VERKIEZINGEN

Zo hoekig en koel als de gereformeerde kerk in Heiloo van buiten oogt, zo warm en rond is het binnen. Ruim honderd vrouwen zingen zich om tien uur op de doordeweekse ochtend gereed voor een politiek thema: kiezen met zorg.

Hun gezang overstemt met gemak het gebrom van machines die de grond bereiden voor een nieuw tegelpad langs de kerk. Gepensioneerde mannen die in het rustige Noord-Hollandse wijkje achter slome hondjes aan drentelen, kijken even op van al die vroege geluiden uit de kerk.

Op de bestuurstafel brandt een rode kaars, op het podium staat een rode emmer met nog veel rodere bloemen van crêpe-papier. In de hoek benodigdheden voor andere bijeenkomsten: een opgerold diascherm, een muzieklessenaar, een aluminium trap en een stapel plastic stoelen.

De presidente van de Christelijke Vrouwenbond in Noord-Holland kondigt de spreekster aan: Agnes van Ardenne, Kamerlid van het CDA. Eerlijk vertelt de presidente dat ze niet eerder van het Kamerlid had gehoord, maar ze was aanbevolen omdat ze zoveel weet van 'kiezen met zorg'. Maar waar weet dit Kamerlid niet iets van? Volgens de CDA-sprekerslijst duikt Agnes van Ardenne overal in het land op met in haar bagage stads- en plattelandsvernieuwing, landbouwbeleid, economische hoofdstructuur glastuinbouw, vier jaar Paars en - als vangnet voor alle bijeenkomsten - 'politieke actualiteit'. In de Kamer doet ze ook nog defensie en ontwikkelingssamenwerking, vertelt ze de vrouwen.

Gladjes glijdt Van Ardenne naar het thema 'kiezen met zorg' met behulp van citaten uit de kersttoespraak van Hare Majesteit de koningin. Soepeltjes stipt ze in deze gereformeerde omgeving ook Abraham Kuyper even aan, om snel door een mini-historie van zorg en vrouwenemancipatie te zoeven. Een dame in de zaal vecht tegen een blaffende hoest. Meteen staat een bestuurslid op, bedient zich van de kan met water voor de spreekster en loopt glimlachend naar het lijdende bondslid. Zorg in de praktijk.

Het Kamerlid is dan al bij het vrijwilligerswerk aangeland. “Juist de mensen die al een baan hebben en die erg druk zijn, storten zich in het vrijwilligerswerk”, zegt ze.

De zaal knikt. Ook dit zijn drukke vrouwen, blijkt later als er vragen mogen worden gesteld.

Als een 1000-dingendoekje veegt het Kamerlid de hele samenleving door. Nergens blijft ze lang genoeg om echt een vlek weg te werken. Natuurlijk, zegt ze, de verdeling van het huishouden tussen man en vrouw is nog lang niet zoals die zijn moet. “Maar”, veegt ze verder, “geven we de mannen wel de ruimte om mee te zorgen? Ook ik heb daar moeite mee. Ik denk dan: Laat mij dat overhemd maar strijken, want zo komt er niks van terecht.”

“U hebt heel veel aangeroerd”, constateert de NCVB-presidente als het Kamerlid na een laatste citaat van Hare Majesteit is gaan zitten. Nu is het de beurt aan de NCVB-vrouwen om het Kamerlid ergens op vast te pinnen. Om vragen te verzinnen krijgen ze een 'zoempauze', zoals de presidente dat noemt. Inderdaad lijkt het aanzwellend gekwebbel op zoemen. Het bestuur loopt af en aan met bladen vol koffiekopjes met koekje en twee klontjes rietsuiker.

Het Kamerlid praat graag in de wij-vorm als ze de NCVB-vrouwen en zichzelf bedoelt. Maar zo makkelijk laten de vrouwen zich niet inlijven. Een hunner zegt dat ze “met pijn in het hart” heeft aangezien dat het CDA het wetsontwerp voor deeltijdarbeid wegstemde. Ook al zijn de meeste leden de vijftig gepasseerd, kinderopvang en deeltijdarbeid staan hoog op de wensenlijst.

Voor het eerst moet het Kamerlid in de verdediging. Hare Majesteit biedt hulp: “Niet voor niets zei hare majesteit de koningin dat je er niet bent als je alles in wetten vastlegt. Er zijn al zoveel wetten en regels. Het is echt veel ingewikkelder dan we hier op een ochtend in Heiloo kunnen regelen.” De vrouwen geven het nog niet op en uiteindelijk geeft het Kamerlid toe dat de discussie in de fractie over deeltijdwerk moeilijk was geweest. “Het was een dubbeltje op z'n kant.”

Het Kamerlid moet nodig terug naar Den Haag. Dat verdriet de NCVB-presidente in Noord-Holland. “We zijn gewend soep aan te bieden. Maar dat wordt te laat, hè?” Dus laat ze het bij een boekenbon en (“we hebben onze eigen spulletjes bij het NCVB”) een echte Parkerpen met opschrift van de christelijke vrouwenbond. Terwijl het Kamerlid zich wegspoedt, zoemt de zaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden