Verknipte kapper als scherprechter

Sweeney Todd

Regie: Tim Burton. Met Johnny Depp, Helena Bonham Carter en Alan Rickman. In 34 bioscopen.

Een lijk laten verdwijnen kan best heel praktisch zijn, merken de wraakzuchtige kapper Sweeney Todd (Johnny Depp) en bakster Nellie Lovett (Helena Bonham Carter) luchtig op als ze besluiten haar pasteitjes voortaan met mensenvlees te vullen. Dat scheelt de nabestaanden toch mooi de kosten van een graf.

Daarbij eten gewoonlijk de rijken van de armen, waarom niet eens andersom, maar dan letterlijk. Het is toch al lastig genoeg om aan verse ingrediënten te komen in het Londen waarin zij leven. Niet voor niets verwerkt de concurrentie kattenvlees in hun goedlopende producten.

Het verhaal van de kapper en de bakster die klanten mensenvlees voorzetten is een eeuwenoude urban tale, waarvan de historische waarheid wel gesuggereerd is, maar nooit bewezen. Burton baseerde zich voor zijn film op de succesmusical ’Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street’ van Stephen Sondheim. Hij handhaafde veel van de muziek, maar dompelde het verhaal wel onder in zijn eigen beeldtaal.

Als Benjamin Barker na vijftien jaar ballingschap terugkeert in Londen is zijn enige doel wraak te nemen op rechter Turpin (Alan Rickman), die hem onterecht had veroordeeld om hem zijn vrouw af te nemen. Barker neemt de identiteit aan van Sweeney Todd en begint aan een serie wrede uitspattingen, met de Italiaanse kapper Pirelli – een geestige bijrol van Sacha Baron Cohen – als eerste slachtoffer.

Wie zou geschikter zijn dan Depp voor de rol van deze bleke zonderling die eerst netjes de wangen inzeept, voordat hij zijn klanten ’de gladste scheerbeurt ooit’ geeft, en tevens de laatste. Zodra Todd zijn oude messen weer ter hand neemt, en uitroept dat zijn arm ’eindelijk weer volledig’ is, herinnert hij wat aan Edward Scissorhands, de tragische figuur met scharen als handen uit een eerdere samenwerking tussen Burton en Depp, terwijl ook hun gruwelvertelling ’The Legend of Sleepy Hollow’ in gedachten komt. Burton is niet bang voor bloed, ook al kosten die fonteinen hem vanwege de leeftijdskeuring wel wat publiek.

Depp zingt niet onverdienstelijk. Maar de overgangen van gesproken dialogen naar de nogal keurige zangpartijtjes voelen nogal eens ongemakkelijk aan. Als de rechter opeens door zijn kruiperige assistent in een springerig wijsje op zijn onverzorgde uiterlijk wordt gewezen, betekent dat vooral een flinke stijlbreuk met de wereld die Burton je voorzet, die sprookjesachtig is, grauw en wreed. Zie de verteerde Todd in het toekomstvisioen van Lovett eens zitten zwijgen op het strand, in zijn zwart-witgestreepte badpak, als een treurwilg in de zon, en je weet dat hij nooit een wijsje zou neuriën. Laat staan een musicaldeuntje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden