Verdachtmakingen

De Indonesische regering onderhandelt in het geheim met de familie Soeharto om 'miljoenen, mogelijk zelfs miljarden dollars' (NRC Handelsblad, 14 juni 2000) terug te krijgen. Zou het lukken? Kan ze de familie wel genoeg chanteren of afpersen? Want met gewoon onderhandelen lukt het vast niet.

Surinamers willen financiële genoegdoening van de Nederlandse overheid voor loon dat zij als slaven derfden op de plantages in de koloniale tijd. Uit te keren aan de nazaten. Parool-columnist Prem Radhakushun maakt zich er sterk voor.

Gaat het lukken? Met welke chantage kunnen de Surinamers de Nederlandse overheid op de knieën dwingen? Als er al een Surinaams Wereld Congres is, is het niet zo machtig dat het een 'politieke straatvechter met een hoogst dubieuze reputatie -verdacht van banden met de maffia en omkoperij' als de Amerikaanse senator D'Amato voor zijn karretje kan spannen. Zoals het Joods Wereld Congres (WJC) deed. En er is ook geen Surinaamse kiezerslobby waarnaar een Amerikaanse president zijn oren laat hangen.

Bovendien moet het een sjoemelaar ontberen als Vladimir Goesinski, vice-voorzitter van het WJC en een van de miljardairs die 'in het afgelopen decennium Rusland hebben geplunderd'.

Nee, Radhakushun, zonder machtige vrienden en zonder afpersingspraktijken kun je compensatie vergeten.

Ons Joden is het natuurlijk wel gelukt honderden miljoenen terug te krijgen. Wij hebben 'rijke en machtige vrienden'.

En we hebben dat brutale Centraal Joods Overleg (CJO) met zijn keiharde onderhandelaars. Heus Prem, je zult eerst bij die jongens in de leer moeten gaan. Gewoon onderhandelen? Chanteren, afpersen, that's the way to do it.

Als je J.A.A. van Doorn mag geloven. NRC Handelsblad zette hem in 1990 op straat, nadat hij zich antisemitisch verslikt had in 'de Joodse lobby'. Toen waren dat de Joodse journalisten in Israël. Van Doorn vond onderdak bij HP/De Tijd, waar hij nu uitweidt over 'Een geur van chantage' die hij heeft opgesnoven bij de onderhandelingen over teruggave van tegoeden die van Joden werden geroofd. De eerder genoemde citaten komen daaruit.

Het is een stuk vol insinuaties en verdachtmakingen. Een accountantsrapport dat het CJO liet opstellen, wordt afgedaan als 'bluf'. Alleen omdat het CJO met minder geld genoegen nam? Of omdat accountantsrapporten die Joden laten opstellen hoe dan ook bluf zijn?

In Zwitserland werd door de Commissie-Volcker nog 800 miljoen gevonden aan slapende tegoeden op 53886 rekeningen van nazi-slachtoffers. Let wel, dat was nadat vijftig jaar lang -onder andere tegen het WJC- was ontkend dat er überhaupt (geroofd) Joods geld stond en nadat bewijsmateriaal was versnipperd. (De bankklerk Christopher Meidli die verhinderde dat nog meer bewijsmateriaal werd versnipperd, werd met de dood bedreigd en vluchtte met zijn gezin naar de Verenigde Staten). Desalniettemin stelt Van Doorn dat 'de Zwitsers gewoon gechanteerd zijn'. Net als de Nederlandse banken, overheid en verzekeraars.

Hoe komt hij trouwens aan dat woord 'chantage'? Directeur H. Blocks van de Nederlandse Vereniging van Banken zou het hebben gebruikt tijdens een tv-opname. Het Parool opende ermee op 16 juni. Maar wat wil het geval. Blocks zei juist dat er van chantage geen sprake was en probeerde tevergeefs een rectificatie te krijgen in Het Parool. Zodat Van Doorn hem nu, net als kritische Joden zoals Judith Belinfante en Henriëtte Boas, kan misbruiken om de onderhandelaars voor de Joodse slachtoffers als afpersers neer te zetten.

Zouden het CJO en de WJC echt niet deugen? Toch wel. J.A.A. van Doorn doet gewoon voor de tweede keer zijn dubieuze reputatie eer aan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden