Venetiaans water geniaal verklankt

OPERA

Death in Venice De Nederlandse Opera *****

Drie voorstellingen slechts, en dan is de prachtproductie van 'Death in Venice' weer verdwenen. In het Amsterdamse Muziektheater haalde De Nederlandse Opera de laatste opera van Benjamin Britten (1973), gebaseerd op 'Tod in Venedig' van Thomas Mann, binnen de muren. In een wonderschone enscenering die Deborah Warner in 2007 maakte voor de English National Opera, en die twee jaar later ook in Brussel was te zien.

Voorafgaand aan de voorstellingen in Amsterdam was de enscenering ook in Londen weer meerdere malen te zien, zodat alle betrokkenen optimaal voorbereid naar het Muziektheater kwamen. Met één grote uitzondering: het orkest. In Amsterdam zat woensdagavond het Rotterdams Philharmonisch Orkest in de bak, dat zich werkelijk voortreffelijk van zijn taak kweet. Brittens muziek tovert in ritmes en kleuren het geschitter en getwinkel van het Venetiaanse water tevoorschijn. Maar het water van de zogenoemde serene stad (La Serenissima) zorgt ook voor rotting en ziektes, en die donkere onderstroom kwam vanuit de bak heel mooi door.

In Brussel zou de rol van de getroubleerde Gustav von Aschenbach in 2009 gezongen worden door Ian Bostridge. Wegens ziekte viel John Graham-Hall toen voor hem in, en behaalde een persoonlijke triomf. Inmiddels in Graham-Hall zo met de rol en deze enscenering vergroeid, dat die zonder hem moeilijk voorstelbaar is. In Amsterdam reageerde de bomvolle zaal uitzinnig op zijn interpretatie. De lange, lange rol kleurde hij fantastisch in, ook als acteur.

De enige andere grote rol was voor bariton Andrew Shore, die in vele gedaanten (reiziger, gondolier, kapper) opduikt maar steeds De Dood voorstelt: 'Wie komt en gaat, is mijn zaak', zingt hij als hotelmanager. Ook Shore is met zijn karakters vergroeid.

Warners enscenering is geniaal in zijn simpelheid. Met vliegensvlugge en vloeiende scène-overgangen wordt Venetië in al zijn schoonheid magistraal opgeroepen. Je voelt de warme sirocco waaien. Alle schurende pijn balt zich samen in het adembenemend mooie slotbeeld. Von Aschenbach zit stervend in zijn strandstoel. Hij ziet hoe Tadzio (in de opera een balletdanser) zijn schoenen uittrekt, nog even danst, en dan langzaam de zee inloopt een immense, gouden zonsondergang tegemoet. Onbevangen, zonder zorgen, onwetend wat hij teweeg heeft gebracht. Zoals Bernard Shaw het ooit al zei: 'Jeugd is niet besteed aan hen die jong zijn.'

Morgenmiddag nog te zien www.dno.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden