Verkamman

Vorige week kreeg ik een telefoontje van de uitgever, die op 17 september in Leusden het boek 'De Top-500, de beste Nederlandse sporters van de 20ste eeuw' presenteert. Voor dat boek heb ik diverse voetballers geportretteerd. Het eerste exemplaar wordt overhandigd aan Willem-Alexander en nu had diens adjudant gevraagd of ik na het formele gedeelte van de presentatie, samen met een collega-auteur die bij het Algemeen Dagblad werkt, een minuut of zes informeel met de kroonprins zou willen verkeren. Lijkt me leuk.

Waar zullen we het straks over hebben, zo vraag ik me af. Er zijn weinig avonden dat ik niet aan de oever van de Oosterschelde zit, maar dat maakt van mij nog geen waterexpert. Van voetballers die de prins wel eens hebben gesproken, hoor ik dat hij aardig is. Als ukkie vond hij het hartstikke leuk toen in 1974 de spelers van Oranje na hun verloren WK-finale tegen het land van opa, in Soestdijk op bezoek kwamen. Wim Suurbier had er op het paleis zo veel schik in, dat hij de kleine Lex op zeker moment voor een grapje gebruikte. 'Zeg eens tegen je oma dat we vanavond blijven eten!'

Na het verzoek van vorige week, volgde deze week het gedoe rond Maxima Zorreguieta. Ik zocht direct naar foto's uit 1978. Meteen eentje gevonden. Bij Nederland-Schotland, in Mendoza, zit Jorge Videla met zijn misdadige vrienden op de tribune. Videla applaudiseert, Fifa-president Joao Havelange ook en rond die twee wemelt het van de ongure koppen met zonnebrillen. Drie trappen hogerop worden de boeven bekeken door Pim Doesburg, Arie Haan en KNVB-secretaris Jan Huijbregts. Zou papa Zorreguieta, minister, er ook bij zijn? Rechts van Havelange staat iemand, die sprekend lijkt op de man die donderdag op de voorpagina van het AD als de vader van Maxima werd gepresenteerd.

In gedachten ga ik terug naar het Argentinië van 1978. Sa men met collega Johan Woldendorp sprak ik met politieke gevangenen. Hun verhalen waren huiveringwekkend. We zagen de Dwaze Moeders op het Plaza de Mayo en de omstanders die hen beschimpten. We wisten dat Wim Rijsbergen en Jan Jongbloed ontroerd waren door de moed van die vrouwen. En ik had beslist ook respect voor aanvoerder Ruud Krol, die in geval van een wereldtitel de beker niet uit handen van de moordenaar Videla wilde ontvangen. Hoeveel kritiek er ook was op de gang van Oranje naar Argentinië, voor het standpunt van Krol had ik toch meer respect dan voor het grote Nederlandse bedrijfsleven (Bols, Philips), dat Nederlandse verslaggevers in die tijd beschouwde als handlangers van het communisme.

Watermanagement in het Argentinië van 1978 - het hield onder meer in dat mensen uit militaire vliegtuigen in zee werden gegooid. Stel toch eens voor dat schoonpapa Zorreguieta straks gewoon op de huwelijksfoto staat. We moeten straks eventueel dat meisje beoordelen en niet haar vader, vindt het merendeel der kamerleden. Zit iets in. Toen Juliana en Bernhard in 1937 trouwden, werd ter ere van het paar het van oorlogsdreiging overlopende Horst Wessel-lied gespeeld. Die Fahne hoch, die Reihen fest geschlossen, SA marschiert mit ruhig festen Schriet, Die Strasse frei den braunen Batallonen, Die Strasse frei dem Sturmabteilungsmann. Enkele familieleden en vrienden van de prins zongen uit volle borst mee, met hun rechterarm omhoog. Maar natuurlijk, we moesten de prins beoordelen, niet zijn vrienden en familie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden