Verdient niet ieder mens een tweede kans?

Wat zouden aan wielrennen gerelateerde tv-uitzendingen, radioprogramma’s en andere sociale bijeenkomsten zijn zonder mensen die ooit een faux pas hebben gemaakt en verkeerde snoepjes hebben gegeten? Als je die lui negeert of afwijst, als je boegeroep over ze heen gooit, als je de duimen naar beneden houdt als je ze tegenkomt nou, dan heb je nog wel even werk.

Dan kunnen Joop Zoetemelk en Eddy Merckx nergens meer verschijnen. Joop werd Neerlands knuffelsportdier juist nadat hij drie maal (inderdaad, drie maal) gepakt was. Het sportvolk liep met hem weg; de zeikerds van de pers moesten van onze Joop afblijven, daar kwam het op neer.

In België, waar veel mis is, maar waar men de grond kust waarop Merckx gelopen heeft, was de verontwaardiging toen Eddy ooit uit de Giro d’Italia gezet werd zo groot dat het parlement en zelfs de koning (Boudewijn) zich met de affaire gingen bemoeien. De Belgen werden aangezet Italiaanse producten te mijden en Italiaanse restaurants in het land hadden het even heel moeilijk; ingegooide ramen en geen mens meer aan de dis.

In Frankrijk, waar het verzengende proces rond de Festinaploeg (na 1998) het hele volk bezighield en waaruit zelfs een nieuwe kaste aan geëngageerde politici naar voren kwam, staat men blij te klappen als Richard Virenque ergens opdraaft.

De hoge heren van de ASO, die verschroeiend streng zijn tegen welke buitenlandse zondaar dan ook, halen de voormalige klimmer nog altijd binnen hun poorten en tonen hem met trots. Verjaring, zo lijkt het, heelt hier alle wonden.

Nota bene Virenque, een man die zijn ploeg verlinkte en loog tot hij een ons woog, staat blij zwaaiend het wielerpubliek te groeten. Mensen scanderen zijn naam, hij krijgt kinderen in de arm geduwd omdat de trotse ouders graag een foto van hem en kind willen; leuk voor later.

De bouwmeester van opvallend mooie successen in de afgelopen jaren, de Deen Bjarne Riis, ooit bekenner van epo-gebruik, ontvangt jaarlijks vele journalisten die naar zijn gospel komen luisteren. Hij is fel tegen dopinggebruik en streeft succes met andere methoden na.

Bij Duitse ploegen zijn Erik Zabel (huilend toegeven van epo) en Gert-Jan Theunisse (een aantal positieve gevallen in de jaren tachtig van de vorige eeuw) aangetrokken als mentoren voor jonge renners. Rolf Aldag (voormalig epo-klant) is ploegmanager bij Team HTC-Columbia. In Nederland rijden Hennie Kuiper en Adrie van der Poel gasten rond en begeleiden ze deze mensen door de stal van de wielersport. Ook bij hen heelde de tijd alle wonden.

Gebeurt dat ook bij het jongste leger mannen dat de geschorste toestand binnen het wielrennen verlaat en in het peloton terugkomt? Afgemeten aan afgelopen zondag gaat dat moeilijk. Het boegeroep van het publiek en het kille, zeg maar ijzige optreden van de ASO-mensen tegenover Aleksandr Vinokoerov was tekenend voor de thans rondzwevende moraal.

Hoe moet dat straks bij de Giro- en Tourstart in eigen land? Klappen we dan niet voor onze helden van weleer? Blijven de stoelen van Joop, Jan Janssen, Johan van der Velde en al die anderen leeg? Of geldt dit alleen voor mannen die terugkomen en in hun tweede kans nog wedstrijden naar hun hand zetten, hetgeen de toorn van menigeen wekt. Omdat ’wij’ denken dat eens genomen, altijd genomen betreft.

Wat als Vino’s plas van afgelopen zondag prachtig rein is? Als zijn bloed kerngezond blijkt? Wat mag je dan zeggen? Welke moraal handhaaf je dan? Verdient niet ieder mens een tweede kans?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden