Verkerk is terug, maar de weg is nog erg lang

Hij had er van genoten, van zijn langverwachte rentree. Maar Martin Verkerk besefte dat hij nog mijlenver verwijderd is van zijn oude niveau. Als hij dat al ooit zal halen.

In zijn eerste ATP-toernooi sinds bijna dertig maanden ging het Verkerk niet in eerste instantie om winnen. Het hoogtepunt was dat hij eindelijk weer op de baan stond. ,,Die spanning en het publiek, daar heb ik tweeënhalf jaar op gewacht”, zei de Alphenaar na de verloren partij tegen de Zuid-Afrikaan Rik de Voest (6-3 7-6). ,,Zes weken geleden kon ik nog geen vijf meter sprinten.”

En dat het niet eenvoudig zou worden, wist Verkerk ook wel. ,,Als je tweeënhalf jaar niet in een raceauto hebt gezeten, is het ook moeilijk. Tijdens de wedstrijd wilde ik winnen, maar ik kan hier nu niet staan als een zielig ventje. Daarvoor is er de laatste tijd veel te veel gebeurd.’’

Verkerk (28) heeft vaak gedacht om het bijltje er bij neer te gooien. Na iedere nieuwe tegenslag liep hij tegen een muur op. En in die donkere periodes had hij ook de tijd om in de spiegel te kijken. ,,Aan de blessures en de ziektes kon ik niets doen, maar ik had wel iets professioneler kunnen leven. Ik heb niet altijd goed geleefd voor de sport. Dat had niest te maken met motivatie, maar met gezondheid.’’

Een week of zes geleden hakte Verkerk een knoop door. Hij brak met zijn fysiotherapeut Jan Velthuis en hij vluchtte naar de Verenigde Staten. In een alles-of-niets poging wilde hij zich in Florida klaarstomen voor zijn rentree. Als een echte prof. ,,Het was daar geen pretje. Ik heb er gezeten met de Kerst en Oud en Nieuw. Ik weet niet of jullie de film ’Alcatraz’ kennen, maar ik voelde me daar knap opgesloten. Ik heb daar keihard getraind en alles op een rijtje gezet. Daar ontdekte ik dat ik er echt voor wilde gaan.’’

Verkerk erkende dat het voelde als een klap in zijn gezicht toen hij in eerste instantie van toernooidirecteur Richard Krajicek geen wild card kreeg voor Ahoy'. ,,Ik kan er mee leven dat er een naar een jeugdspeler gaat, een naar Sluiter en een naar een wereldtopper’’, merkte hij gisteren op. ,,Maar twee naar jeugdspelers en een naar Baghdatis, daar begreep ik niets van. Ik heb veel respect voor Richard als mens en als tennisser, maar ik verschilde van mening met hem als toernooidirecteur.’’

Na de partij tegen De Voest kwamen de emoties bij Verkerk boven. Onder toeziend oog van onder anderen zijn ouders had hij laten zien dat de Roland Garros-finalist van 2003 nog niet is afgeschreven. Hoewel hij dat soort geluiden vaak had opgevangen. ,,Toen ik na Roland Garros omkeek, stonden er duizend mensen. Als ik nu omkijk staat er een bord van Ahoy'. Zo is de sport, zo is het leven.’’

Verkerk was tevreden over zijn rentree. Dat luchtte hem op, want hij had er wel slecht van geslapen. ,,Als ik hier gemerkt had dat het niet meer zou gaan, had ik nu gezegd dat ik zou stoppen. Ik ben trots dat ik na zes weken trainen dit niveau heb gehaald.’’

,,Ik ben niet meer de Grote Verkerk, ik ben de Grote Verkerk geweest. Ik vind dat daar wel iets meer waardering voor zou kunnen zijn. Respect voor wat ik heb bereikt, en dat geldt ook voor Schalken.’’

Met die woorden greep Verkerk terug op de woorden van de inmiddels vertrokken technisch directeur bij de bond, Hans Felius. Hij zou veel te snel spelers als Verkerk en Schalken hebben afgeschreven. Cynisch reageerde Verkerk op de vraag of hij al gedacht had aan de Davis Cup. ,,Ik sta daar niet om te springen, we kunnen met de jeugd Groot-Brittannië wel verslaan.’’ Met andere woorden: ze hebben ons toch niet nodig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden