Venijnigheden rond homo-emancipatie

THEATER

Moeders en zonen Kemna Theater / Senf ***

Onverwacht staat Katherine in het luxe New Yorkse appartement van Cal. Ze wil hem André's dagboek teruggeven. De norse, conservatieve dame is de moeder van Cals vroegere geliefde die begin jaren negentig overleed in de aids-epidemie onder homoseksuelen. Cal is getrouwd met een nieuwe man en heeft een kind. Al snel blijkt dat het Katherine niet alleen om dat dagboek ging. Eenzaamheid en onverwerkt verdriet dreven haar naar New York.

Anne Wil Blankers en Paul de Leeuw spelen Katherine en Cal in de Nederlandse bewerking van de Broadwayhit 'Moeders en zonen' van de Amerikaanse schrijver Terrence McNally. Maar de twee acteurs krijgen de voorstelling in die eerste stroef gespeelde scène maar moeilijk op gang getrokken.

De tekst van McNally is typisch Amerikaans: uitleggerig en daardoor traag, met een hang naar het sentimentele. Maar wel slim doorkneed met onuitgesproken emoties en onderhuidse venijnigheden. Dat vraagt om een strakke spelregie die Job Gosschalk - van huis uit casting director en geen regisseur - niet kan leveren. De complexe rol van Cal vraagt bovendien om acteurscapaciteiten waar Paul de Leeuw - hoeveel zijn aangename podiumaanwezigheid en zijn humor ook toevoegen - niet over beschikt.

Met de binnenkomst van Freek Bartels als Cals nieuwe liefde Will waait er een frisse wind door de voorstelling. Zonder veel omhaal trekt hij de voorstelling op stoom en zet hij een mooi en gelaagd personage neer. Het ene moment deelt Will venijnige steken uit aan zijn lief of aan die homohatende oude vrouw, het andere legt hij in een mooie monoloog uit dat hij als jongere nooit echt zal begrijpen welk lijden de door aids uitgedunde generatie van Cal heeft meegemaakt.

Precies daar zit - naast Bartels' bijdrage - de grootste waarde. Het stuk schrijft een mooie geschiedenis van de homo-emancipatie, met twee homoseksuelen van verschillende leeftijden als hoofdpersonen. Voor Will is het leed van de jaren tachtig onbegrijpelijk. Zijn generatie vindt het normaal getrouwd te zijn en een kind te hebben. Dat is het voor de oudere Cal niet. En ook niet voor de conservatieve Katherine die die emancipatie met lede ogen aanziet. Het is waardevol dit alles in theatervorm terug te zien, net als te beseffen dat de emancipatie onvoltooid is. Dat verhaal verdient een scherpere uitwerking.

Tot 19 juni in Leeuwarden, Hengelo, Amsterdam, Den Haag en Rotterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden