Verkiezingen Zimbabwe / En weer mag Mugabe vijf jaar doorgaan

Terwijl dictator Mugabe de duimschroeven nog wat strakker aandraait, mag Zimbabwe weer eens naar de stembus. Althans, degenen die nog niet gevlucht zijn.

De medewerker van het Hotel Elephant Hills heeft niets te doen. Het statige hotel is in 1993 nog door Rubert Mugabe zelf geopend, en biedt een geweldig uitzicht op de wildernis rond de beroemde Victoriawatervallen. Nog geen tien procent van de kamers is bezet, de gangen zijn leeg en het barpersoneel verontschuldigt zich voor de doodse ambiance.

Alleen de dieren die vrij rond lopen in het park en op de golfbaan vermaken zich. De apen op de tennisbanen slaken kreten van vreugde en springen over net. Een groepje golfers kuiert ontspannen voorbij. Het is de vooravond van de verkiezingen.

Het leven staat hier helemaal stil, zegt Wilson, een medewerker van het hotel. „Wij houden hier niet van de president. Hij heeft hier trouwens een eigen kamer, maar slaapt er nooit omdat hij zich zorgen maakt over de veiligheid.” Hij toont de kamer en het presidentiële bed.

„Iedereen lijdt hier”, zegt Wilson opeens. De devaluatie gaat zo snel, legt hij uit, dat je wat je verdient, dezelfde dag nog moet uitgeven. „Als ik een paspoort had, zou ik iets kunnen verdienen in buurland Botswana. Maar de regering wil ons hier houden, en daarom is de dienst die de paspoorten verstrekt gesloten. Ik zit in de val.”

Wilson is niet de enige. De meeste Zimbabwanen zeggen hetzelfde, of ze denken het. In de straten van Victoria Falls, zijn jongeren openlijk vijandig. Deze ochtend houdt één van de tegenkandidaten van Mugabe, Simba Makoni, een bijeenkomst in het stadion van de stad. Zodra hij zich verkiesbaar stelde, werd hij uit de regeringspartij Zanu-PF gegooid. De opkomst is behoorlijk.

„Mugabe gaat de zaak flessen, door te weinig stembureaus te openen of door met de lijsten te knoeien”, zegt een jong lid van de MDC, de partij van oppositieleider, Morgan Tsvangirai. „Maar dit keer accepteren we niet dat hij de overwinning van ons steelt”, zegt hij met een verwijzing naar de gestolen verkiezingen van de afgelopen jaren.

Maar wat als Mugabe zich gewoon tot winnaar uitroept? „Dan houden we vreedzame protestmarsen, net zo lang tot hij weg is”, zegt een andere MDC-aanhanger. „Geweld zoals in Kenia, daar hoeft niemand bang voor te zijn”, zegt een blanke oud-boer, die nu penningmeester is van een MDC-afdeling. „Zimbabwe is niet verdeeld in etnische groepen, en de Zimbabwanen zijn taai, ze kunnen een stootje hebben.”

Taai zijn ze inderdaad. De Zimbabwanen weten niet wanneer er een einde komt aan de vrije val van hun land. Bij de Bata in de voornaamste winkelstraat van Victoria Falls staan drie paar schoenden in de etalage. „De rest komt nog”, glimlacht de verkoper met een mengeling van bitterheid en fatalisme.

In het warenhuis van de stad zijn gemiddeld twintig producten verkrijgbaar. Eén schap is geheel gevuld met cornflakes, een ander met tomatenpuree, verder zijn er nog koekjes en mineraalwater. Dat is alles en heeft niets te maken met de traditionele keuken. „Ze passen hun eetgewoonten maar aan, we hebben deze problemen door de westerse sancties”, heeft Mugabe gezegd, met de voor hem kenmerkende arrogantie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden