlebussen vanuit Milaan. De bus naar Fidenza Village vertrekt om 10.00 uur vanaf Piazza Castello 1 en rijdt om 18.30 weer terug. Een kaartje kost 20 euro. Naar Serravalle gaat er een bus om 10.00 uur en een om 13.30 uur, vertrek vanaf Foro Bonaparte 76. Terugreis om 17.00 en 19.00 uur. Prijs: 20 euro..

Uitverkoop

Liever op koopjesjacht in de stad? De uitverkoop begint in Milaan op 5 januari 2013 en duurt twee maanden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden