Verkerk verbonden aan oude waarden

Laatste lid van 'bende van vier' verovert zilver in Montpellier

MONTPELLIER - 'Het maakt niet uit hoe je wint' en 'meid, gewoon beuken en beesten'. De hele wedstrijddag maakte Marhinde Verkerk in haar hoofd deel uit van de 'bende van vier'. Toch is zij de enige van dat fameuze kwartet dat het spel van balanceren en balansverstoringen nog beoefent.

Sterker nog, nu haar teamgenoten en vriendinnen voor het leven Edith Bosch, Elizabeth Willeboordse en Carola Uilenhoed buiten de tatami zijn gestapt, zijn haar prestaties constanter geworden. Toch ontleent Verkerk nog veel kracht en vertrouwen aan de oude aanmoedigingen die tijdens de EK judo constant door haar hoofd speelden.

Ze had het moeilijk in Montpellier, waar het beoogde eerste Europese goud buiten bereik bleef. "Het was een dag van hangen en wurgen. Het was geen mooi judo, maar het bracht me wel in de finale." Precies zoals Bosch het haar zou hebben voorgehouden. Slechts het uiteindelijke verlies in de Franse heksenketel tegen thuisvechtster Audrey Tcheumeo was "frustrerend".

Het pact van Budokan hield haar op de been in de moeilijkste periode van haar carriére, nadat ze in 2009 in Rotterdam onverwacht wereldkampioene was geworden. In de jaren erna dreigde ze te bezwijken onder de druk die dat met zich meebracht, de verbetenheid om te bewijzen dat ze geen eendagsvlieg was. In combinatie met haar studie interieurarchitect bleek dat een welhaast onmogelijke opgave.

Die studie schortte ze anderhalf jaar voor de Olympische Spelen op, maar in Londen bereikte ze een teleurstellende vijfde plaats. In het jaar daarop nam ze afstand van judo en voltooide haar studie. En zie, nu ze van die last is verlost en met een baan van twaalf uur per week als afleiding is ze als judoka tot volle bloei gekomen.

Ze won vorig jaar brons op de EK, werd in Rio ondanks een belabberde voorbereiding vice-wereldkampioene en sloot het jaar af met haar eerste winst op een Grand Slam, in Tokio als enige niet-Japanse. Gisteren volgde in de klasse -78 haar tweede Europese zilver, na 2010. Dat alles zonder haar voormalige ploeggenoten om zich heen, maar wel in hoofd en hart. Zaterdag moest ze bovendien deels de steun ontberen van haar coach en vertrouwensman Chris de Korte. De trotse, onbuigzame De Korte, die werd geslachtofferd in de vernieuwingsdrang bij de judobond.

Verkerk werd gedwongen voor internationale toernooien te kiezen voor een bondscoach als begeleider. Dat werd in haar geval Marjolein van Unen. Ze wilde zich zo snel mogelijk aan het onafwendbare aanpassen, maar bedong dat De Korte betrokken blijft bij de begeleiding. Dat deed Nederlands succesvolste coach met de analyse van tegenstanders en tactische aanwijzingen voor de partijen.

Opvallend rustig heeft hij zich neergelegd bij de onafwendbare centralisatie. Onder het motto: wie niet luisteren wil moet maar leren. Hij haalt voorbeelden aan van landen waar dat faliekant is fout gegaan, bijvoorbeeld in Engeland. Toch is hij met zijn 76 levensjaar vol energie en de wil zich te blijven ontwikkelen. Bijvoorbeeld in België, waar hij coaches begeleidt. Misschien is hij wat minder strijdbaar en milder. Met hier en daar een vileine steek maakt hij wel duidelijk waar het op staat.

Als de olympische baas Maurits Hendriks hem vraagt of hij het schaatssucces in Sotsji heeft aanschouwd, wijst hij hem op de volstrekte tegengesteldheid in het beleid. "Ik heb hem gezegd: 'Jij roept dat het schaatssucces te danken is aan de trainers van al die commerciële ploegen. Bij ons moeten die trainers wijken voor bondscoaches'." Het gaat volgens hem vooral om één ding: strijd. "Strijd is ontwikkeling. Daarvoor moet er concurrentie zijn, topsport is competitie. Je laat toch ook niet de voetballers van alle clubs samen trainen?"

In Montpellier moest De Korte wachten tot hem hulp werd gevraagd, hij wil zich niet opdringen. Toekijken vanaf de tribune. "Het was zeer onwennig, het is niet fijn om niets te doen. Ik haal mijn energie uit bezig zijn, me nergens mee bemoeien kost energie. Maar ik zie dat het goed is, ik laat het achter bij iemand die het goed oppakt."

Toch blijft hij voor Verkerk onmisbaar. Na de finale is de eerste vraag in de omhelzing: 'ga je wel mee naar de WK?' "Voor mij is zijn aanwezigheid vertrouwd", aldus Verkerk. "Hij kan op het juiste moment iets zeggen, in een enkel woord en vooral in gebaar. Tactisch en analytisch is zijn aanwezigheid een meerwaarde."

Het laatste woord is aan de oude meester. Is het zilver van Verkerk en een dag eerder het brons van Anicka van Emden ook zijn succes? "Het komt niet uit de lucht vallen" komt het zacht uit de lachende mond. "Ik heb er aan bijgedragen, maar de medaille is van de sporter."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden