Verdiend eerbetoon voor verzoener Elias Chacour

'Volkomen terecht.' Dat is vrijwel algemeen de reactie op het bericht dat de melkietische priester Abuna Elias Chacour, een Palestijn, de prestigieuze boeddhistische Niwano-vredesprijs heeft gekregen. De prijs, 20 miljoen yen (400000 gulden), wordt hem op 10 mei in Tokio uitgereikt. Eerder ontving Chacour al de internationale methodistische vredesprijs. Ook werd hij voor de Nobelprijs genomineerd.

redactie religie & filosofie

De 61-jarige Chacour krijgt deze prijs omdat hij, aldus de Niwano-stichting, ,,zich reeds meer dan dertig jaar met al zijn krachten inzet voor een verzoening tussen Joden en Palestijnen in Israël''. Vooral de door hem in 1994 in Ibillin, Galilea, opgezette technische hogeschool Mar Elias wordt door de vredesorganisatie geprezen. Op deze privé-campus studeren joden, christenen, moslims en druzen samen.

Zo probeert Chacour begrip te kweken tussen jongeren met verschillende religieuze en etnische achtergronden. Ook de recente onlusten tussen Arabische en Joodse Israëliërs hebben de met Rome geünieerde priester niet van besluit doen veranderen. Hij blijft zich inzetten voor verzoening.

En al beschuldigen veel rechtse Israëliërs Chacour van partijdigheid, zelfs zij kunnen niet ontkennen dat hij tijdens een Hammas-aanslag op een bus in Haifa onder de studenten van Mar Elias direct een bloedbank organiseerde voor Joodse slachtoffers van de extremistische terreurdaad. Mensen die hem positief-kritisch volgen, noemen hem een 'bruggenbouwer'. Weliswaar behoorlijk ijdel en ambitieus hij had dolgraag bisschop willen worden-, maar integer.

De, begin 1938 door de Japanse ex-melkboer Rissho Kosei-Kai gestichte, Niwano is met ruim vijf miljoen leden de grootste boeddhistische lekenorganisatie ter wereld. Ze bezit een wereldwijd netwerk van scholen en ziekenhuizen. De Niwano-organisatie propageert actieve interreligieuze samenwerking en sociale rechtvaardigheid. Ook roept ze op tot individuele perfectie volgens de boeddhistische leer.

De door haar ingestelde vredesprijs is bedoeld voor mensen of organisaties die zich inzetten voor de wereldvrede. Het zal de achttiende keer zijn dat de prijs wordt uitgereikt. Eerder ging ze onder meer naar de Braziliaanse kardinaal Arns, het Islamitisch Wereldcongres en de Corrymeela gemeenschap in Noord-Ierland. En nu dus naar Chacour.

Diens jeugd kan model staan voor alle Palestijnen die voor 1947 in Israël leefden. In dat jaar stemden de VN voor een verdeling van Palestina in een Joods en een Arabisch deel. Chacour was toen zeven. In zijn autobiografische bestseller 'Blood Brothers' (Bloedbroeders) beschrijft hij hoe Israëlische soldaten zijn familie van huis en haard verdreven. Dat was het christelijk-Arabisch dorp Biram. Later mocht men terugkeren naar een ander dorp om er te werken op door de Israëliërs geconfisqueerde grond.

Als jongste uit het gezin mocht Elias Chacour naar het bisschoppelijk internaat in Haifa. Hij was niet alleen een briljant student maar bleek ook nog roeping voor het priesterschap te hebben; hij ging studeren aan het kleinseminarie in Nazareth en vervolgens aan het grootseminarie Saint Sulpice te Parijs. Als eerste Palestijn behaalde hij een graad (in de filosofie) aan de universiteit van Jeruzalem.

Na zijn priesterwijding (1965) ging Chacour werken in het Arabische dorpje Ibillin. Het duurde een tijd voordat hij het vertrouwen van de bewoners had gewonnen. Dat was niet meer stuk te krijgen toen hij erin slaagde om, via zijn contacten met zijn oude Hebreeuwse alma mater in Jeruzalem, Joodse studenten zover te krijgen om samen met Arabieren te demonstreren tegen de slechte behandeling van de Arabische minderheid in Israël. Die samenwerking herhaalde zich bij betogingen tegen Sharons interventie in Libanon (1984).

Van Chacour is de uitspraak: ,,God is niet territoriaal, maar mensen hebben behoefte aan een vaderland''. Reden voor conservatief Israël hem voor een 'Palestijnenvriend' uit te maken. Bestuursleden van de stichting 'Vanuit Jeruzalem' beschuldigden hem in Trouw van theologisch anti-judaïsme.

Elias Chacour maakt duidelijk dat God losstaat van alle denominaties en dat christenen geen patent op Hem hebben. ,,Hij is niet de God van Israël of van de kerk en zelfs niet van het christendom.'' Chacour heeft zijn hele leven gewijd aan opvoeding van jongeren. Dat motiveerde hem tot de bouw van acht privé-bibliotheken met in totaal 150000 boeken. Daarnaast stichtte hij jeugdcentra en (1981) een middelbare school. En steeds stond daarbij onderling begrip en verzoening tussen Joodse en Arabische Israëliërs centraal. Want in zijn optiek hebben alleen dan beide een toekomst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden