VERKAMMAN

Zes jaar geleden, op 20 april 1994, debuteerde Edgar Davids in het Nederlands elftal. Hij was toen net 21 jaar. Bondscoach Dick Advocaat gaf het vechtjasje van Ajax kort voor het vertrek naar de WK-eindronde in Amerika een kans. Tegen de in Tilburg met 1-0 winnende Ieren van Jack Charlton ging Davids ten onder aan zijn ijver. De Pitbull alias de Piranha holde tegen de opvallend soepel tikkende Ieren ook wel van het kastje naar de muur.

Matty Verkamman

Twee dagen voor zijn debuut in Oranje had ik de eer Edgar Steven Davids in Oisterwijk te interviewen. Het werd geen wederzijds genoegen. Bij mijn eerste drie vragen keek de jonge ajacied alsof ik een zak stront was en bij de volgende twee vragen had hij plotseling een niet te temmen interesse voor de vogeltjes in de bomen. Hij keek louter nog naar buiten en had steeds weer hetzelfde antwoord op al mijn vragen; het antwoord dat eerst en vooral een tegenvraag was: ,,Watte?'

Toen en ook nu nog was ik 22 jaar ouder dan Davids. Na een minuut of tien gaf ik er de brui aan, naroepend of meneer wel eens van fatsoensnormen had gehoord - of zoiets. Nadien is Edgar Davids blijven voetballen zoals hij als junior altijd al deed: op en over de grens van de rode kaart. Hij maakte bonje in het Oranje-kamp tijdens het EK van 1996, hij bezigde schuttingtaal, beledigde Guus Hiddink, Danny Blind en de gebroeders De Boer. In Milaan was hij met een boksbeugel in de weer omdat er even een parkeerprobleempje ontstond. Hij deed de Nederlandse journalisten in de ban, wat weinig uitmaakte omdat hij eerder nooit een interessant vraaggesprek had weggegeven. Maar wat ook waar was: Davids werd een fantastische speler, een topper.

Donderdagochtend loop ik door hartje Rotterdam. Op het gebouw van Nationale Nederlanden, nabij het Centraal Station, wordt gewerkt aan een immens fotobeeld van King Davids. Hij kijkt over heel Rotterdam uit. Edgar van Oranje heeft zijn voetbalbril erbij op. Toch is hij niet het boegbeeld van Hans Anders, maar van Nationale Nederlanden en Nike. Gek eigenlijk. Nationale Nederlanden en Nike zijn nauw betrokken bij de sponsoring van de KNVB en Oranje. En uitgerekend voor Oranje weigert Davids zich te schikken in het collectieve reclameplan voor de gehele selectie. Team Holland is de organisatie die het collectief koestert, maar Davids tekent als enige niet. Bondscoach Frank Rijkaard hoort men er niet over. Davids is nota bene zijn reserve-aanvoerder, maar Davids gaat gewoon zijn eigen gang.

Bijvoorbeeld in de jongste Nike-commercial, die prachtig is gemaakt, maar met Davids in de hoofdrol anderzijds ook een aaneenschakeling van geweld is. Een soort van buitenaardse voetballer schopt in die commercial met een gestrekt been een marmeren zuil aan gruzelementen, oorlogskoppen flitsen door het filmpje en voetbal wordt concreet in verband gebracht met dodelijk vuur. Hoe zal een jochie van elf -de Nike-kicksen net aan de voetjes- reageren op die impulsen?

Als ik mij dat afvraag zie ik te Rotterdam in de krant een foto van een jonge Afrikaanse rebel in Sierra Leone. Hij heeft een uzi in de aanslag en een Nike-shirt over het gespierde lichaam. Op dat moment ben ik toe aan vrede. Ik loop naar de Lijnbaan, kijk af en toe nog om naar de reus Davids in de hoogte. Tegenover Hilton is er goddank de winkel van Faas Wilkes. Maar och heden, Faas, de gentleman onder de voetballers, heeft blijkbaar zijn Monisima niet meer. De winkel blijkt ineens Gossip & Rumours te heten. Alles wordt maar anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden