Veilingen komen met eigen promotieblad

Jaargang 1, nummer 1: zestig glanzende pagina's waarvan een kwart mooi opgepoetste advertenties en van de rest toch gauw een derde al even verzorgde fotografie. Nog net geen tientje per exemplaar, vier keer per jaar een aflevering en - als de verschijningsdata worden nageleefd - goed passend in het veilingseizoen. Het Veilingtijdschrift maakt een vliegende start.

Waarom het Veilingtijdschrift, vraagt hoofdredacteur Anton van der Gulik zich af, om het antwoord zelf direct te geven: ,,Het werd hoog tijd. Het veilingwezen geniet in zeer veel landen al jaren een grote publieke belangstelling. Deze ontwikkeling begint zich nu ook heel duidelijk af te tekenen in Nederland.'' Gelijk heeft hij, al kun je twisten over dat 'begint'. Al enkele jaren loopt het storm bij de meeste veilingen, zeker in het westen van het land. Vaak kun je antiekhandelaren horen verzuchten dat ze hun waren beter direct naar de veiling kunnen brengen gezien de hoge prijzen die daar worden geboden. Vrijwel alle kunst- en antiekbladen hebben dan ook al jaren een veilingrubriek, waar ze de belangrijkste binnen- en buitenlandse veilingen volgen, en de belangrijke veilinghuizen geven catalogi uit die zelf weer verzamelobjecten aan het worden zijn. Over gebrek aan belangstelling voor het veilingwezen hoeft Van der Gulik zich geen zorgen te maken.

Een ongemakkelijk punt van zijn blad snijdt de hoofdredacteur ook maar direct aan, al ziet hij het als een voordeel: zijn blad 'wordt gedragen door het merendeel van de belangrijke veilinghuizen in Nederland en ondersteund door de overkoepelende Federatie van Taxateurs, Makelaars en Veilinghouders in Roerende Zaken'. Voor een onafhankelijke, kritische benadering van een wat oververhitte branche zou je je een andere ondersteuning wensen.

Hier en daar zijn in het eerste nummer al of nog wat zwakke plekken aan te wijzen: een historisch stukje over de tulp naar aanleiding van een boek heeft niks met een veiling te maken, een Belgische kunsthistorica oefent kritiek op inboedelveilingen aldaar maar gaat niet in op de voor de hand liggende vraag of de Nederlandse collega's het beter doen (niet echt, zou ik denken) en bij een twee pagina's beslaand interview met de directeur van Sotheby's Amsterdam over de vergrote aandacht van dit veilinghuis voor de veilingvoorwaarden staat wel een tot onleesbaarheid verkleinde weergave van de acht pagina's voorwaarden die voortaan in elke catalogus worden opgenomen, maar het idee dat je dan wellicht beter die ruimte kunt vullen met de belangrijkste of opmerkelijkste voorwaarden (bijvoorbeeld die betreffende vervalsingen) is kennelijk niet opgekomen. En bij alle andere, aardige en lovende stukjes rijst even de vraag: zou dit nu van een van de dragende krachten zijn?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden