Opinie

'Verhuizen' valt niet mee

Moet die plant nu wel of niet mee? Past de bank wel door de deur? Denk aan het afstapje! 'Verhuizen' valt in de voorstelling van Loes Hegger niet mee. Hoe neem je afscheid van een kamer vol dozen en maak je een frisse start in een holle ruimte?

De mimevoorstellingen van Loes Hegger zijn een welkome aanvulling op het jeugdtheateraanbod, waar de discipline mime nog steeds een marginale plek inneemt. Met voorstellingen als 'Kapsalon Knipscheer' en 'Zwembad' bracht zij een originele vorm van fysiek theater vol snelle slapstick, hilarische grappen en ontroerende scènes op aanstekelijke muziek. In de nieuwe voorstelling 'Verhuizen' spelen tekst en toneel een grotere rol en dat is helaas geen vooruitgang.

Acteurs Mike van Alfen, Fabian Holle en Huug van Tienhoven zijn de bewoners van een piepklein huis stampvol verhuisdozen. Aan het begin van de voorstelling liggen ze boven op elkaar gestapeld te slapen op de driezitsbank, die als een van de weinige meubelstukken nog niet is ingepakt. Als de dag aanbreekt en het grote verhuizen begint, dralen ze in kringetjes rond de overgebleven spullen. Weggaan en afscheid nemen is moeilijk en dat vertaalt zich in een serie verstoorde rituelen. De washandjes en tandenborstels zijn verdwenen, het dagelijkse ontbijt valt in het water en ze struikelen onhandig over de huisraad. Wat de een heeft ingepakt, pakt de ander weer uit en zo komen ze geen stap verder. Als ze na een grappige slapstickact rond de bank het gevaarte eindelijk door de deur dragen, lijkt het de begrafenis van een dierbare overledene op treurige muziek. Maar in het nieuwe huis, dat zich met een slimme vormgevingstruc - de achterwand draait en verandert in een rij kasten - over het hele podium uitstrekt, is alles anders. Er is ruimte, licht en een nieuw uitzicht op een ander leven.

De tegenstelling tussen een lange speler met slungelige motoriek en twee korte snelle mannetjes, werkt grappig. Maar de bewegingsscènes worden te vaak onderbroken met dialogen die vertragend werken en weinig toevoegen aan de handeling op het toneel. Verhuizen in een huis vol dozen, biedt alle aanleiding tot slapstickacts vol verwarring, irritaties en emotionele verwikkelingen. Maar de voorstelling blijft te vlak en het thema weggaan en afscheid nemen komt emotioneel niet echt uit de verf. Het sterke punt van Loes Hegger en haar spelers is nu eenmaal fysiek spel en niet toneelspel. Maar het slot is grappig: in het nieuwe huis bouwen de mannen weer hetzelfde benauwende woonhoekje als in het vorige huis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden