Verdacht van drugssmokkel

Het zal jaren tachtig zijn geweest dat mijn tweelingbroer en ik het plan opvatten om in mijn busje heen en weer naar de Noordkaap te reizen. We zouden slapen in dat busje, op die Noordkaap wat rondkijken en dan weer terug rijden naar Nederland. Het werd een prachtige reis waarbij we om de beurt achter het stuur kropen en rustig door Zweden, Finland en Noorwegen kachelden. Mooie, grote landen met weinig volk op de weg. Leeg ook omdat we tamelijk ver buiten het seizoen zaten en het 's nachts al een beetje vroor. We maakte niks bijzonders mee, kletsten een eind weg en hadden daarbij, zoals dat gaat met tweelingbroers, aan halve woorden genoeg en genoten vaak zwijgend van de schitterende vergezichten en heldere luchten.

Aan de Zweeds-Finse grens zagen we al van verre twee douaniers uit een kantoor komen die zich even later in de handen wreven over onze komst. Zij zetten ons aan de kant, lieten ons uitstappen en maakten duidelijk dat ze dat busje gingen nakijken, dat dat even kon duren en dat wij ons daarmee niet moesten bemoeien. Het duurde zeker drie uur. Zij haalden de bus leeg, hanteerden instrumenten waar chirurgen bij ons thuis jaloers op zouden zijn en keken daarmee in gaten en holtes van dat busje waarvan wij het bestaan niet eens kenden. Op zoek naar drugs, bleek, waarna we vertelden dat een van ons aan suikerziekte leed en dus injectienaalden bij zich had. Het kostte een uur om dat helder te krijgen. Voor de goede orde: de twee grenswachten waren uiterst correct. Waren wij verbaasd over hun actie? Totaal niet. Wat wil je, twee harige mannen van de verkeerde leeftijd in een tamelijk aftands busje uit NL.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden