Column

Verborgen boodschappen in The Hunger Games, ik zie ze niet

null Beeld

Met enige paniek snelde ik gisteren op een medestudent af, die luid snikkend in een collegebankje naar haar iPhone zat te staren. Ze had vast slecht nieuws ontvangen over een ziek blijkend huisdier of een niet gehaald tentamen, of leed wellicht een gebrek aan wifi in de oude collegezaal. Driftig in tas en hoofd op zoek, naar respectievelijk tissues en kalmerende one-liners, naderde ik haar. Toen ik een handvol zakdoekjes op haar af duwde, hief ze echter een geruststellende hand: het was niet nodig. Breed glimlachend verklaarde ze zichzelf. "Er is niets hoor. Ik kijk alleen The Hunger Games."

Blijkbaar had de filmtitel alleen al een ondragelijk grote emotionele lading, want spontaan zette ze haar snikoffensief voort. Woordloos gebaarde ze naar haar schermpje, waar zich steeds maar weer dezelfde scene herhaalde. Mijn medetoeschouwer zou nog wel even in een staat van geluk c.q. wanhoop blijven hangen, en dus legde ik me dan maar toe op het filmpje. Het bleek al net zo'n rijkelijk diverse inhoud te hebben als de andere fragmenten, die ik van de relatief nieuwe film The Hunger Games heb gezien: een aantal tieners dat zich, in futuristische gladiator-achtige outfits gehuld, danig gewelddadig gedraagt op een grasveldje.

De film, die gebaseerd is op de gelijknamige boekenreeks, richt zich voornamelijk tot de leeftijdscategorie van elf tot veertien, hooguit zestien jaar. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat de film populairder is onder de doelgroep, dan onder mensen van mijn leeftijd. Een tijdelijk subcultuurtje heeft zich ontwikkeld, vol studenten die de film op reguliere basis kijken en de rest van hun tijd het liefst aan nabesprekingen besteden. De verhaallijn - een stel kinderen die in een soort Dystopia leeft, moet elkaar ter entertainment van de heersende elite tot de dood erop volgt te lijf gaan - is daarbij relatief gezien slechts bijzaak.

De film zou volgens enthousiaste vrienden namelijk overlopen van fantastische levenslessen over heroïsche karaktertrekken en belangeloze daden. Je moet alleen met een volgroeide blik door de verhaallaag héén kijken, zo wordt opgewonden gefluisterd tijdens productief ogende studeersessies. Een verandering in je wereldbeeld zou wel eens het gevolg kunnen zijn, aldus de echte diehard 'gelovers'.

Met enige jaloezie luister ik naar al die belangrijke details, die ik met mijn duidelijk onderontwikkelde kijkkunsten over het hoofd zie. Het doet me terug denken aan de vele onderliggende boodschappen in Harry Potter, die ik vroeger ook altijd miste. Terwijl klasgenootjes zich destijds koortsachtig afvroegen of zij dapper genoeg zouden zijn geweest voor Griffoendor, was ik één van die vreselijk oppervlakkige kinderen die het houden van een sneeuwuil kortstondig overwoog.

Gisteren hoorde ik een jaargenoot vol overtuiging beweren, dat zijn zusje de film ook wel 'echt' zou snappen wanneer ze oud genoeg was. Om hem heen werd louter instemmend geknikt. De film was ook eigenlijk helemaal niet voor tieners bedoeld. Zij beschikken nu eenmaal nog niet over de emotionele volwassenheid, die benodigd is.

Gelukkig bleek daarna dat zelfs zij die the Hunger Games tot op het bot verstaan, niet helemaal zonder fouten zijn. Tijdens een gepassioneerde herbeleving van de beste huil- en slikmomenten stelde iemand in een vlaag van overmoed een alternatief einde voor de film voor. De groep staakte abrupt haar gesprek: Het échte einde was juist zo beangstigend perfect, met alle diepgang, passie en emotionele eetbuien van dien. Als je dat ene detail veranderde, zou het bijna een kinderfilm worden. Niets aan doen dus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden