Vergiffenis bestaat nog: Andersen is terug in de NBA

Het valt soms niet mee 2.10 meter lang te zijn en ook nog blank, en dan te denken dat je in de NBA een vaste plaats verworven hebt. De paasgedachte brengt me bij Chris Andersen, een vrije geest die in Amerika enige naam heeft opgebouwd als Birdman, een bijna-karikatuur van een soepel bewegende, rijke, verwende, met goud behangen NBA-superster.

Mart Smeets

Andersen is niets van dat al. Hij is blank, draagt lang haar dat bij elkaar gehouden wordt door een haarband die ertoe doet – anders dan de bling-bling statements van de brothers rond hem.

Hij is bijna de personificatie van de white stiff in de NBA, de blanke basketballer die, gespeend van klasse, souplesse en score-inbreng, een basiscontract krijgt omdat hij lang is en soms een bal vangt.

Andersen is geboren in Long Beach en heeft altijd als een feestvierende beach boy geleefd. Hij viel op bij onderbondsploegen als de Fargo-Morehead Beez en de Fayetteville Patriots. De NBA-dollars gingen voor hem rollen bij de Denver Nuggets.

In Denver werd hij een cultheld; mensen kwamen om zijn (spaarzame) speelminuten te zien en raar maar waar: hij scoorde ook nog wel eens en deed dat vaak op spectaculaire (lees: niet-blanke) manier. Zijn dunks waren kunstwerken. Hij tekende een contract van 14 miljoen dollar voor vier jaar bij de New Orleans Hornets.

Tot zover het goede nieuws rond een tamelijke bezienswaardigheid in de moderne topsport. Andersen was inderdaad een vreemde, maar ook vrije vogel. Hij leefde als een 21ste-eeuwse hippie, feestte zijn zaligheid eruit, was sociaal in zijn doen en laten, hielp mensen rond hem en zette projecten voor kansarme jeugd op.

Totdat de orkaan Katrina zijn huis vernietigde en hij privé een moeilijke tijd doormaakte. Zijn grote liefde (in Denver wonend) kon niet tegen een verhouding op afstand.

Andersen deed stom, nam een partydrug en werd nauwelijks 24 uur later gepakt. Bij een out-of-competition test was hij positief op wat genoemd werd drug of abuse. Dat is dus geen doping waar een sportend mens beter door gaat spelen, maar een pilletje of een snuifje dat een feestvierende jongeling wel eens tot zich neemt.

Andersen hing, want de NBA heeft een bepaald niet malse straf voor die ontsporingen: twee jaar uit de roulatie en geen betaling. Andersen betaalde zijn eigen afkicktijd in Malibu en nam zich voor terug te keren in de NBA. Hij trainde als een bezetene in de sportschool, speelde soms wat vriendschappelijke wedstrijdjes en wist dat zijn schorsing deze maand zou aflopen.

De vraag was echter: wie wilde deze freak nog een kans geven? De man die ooit, bij NBA-dunkwedstrijden, zeven dunks miste en zijn act zo ver doorvoerde dat het pathetisch werd om zelfs naar te kijken, kreeg deze week een contract van zijn oude ploeg, de Hornets, aangeboden.

Vergiffenis bestaat dus nog.

Andersen mocht thuiskomen, hij mocht weer spelen, hij mocht weer de cultheld zijn die hij was voor zijn ’vergrijp’. Chris Andersen, met nóg meer kleurrijke tatoeages op armen en schouders en met nog meer enthousiasme dan ooit, is terug in de NBA.

Dat is een fraaie paasgedachte, nietwaar?

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden