'Verkwikt ben ik, uit een diepe slaap ontwaakt' Agnes Snitker 1944 - 1994

Aan het leven van Agnes Snitker, dichteres, is op 3 januari 1994 een einde gekomen, in de golven rond een van de Canarische Eilanden, ruim een week voor haar vijftigste verjaardag. Ze geniet niet de bekendheid van een groot publiek. Toch wist ze zich omringd door een kring van mensen: via haar naturalistische, soms wat esoterische poezie; als docente Nederlands aan het Nicolaaslyceum in Amsterdam, en met eigen werk op manifestaties als Bevrijdingspop in Haarlem.

Ze kwam uit een artistiek milieu: haar vader was de toneelschrijver Wim Snitker van 'lekespelen', haar broer Willem is beeldend kunstenaar.

Niet gezegend of geplaagd door een partner en/of kinderen leek ze intenser dan menigeen in de wereld te staan. Soms schreef ze erover in proza, zoals vorig jaar in de rubrieken 'Andere taal' en 'Biblia' in Trouw: “Waarom leef ik hier en ben ik niet die moeder die ziet dat haar kind de schedel wordt ingeslagen? Waarom ben ik niet die dader die met zoiets op zijn geweten toch nauwelijks verder kan? Ik besloot God maar eens om rekenschap te vragen en reisde richting hemel, waar ik in een zaal vol beelden belandde. Allemaal beelden van God. Liggende, knielende, dansende, hangende. God als kind, jongeman, als Sinterklaas en opa. Ook God als Godin. Of was het de Godin als God? In ieder geval waren het beelden, beelden en nog eens beelden. Ik liep en zocht tot ik bij een deur kwam met 'prive' erop. Er hing een briefje: 'Ik ben even weg, zo terug.' Tijd verloopt in de hemel nu eenmaal anders dan op aarde, dus wachten had weinig zin. De levende God moest elders gezocht worden, mijn vragen nog wat wachten.”

Ze kon zich bijna kinderlijk overgeven aan een 'kosmische almacht: 'Niet alleen / in een woord / in een glimlach / in bloed en adem/ in licht / ben ik / kind van de zon'. “In januari aanstaande staan er 6 planeten bovenop mijn zon. Volgens de astrologie schijnt het voor mij een bijzonder jaar te worden”, stond er gedrukt op haar laatste nieuwsjaarswens. Met de jaarwisseling was ze op El Hierro, in de Atlantische Oceaan, met bossen, weides, bergen, honderden vulkaankraters - het meest westelijk gelegen van de Canarische Eilanden, nog niet verpest door een overdadig toerisme. Voor de kust van haar geliefd eilandje heeft ze in de zee het leven verloren, overweldigd door een hoge golf. Haar rouwannonce draagt dit gedicht:

verkwikt ben ik

uit een diepe slaap ontwaakt

en zingend dans ik

langs het licht omhoog,

ben een ander

dan ik was voorheen.

Agnes Snitker wordt morgen in haar geboorteplaats Heemstede begraven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden