Veilige Hema-musical met mager plot en veel te blije personages

Musical

Hema de musical Bos Theaterproducties ¿¿

Je ziet het al voor je, de brainstormsessie van 'Hema, de musical'. De makers zitten in een kroeg en gaan helemaal los: O ja, en dan doen we een tompoucenblues, een dansje met zielige rookworsten, Máxima die undercover in de Hema werkt om de Nederlandse identiteit te leren kennen (het stuk speelt in 2001) en als top of the bill laten we échte Hema-medewerkers als kersteng-elen opkomen. Lachen joh!

De voorstelling begint veelbelovend, op hoog tempo en met een knipoog naar typisch Nederlandse- en Hema-kenmerken zoals 'degelijk', 'gewoon', 'goedkoop' en 'Jip en Janneke'. Het vervolg is op sommige momenten best komisch. Er zijn wat geestige invallen gebruikt en sommige van de talentvolle acteurs zetten interessante personages neer. Maar over de hele linie valt de Hema-musical (script en liedteksten: Tamara Bos, regie: Geert Lageveen) tegen.

Het tempo zakt al snel in door gebrek aan plot en écht schrijnend drama. Het anekdotische verhaal bevat een behoudende klantenservice-medewerkster met ingekakt huwelijk, een jonge homoseksuele jongen die een partner zoekt, een bedrijfsleider die leeft voor de Hema en een zwangere verkoopster met hoofddoek die moet kiezen tussen moederen of blijven werken. Het echte leed ontbreekt. Het aardigste personage is Tilly, een eenzame gordijnenverkoopster die weigert met pensioen te gaan. Wimie Wilhelm maakt met haar timing en grauwe gromstem een persoonlijkheid van Tilly. Maar dat ligt meer aan haar acteerkunst dan aan het (te magere) plot. Het probleem is dat de personages gewoon te blij zijn met elkaar. Het is één vrolijke boel daar in de winkel. Er zijn wel dingetjes en probleempjes onderling, en Máxima moet haar identiteit geheim houden, maar uiteindelijk wordt alles opgelost en vormen de collega's één vrolijk front. Jammer, want met wrangere confrontaties, tragische afgunst en écht pijnlijke eenzaamheid had de herkenbare Hema-arena veel sterker dramatisch gebruikt kunnen worden. Natuurlijk kun je ook voor kolder en komedie kiezen, maar in dat geval had de grapfrequentie flink omhoog gemoeten.

Voor de liedjes zijn nieuwe teksten geschreven op bestaande musical-, pop- en ouderwetse cabaretnummers. Makkelijk en herkenbaar, maar helaas lopen de teksten niet altijd lekker - al valt hier en daar een leuke rijmvondst: 'Parijs' rijmt op 'midlife-crise'.

De Hema is geen sponsor. Toch zou je dat haast denken door deze vrolijke, veilige voorstelling. Wel spelen telkens wisselende échte Hema-medewerkers mee. Figurerend als winkelend publiek of zingend als engel: 'Glo-o-o-o-o-o-ria, tien procent goedkoper'. Een beetje sneu, maar de Hema-figuranten lijken zich niet te schamen en krijgen veel applaus. Slimme marketingactie: al die medewerkers zorgen natuurlijk voor fans in de zaal.

Bianca Bartels

www.hemademusical.nl, tournee t/m 25 mei 2013

Klassiek

Winterreise Christoph Prégardien & Menahem Pressler ¿¿¿¿

Wat in Verbier kan, kan hier ook. Christoph Prégardien en Menahem Pressler waagden zich afgelopen zomer op het Zwitserse muziekfestival voor het eerst samen aan Schuberts 'Winterreise'. In Muziekgebouw Eindhoven brachten ze de liederencyclus voor de tweede maal.

Voor Pressler, bijna 89 jaar, kan het niet op. Hij heeft een agenda als van een jonge kerel, geeft talrijke concerten over de hele wereld, gelardeerd met masterclasses en wat al niet meer. De juiste genen, een jong hart.

De pianist is geen liedbegeleider, tenminste, zo heeft hij zich nooit geafficheerd, op een enkele uitzondering na. Maar de meester van de kamermuziek, oprichter van het voormalige Beaux Arts Trio, ademt voorbeeldig met zijn spelgenoten. Het mag nauwelijks een verrassing heten dat de combinatie met de Duitse tenor Prégardien werkte, want ook deze zanger is een buitengewoon vakman.

De heren gingen voor een vlotte benadering, zonder sentimentele timing. De verklanking van het wederzijdse muzikale begrip vormde de grootste troef van de uitvoering.

Kippenvel kregen we van de expressief vertolkte beeldtaal, en ook van de woorden die met een beetje of nagenoeg geen vibrato werden gezongen. Alsof ze - welbewust - aan hun lot werden overgelaten. Precies op die momenten legde Prégardien de kern en betekenis ervan ongenaakbaar bloot. Enerverend tot op het bot. Net als zijn volmaakte adembeheersing, en de stilte tussen de noten die het tweetal nauwkeurig nastreefde.

En ach, in 'Der stürmische Morgen' een paar keer een verkeerde toets, wat zou het? Want die perfecte slotnoot, die ragfijne twinkeling in het hoge register, kom daar maar eens om bij een andere pianist. Mooi ook hoe de krachtige, rijpe stem van Prégardien kon leunen op de delicate, tikje ingehouden begeleiding van Pressler.

Wie dit optreden heeft moeten missen krijgt op 29 december een herkansing. Het duo neemt de 'Winterreise' dan mee naar Vredenburg Leidsche Rijn tijdens het Internationaal Kamermuziek Festival Utrecht.

Frederike Berntsen

Theater

Farah Diba The Glasshouse ¿¿

Of je voor een feestje je haar net zo deed als Grace Kelly - pardon: prinses Gracia van Monaco - of als Farah Diba van Perzië, was voor dweepzieke meisjes beginjaren zestig in de vorige eeuw een gevoelige kwestie. Al was de bijbehorende prins of keizer niet voor jou weggelegd, je spiegelde je maar wat graag aan de uitverkorenen en dan was hun plaats op de mode- en populariteitscurve van belang.

Opmerkelijk is dat het kapsel ook heel even ter sprake komt in het stuk over de voormalige shahbanu van Iran. Vast omdat de originele tekst afkomstig is van een vrouw. Regisseur Kees Roorda baseerde 'Farah Diba' losjes op de film 'The Queen and I' (2008) van de van oorsprong Iranese documentairemaakster Nahid Persson Sarvestani, die ging over de ware ontmoeting tussen haar en de weduwe van de laatste sjah. En over hun flink uiteenlopende politieke visies.

Een interessant thema temeer omdat een vrouwelijke kijk een zinnige link kan leggen tussen vertekenende dweepzucht en werkelijke historie. Bovendien lijkt het of Roorda het gegeven nog dichter op de actualiteit gaat betrekken door aan het begin te refereren aan de zelfmoord van Farah Diba's jongste zoon 'een jaar geleden' (in feite inderdaad in 2011). Dan kun je bijna niet om het Syrië van nu heen met aan de top een ook al (gewezen) icoon als de eveneens westers opgeleide presidentsvrouw Asma al-Assad. Zou je denken.

In de voorstelling echter niets van dat al. Roorda mag de cineaste als personage vervangen hebben door een Iranese vluchtelinge met wraakgevoelens, die onder valse voorwendsels een ontmoeting weet te arrangeren, een confrontatie komt er niet van. Integendeel.

Het gesprek kabbelt langs clichévragen. Of ze veel van haar sjah heeft gehouden? Of het niet moeilijk was om haar land te verlaten? Wat ze mee kon nemen? Met navenant romantiserende antwoorden. Laten liggen van mooie jurken is alsof je je ziel achterlaat.

Kritisch commentaar zit vrijwel alleen in monologues intérieurs van de zogenaamde journaliste. En terzijdes bereiken volgens de theaterwet nooit het oor van de tegenspeelster. Zo kan, in een overigens grappig wendbaar decor (Daniël Ament), de koninklijke allure van Farah Diba, met passende tragiek vertolkt door Liz Snoijink, zelfs enige sympathie opwekken. Harriët Stroet stelt er als een timide trutje slechts geïntimideerdheid tegenover. Alsof alles in onvolwassen naijver is blijven steken. Saai!

Hanny Alkema

Tournee t/m 13-12. Info: www.theglasshouse.nu

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden