Vegetarische spin zweert bij acaciabladeren

Heden sneuvelt een spijkerharde waarheid uit de entomologie: dat je nooit een spin zult vinden die geen vlees eet. In Centraal-Amerika is er een ontdekt, een vegetariër die de veertigduizend andere spinnensoorten tot opperste verbazing moet brengen. Het beest voedt zich met de ’broodjes’ die groeien op de uiteinden van acaciabladeren. Dat is eiwitrijke, maar gevaarlijke kost want ze vormen ook de dis voor agressieve acaciamieren die in symbiose met deze planten leven en hun gastheer beschermen.

De spin houdt zich schuil op oude, mierloze bladeren. Bij honger zoekt hij de minst bewaakte jonge bladeren uit, loopt spitsroeden tussen de mieren, pakt een broodje in de bek en rent zijn belagers eruit. Of hij laat zich aan een zijden draad een etage zakken. Soms scharrelt de spin er wat nectar bij of verorbert een mierenlarve. Maar in principe is hij vegetariër, volgens de presentatoren in Current Biology net zo’n curiosum als het vliegende varken.

Naar astronomische maatstaven zou de asteroïde Apophis in 2029 langs de aarde schuren, op zo’n dertigduizend kilometer afstand. Dat is zelfs dichterbij dan waar de weersatellieten rondhangen, en op heelalschaal eigenlijk al half raak. Recentere berekeningen gaven aan dat Apophis in 2036 nog iets meer op ramkoers ligt, en dat de kans op een echte aanvaring dan 1 op 45 duizend bedroeg. De astronomen bleven er naar turen en melden nu dat die kans is gedaald tot 4 op een miljoen.

Maar de jackpot gaat er eens uit, en is het niet in 2036, dan zou het ook in 2068 kunnen zijn. Apophis komt dan nogmaals langs, en de trefkans in dat jaar is geschat op 3 op een miljoen. Ter geruststelling geven de astronomen mee dat ze na nieuwe waarnemingen doorgaans op een minder intieme ontmoeting uitkomen. Dat is te hopen: de in 2004 ontdekte asteroïde heeft een diameter van twee tot drie keer een voetbalveld, goed voor een mega-inslag.

Als topkwaliteit er niet in zit, neem dan genoegen met de troostprijs. Minder chique vrouwtjes onder de zebravinken vinden zich in die wijsheid, ze kiezen bij voorkeur voor een mannetje dat wat minder mooi zingt. Dat verbaast biologen, die dachten dat vrouwtjes altijd voor de hoofdprijs gingen. Zij kweekten mooie en minder mooie zebravinken door de nestgrootte te variëren, en lieten de jonge vrouwtjes kiezen tussen een mooie en minder mooie mannenstem. Lelijk hield het bij lelijk, zowel bij de keuze van de stem als bij de definitieve partnerkeuze.

Vanuit evolutionair perspectief is dat vreemd, want een mooie zanger staat doorgaans ook reproductief zijn mannetje. Welke vrouw wil dat niet? De biologen opperen nu in het vakblad Proceedings B dat een stel uit dezelfde schoonheidsklasse elkaar eerder accepteert en daardoor sneller overgaat op voortplanten. Het meest verbazen ze zich nog over de zelfkennis die hiervoor nodig is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden