Verkamman / Op zondag wil ik voortaan naar het strand.

In mijn persoonlijk digitaal archief heb ik deze column genummerd. Dit is nummer 438. In een andere vorm gingen er 334 boven- en benedenhoekjes aan vooraf. In totaal 772 afleveringen bij elkaar, in tijd uitgedrukt nagenoeg vijftien jaar.

Ook al omdat mijn goede collega Mart Smeets altijd met zijn hoekje op zijn post bleef, wilde ik op mijn beurt nooit verzaken. Dat is me gelukt, zij het enkele keren op het nippertje. Een operatie, een paar verre reizen naar oorden waar het computertijdperk nog in de kinderschoenen stond, een stevige griep, soms gewoon vakantie – dat waren zoal de redenen om enkele keren de deadline bijna niet te halen. Maar het is me dus in alle gevallen wél gelukt; steeds weer, 52 keer per jaar. Er zijn niet zoveel dingen waar ik trots op ben, maar hierop toch wel een beetje. Nooit verzaakt!

Nu dan heb ik mijn laatste stukje voor Trouw ingeleverd. Aan alles komt een eind, zelfs aan een hoekje in de krant die mij zeer lief is. De liefde voor deze prachtkrant is de laatste jaren overigens wel eens op de proef gesteld. Om eens iets te noemen: in de Vink-volière heb ik nooit willen rondvliegen. Letter & Geest, de geest van Vink en geestverwanten, dat naar mijn gevoel volkomen geïsoleerde eiland van te veel vuige ideeën en wansmakelijke gedachten – dat alles is maar zelden aan mij besteed geweest.

Maar om die reden verlaat ik mijn hoekje niet. De reden is veel banaler. Sportjournalisten hebben geen groots familieleven. Vanaf mijn eerste schreden in de journalistiek, gezet in het najaar van 1969, ben ik op zondag nooit meer vrij geweest. Dominees en sportjournalisten werken altijd op zondag. Daar wilde ik wel eens van af. Op zondag wil ik voortaan naar het strand, een enkel keertje naar de kerk, een wijntje drinken met vrienden en dierbaren.

Ik neem afscheid als columnist van Trouw en begin warempel meteen aansluitend met een nieuwe column – niet in eerste instantie over sport – in mijn andere favoriete dagblad, de Provinciale Zeeuwse Courant. Die nieuwe column is bedoeld voor de krant van vrijdag, dat is het grote verschil.

Het afscheid van Trouw neem ik met pijn in mijn hart, maar op een gelukkig moment: de dwaallichten die dit prachtige bedrijf hadden verkwanseld aan niet eens Nederlands sprekende lui die het uitgeven van couranten slechts beschouwen als handelen in bedrukt papier, zien nu dat deze marktdenkers hun aandelen alweer hebben verpatst aan een partij die idealisme toch tenminste laat meewegen. Lang leve Trouw, lang leve de ware helden van de krant-als-een-meneer.

Bij dit laatste stukje voor Trouw, dat dus in het geheel niet over sport gaat, heb ik alleen dit nog te zeggen: ik dank u voor uw aandacht. En dat de beste krant van Nederland sterker en sterker mag worden, ook echt de ruimte wordt gegund die sterkte te benutten en nooit meer gevangen zal worden in welke volière dan ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden