Veertig jaar levenslust: made in the USA

DANS

Absoluut Amerika Introdans ***

Introdans presenteert met 'Absoluut Amerika' een van de interessantere programma's van het dansseizoen. Met balletten uit de VS die vier decennia beslaan, van postmodernistische strengheid uit de seventies tot de street credit-bravoure van nu. Met als gemeenschappelijkheid een enorme bak levenslust die uit de werken spreekt, sterk door de Introdansers neergezet.

Lucinda Childs' ensemblestuk 'Dance' (1979) is een wiskundig bouwwerk van tellen, passen, tellen, passen op 'Dance No.1' van Philip Glass. Duizelingwekkend is het hoe de dansers in rigide lijnen van links en rechts en omgekeerd over het podium zoeven en steeds weer andere unisono accenten leggen. Het is een hallucinerende ervaring, dit ingewikkelde breipatroon van beweging, waarbij we op film gelijktijdig de oerversie uit 1979 zien, door moderne dansers van destijds veel losser gedanst dan door de klassiek geschoolde Introdansers die het live uitvoeren. Dat verschil geeft een extra dimensie aan deze must see moderne klassieker.

De wereldpremière 'Interview: The Warhol Project' van Jennifer Muller is minder enerverend. De dansers krijgen onvoldoende ruimte om los te komen van de projecties van leven en werk van pop-artkunstenaar Andy Warhol. Felle kleurtjes van de geprojecteerde covers van Warhols tijdschrift Interview komen terug als accenten in de kostuums van modeontwerper Sjaak Hullekes, maar het is allemaal te braaf. Veel staat in het teken van vrolijk hedonisme, waarbij op muziek van onder anderen Lou Reed in korte illustratieve dansscènes tegen Warhols Factory wordt aangeschuurd: zangeres Nico poseert verveeld op een stoel, dansers gaan los op de catwalk in disco Studio 54. De rottigheid, de leegheid van de met coke bestoven art- en celebrity scene, wordt licht aangestipt door Warhols nihilistische uitspraken over de liefde en de kunst die in een videomontage voorbijkomen. Maar het geheel is te eendimensionaal uitgewerkt om een angeltje te voelen.

Ook 'GoGo Ballerina' uit 1988 van 'punkballerina' Karole Armitage oogt onschadelijker dan het imago dat eraan kleeft. Muziek van Jimi Hendrix wordt ingezet voor een mix van klassieke arabesken, verleidelijke gogodans en een vleugje modern in mooie partnerduetten en ensembledans, door de tussen-kunst-en-kitsch-kunstenaar Jeff Koons voorzien van cabareteske rekwisieten: zilveren heliumballonnen, een enorm zwart glimmend hart met een strik eromheen. Vermakelijk, maar dertig jaar na dato niet meer zo verrassend.

Dat is het korte mannentrio 'Three' van Robert Battle uit 2010 dan weer wél. Drie onstuimige bravourehaantjes combineren knap getimede, hiphopachtige etnische moves met atletisch ballet. Het is een feest van golvende torso's en bizar breakende ledematen, met humor op de koop toe. Amerikaans is hier hartstikke lekker.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden