Veel Hollandse waar op North Sea Jazz Festival

Voor de verandering zijn dit jaar Nederlandse artiesten goed vertegenwoordigd op het North Sea Jazz Festival. Dat is wel eens anders geweest. Zo speelt SFEQ (vrijdag in het 'Decks'n Jazz'-programma in de Paulus Potterzaal) muziek van haar bandlid DJ Git Hyper.

SFEQ noemt haar muziek 'tension-jazz' en gezien de spanning - onderhuids en aan de oppervlakte - klopt dat aardig. Ook de cd SFEQ UNITED VOlUME 2 (Dox 005; distributie Via) bevat muziek die de luisteraar stevig beetpakt en uitdaagt. Het vaste kwintet wordt bijgestaan door musici uit verre windstreken, hetgeen voor heerlijke exotische accenten zorgt. De DJ Git Hyper-compositie 'Zimmergroove' geeft een fraai voorbeeld van wat het publiek in de Potterzaal kan verwachten: opwindende ritmes, vervreemdende samples en scratches, wilde solo's en relativerende rusten.

Net zo spannend is de titelloze dubbelcd van CORRIE EN DE GROTE BROKKEN (Via 9950502). De eerste cd is in de studio opgenomen en klinkt voorbeeldig. De tweede werd live opgenomen, maar klinkt minder rommelig dan de tournee vorig jaar. De balans is simpelweg beter en het volume kun je thuis naar eigen wens invullen. Dat de link met Frank Zappa's muzikale erfenis in veel nummers nadrukkelijk aanwezig is, doet geen afbreuk aan de muziek. Corrie van Binsbergens gitaarspel gaat ook verder dan Zappa, evenals haar composities. Bovendien wordt er door de gastzangers in het Nederlands gezongen. Dat is op zich positief, maar veroordeelt dit album wel strikt tot de Nederlandse markt. En daar is de muziek eigenlijk te goed voor.

Het octet I Compani presenteert in Den Haag het recente programma GLUTEUS MAXIMUS (BVHaast 9707), een ludieke ode aan de 'grote bilspier'. In het theater werd de muziek begeleid door een filmshow; zondag in de Mariszaal schijnt dat ook het geval te zijn. Maar ook zonder de bijhorende erotische beelden blijft de muziek overeind. Leider/componist/saxofonist Bo van de Graaf schrijft pakkende marsjes en walsjes in een typisch Nederlandse (Breuker!) stijl met tal van Zuid-Europese (Nino Rota!) elementen. Het resultaat vertoont niet de rondingen van de billen, maar blijft zeer genietbaar en klinkt af en toe lekker opwindend.

Tois, het nieuwe trio van trompettist Angelo Verploegen, debuteert met de cd AN ANGEL'S WORK IS NEVER DONE (Via Jazz 9920312). De trompettist laat zich in Tois slechts begeleiden door slagwerker Bram Wijland en bassist Tjitze Vogel. Het resultaat - beeldende, ingetogen klanken - mag er zijn. Met fantasievol en technisch hoogstaand spel plaatst Verploegen zich met deze cd aan de top van het Nederlandse trompettistendom. Vrijdag speelt Tois in de Mariszaal.

Klarinettist/altsaxofonist Michael Moore meet zich vrijdag in de Carel Willink zaal in het Clusone Trio met cellist Ernst Reijseger en slagwerker Han Bennink. De muziek die zij als Clusone brengen is overwegend lyrisch, maar kan ook plotseling opspringen en breed uitwaaieren. In zijn eigen Michael Moore Trio speelt hij met pianist Fred Hersch en bassist Mark Helias bijkans nog lyrischer muziek. BERING (Ramboy 11; distributie BVHaast) is niet alleen een juweeltje voor de kleine uurtjes, maar ook een voor de momenten overdag waarop de luisteraar zichzelf een ontspannen rustpuntje gunt. En dan is het genieten!

Frans van der Hoeven (zondag in de Mariszaal) plaatst zijn instrument, de contrabas, centraal op zijn solo-cd FIRST FLIGHT (Via Jazz, 9920212). Door het basgeluid in te bedden in een omgeving van elektronische effecten, creëert hij een aantrekkelijk geheel, dat werkt als een soundtrack bij een denkbeeldige film.

Het Bert van den Brink Trio speelt niet op het North Sea Jazz Festival, maar dat doet wel de Amerikaanse gastblazer op de cd DIALOGUES (Challenge CHR 70053). Het viertal ontfermt zich over bekende standards als 'Yesterdays' en 'If you could see me' en doet daar bedroevend weinig mee. Konitz is eigenlijk de enige die nog enigszins zijn eigen stempel drukt.

Het geluid van Konitz' altsax is al jaren volkomen eigen. Dat was het al in 1961, toen hij met zijn trio de elpee 'MOTION' opnam. Sindsdien kan niemand in de jazz meer om hem heen. De herrelease van deze plaat beperkt zich niet tot de ongeveer 38 minuten van de oorspronkelijke uitgave, maar laat, verspreid over drie (!) cd's horen hoe het toen allemaal in zijn werk is gegaan. Met alle valse starts en vele bijzondere alternatieve opnamen (deels met andere bezettingen) is dit doosje een onmisbaar document voor de serieuze jazzliefhebber.

Konitz speelt zaterdag met bassist Charlie Haden en pianist Paul Bley in de Van Gogh zaal. Een dag eerder speelt Haden duo met pianist Kenny Barron. Dit duo gaf september 1996 twee concerten in The Iridium-club in New York. De opnamen verschenen op de cd NIGHT AND THE CITY (Verve 539-961-2). Net als Van den Brink en Konitz op 'Dialogues' spelen Haden en Barron hier voornamelijk standards. Maar de diepgang, de wijze waarop het duo zich de noten toeeigent, is vele malen groter.

Standards vormen ook het basismateriaal voor het trio van pianist Brad Mehldau (zaterdag en zondag in de Carel Willink zaal). Mehldau wordt wel vergeleken met Keith Jarrett, met dien verstande dat Mehldau niet hoorbaar door de muziek heen zucht, steunt en zingt, en dat hij minder megalomaan is dan Jarrett. De cd LIVE AT THE VILLAGE VANGUARD (Warner Bros 9362-46848-2) bestaat uit een selectie van vijf concerten - Jarrett zou deze concerten direct in een box van minstens tien cd's hebben uitgebracht! Mehldau toont zich een meester, die in, onder en bovenop de noten kruipt en daarbij voortdurend nieuwe ontdekkingen doet.

Fusion is ook ieder jaar van de partij op het Haagse jazzfestival. Toetsenist Joe Zawinul komt weer met zijn Zawinul Syndicate (vrijdag in de Statenhal) en Herbie Hancock presenteert zijn nieuw leven ingeblazen jaren-zeventig-formatie Headhunters (zaterdag in de Statenhal).

De dubbelaar WORLD TOUR (ESC Records, ESC/EFA 03656-2; distributie Via) laat het Zawinul Syndicate horen op z'n best met furieus swingende 'wereldjazz', vlammende ritmes en heerlijk vervreemdende elektronica en samples. Met recht een hoogtepunt in Zawinuls bijna veertigjarige muzikale carrière.

In de tijd dat Zawinul en Wayne Shorter scoorden met hun jazzrockformatie Weather Report, stortte Herbie Hancock zich met zijn groep The Headhunters op een funky variant van de toen gangbare jazzrock en fusion. Het bleef bij een schitterende elpee. En nu dus een tweede cd, RETURN OF THE HEADHUNTERS (Verve 314539028-2). De muziek is minder verrassend dan destijds, en is in zekere zin behoorlijk ge-'updated', maar mag er zeker zijn. De muziek noodt herhaaldelijk tot dansen; wild en beschaafd schuifelend op de langzame stukken - maar dat kan prima in de Statenhal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden