Venus & Adonis

'Venus & Adonis' van William Shakespeare Poëzie

Net als de zon, met purperkleurig gezicht,

Zijn laatste afscheid had genomen van de wenende morgen,

Zo haastte Adonis, met rozenwangen, zich naar de jacht;

Jagen had hij lief, maar om liefde lachte hij smalend

Venus, minneziek, ijlt zich naar hem toe,

En begint, het gezicht onverschrokken als dat van een verzoeker, hem te vrijen.

'Jij, die driemaal mooier is dan ikzelf ben,' zo begint zij,

'Opperbloem van het veld, lieflijk zonder weerga;

Beschamer van alle nimfen, lieflijker dan enig andere man,

Witter en roder dan duiven of rozen zijn:

Natuur, die zichzelf overtrof toen zij jou vervolmaakte,

Zegt dat de wereld zal eindigen met het einde van jouw leven.

Wees alsjeblieft zo waardig, jij wonder, van je hengst af te stijgen,

En beteugel zijn trotse hoofd aan de zadelboog;

Als je mij deze gunst verleent, dan zul jij als beloning

Een duizendtal honinggeheimen te weten komen.

Kom en ga hier zitten, waar serpenten nooit sissen,

En eenmaal gezeten, zal ik je de adem ontnemen met kussen.

En je lippen toch niet oververzadigen met misselijke voldaanheid,

Maar ze veeleer verhongeren tussen die zoenovervloed,

Ik maak ze rood en laat ze verbleken, steeds in frisse verscheidenheid:

Tien kussen zo kort als één, één zo lang als twintig,

Een zomerdag zal zo kort als een uur lijken,

Doorgebracht in een spel dat de tijd zo misleidt.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden