Review

Vergeten Italiaanse opera schittert op cd

Giuditta Pasta -zeg maar de Maria Callas van de 19de eeuw- was op de avond van de première ziek. Een paar weken al resideerde de diva in Venetië en puur het feit dat ze er was zorgde in de lagune-stad voor opwinding. Hier was de zangeres die hoofdrollen had gecreëerd in 'La sonnambula', 'Norma' en 'Beatrice di Tenda' van Bellini en in 'Anna Bolena' van Donizetti. Een echte prima donna, die niet alleen verblufte met haar stem maar evenzeer met haar acteertalent. In het beroemde Venetiaanse theater La Fenice zou zij nu, maart 1834, een nieuwe dramatische rol aan die befaamde lijst toevoegen: die van Emma d'Antiochia in de gelijknamige opera van Saverio Mercadante.

Maar helaas was Pasta dus ziek. Dat had grote gevolgen voor de première van de opera en voor de latere ontvangst ervan. Kritieken waren lauw en hoewel de kranten over latere voorstellingen (toen Pasta weer was opgeknapt) heel lovend waren, verspreidde 'Emma d'Antiochia' zich maar langzaam over het Italiaanse schiereiland. De laatste voorstelling van 'Emma d'Antiochia' vond plaats op Malta in 1861; daarna verdween de partituur in de bibliotheekarchieven.

Totdat Patric Schmidt van Opera Rara een jarenlange interesse voor het werk om kon zetten in een concertante uitvoering in de Londense Royal Festival Hall in oktober vorig jaar. Voorafgaand aan die eenmalige uitvoering nam Opera Rara het werk onder studiocondities en met dezelfde cast op. De opname past perfect in de doelstelling van Opera Rara: vergeten Italiaanse opera's uit de 19de eeuw die een schakel vormen tussen de bekende meesterwerken uit die tijd weer hoorbaar maken.

'Emma d'Antiochia' is inderdaad geen meesterwerk, maar tijdens die geslaagde concertuitvoering in Londen bleek er voldoende goeds en vernieuwends in de partituur te zitten. Zo wordt de grote slotscène voor de prima donna (een obligaat einde in die tijd) nog gevolgd door een uitgebreid duet met de seconda donna en zijn er tal van andere passages waarin Mercadante breekt met de heersende operawetten. Iemand beweerde onlangs dat Mercadante dan wel vernieuwend was, maar dat hij geen melodieën kon maken die blijven hangen. Gehoord Emma's schitterende gebed in de laatste akte is dat een stelling die niet vol te houden is.

Nelly Miricioiù zingt die hele scène met prachtig geconcentreerde innigheid en zij weet ook elders hoorbaar te maken dat Mercadante zijn partituur inderdaad voor een unieke prima donna assoluta schreef. Heel goeie rollen ook van Bruce Ford, Roberto Servile en Maria Costanza Nocentini. David Parry, die het gedreven London Philharmonic Orchestra leidt, is inmiddels gepokt en gemazeld in het genre. Voor liefhebbers van het genre is deze uitgave onontbeerlijk. Opera Rara maakte er weer een heel luxueuze en goed gedocumenteerde uitgave van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden