Verdacht van vuurwerkramp, verbitterd tot het allerlaatst

"Ik denk dat ze een makkelijk slachtoffer zochten", zo blikte André de Vries in een televisiedocumentaire van een paar jaar geleden terug op zijn tijd als verdachte rond de vuurwerkramp in Enschede. En tikkend tegen zijn hersenpan voegde hij eraan toe: "Iemand die minder capaciteiten in huis heeft."

De Vries werd in augustus 2002 veroordeeld tot vijftien jaar cel, omdat hij de brand zou hebben gesticht die de oorzaak van de ramp was die op 13 mei 2000 een hele buurt in puin legde en 23 dodelijke slachtoffers eiste. Negen maanden later werd hij in hoger beroep vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Vorige week overleed hij aan darmkanker, 46 jaar oud. "Ik ben verdrietig, teleurgesteld en jammer genoeg letterlijk verbitterd aan mijn einde gekomen", schrijft hij in een afscheidsbrief.

Nee, een hoogvlieger was De Vries maatschappelijk gezien niet, ook niet voordat hij als verdachte werd aangemerkt. Hij handelde wat in oldtimers, hij zat in de bijstand. In januari 2001 komt zijn leven op z'n kop te staan als hij wordt opgepakt wegens brandstichting op het terrein van vuurwerkbedrijf SE Fireworks. Dat bedrijf overtrad milieuregels en handelde illegaal in vuurwerk - daarvoor werden de twee directeuren veroordeeld - maar de oorzaak van de ramp was dat niet. Dat was de volgens de recherche door De Vries aangestoken brand.

De Vries maakt het zich niet eenvoudig door warrige verklaringen af te leggen. "Waarom vertelt u voortdurend dingen waarvan door eenvoudig politie-onderzoek komt vast te staan dat het niet juist is", vraagt de rechtbank hem zelfs.Tegen de politie heeft De Vries zelf al gezegd dat hij 'verslaafd is aan fantasie' Het vonnis, vijftien jaar, verbijstert hem. Zijn latere vrijspraak dankt De Vries mede aan twee rechercheurs die zware kritiek uiten op het politie-onderzoek. Voor de tweeënhalf jaar dat hij in de cel heeft gezeten, krijgt hij een schadevergoeding van 125.000 euro. Maar tot zijn ongenoegen wordt hij nooit gerehabiliteerd. Dat heeft 'diepe wonden geslagen', schrijft hij in zijn afscheidsbrief. "Ik voel dat mijn ongeneeslijke ziekte grotendeels te wijten is aan wat mij is aangedaan, met name door de overheid en justitie."

Na zijn vrijspraak verhuist hij naar Duitsland, waar niemand hem kent. De laatste jaren van zijn leven sleet hij, terug in Nederland, in een rommelig appartementje. De afscheidsdienst bij zijn crematie trok twintig mensen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden