Vaticaanse zon

Het Vaticaan stapt over op zonne-energie. De eerste van 2700 zonnepanelen zijn al geplaatst op het dak van de pauselijke audiëntiezaal, die genoemd is naar Paulus VI.

Geen bericht om van wakker te liggen, al heeft het wat opmerkelijke kantjes. De zonnepanelen, die bij elkaar een miljoen euro kosten, worden namelijk gratis geplaatst door een Duitse firma, bij wijze van geschenk aan de Paus. Onwillekeurig denk ik dan toch aan grote zonden die met even grote geschenken gedelgd moeten worden. Maar allicht wordt deze achterdocht gevoed door sluimerend anti-papisme uit mijn jeugd. Wij woonden in Haarlem te midden van katholieke gezinnen en eigenaardigheden van mijn katholieke vriendjes, zoals winden laten of zelfs scheelheid, werden door mij geweten aan hun verkeerde geloofsovertuiging. In later jaren raakte ook ik ontzuild, maar ik sluit niet uit dat er iets van het vooroordeel is achtergebleven. Afgelopen zomer waren wij op onze vakantie in Italië een dagje in Rome. Het goede nieuws voor de paneelplaatsers is dat het er snoeiheet en zonnig was. Tot de verplichte bezoeken behoren naast het heidense Forum Romanum en het Pantheon natuurlijk ook de Sint Pieter, die wij aan het eind van de dag hadden gepland om daarna de eeuwige stad weer te verlaten voor de koele heuvels van Toscane. Van vorige bezoeken herinnerde ik mij eerlijk gezegd weinig, maar dit keer werden wij in een lange rij gedwongen, om uit te maken of wij wel geschikt waren voor het heilige gebouw. Eerst moesten wij door een detectiepoortje heen om te zien of wij niet met aardappelschilmesjes de kunstwerken te lijf wilden gaan. Wie dacht er nu door te zijn, kwam bedrogen uit, want even later werden we in een tweede rij geballoteerd op zedige uitstraling. Het gevolg was dat twee van mijn dochters afvielen, de een wegens een te kort rokje, de ander wegens te blote schouders. De anderen hadden net op tijd een plastic zak bij wijze van schouderdoek over zich heen gedrapeerd en mochten naar binnen. Waar we bij andere kerken nog wel eens door suppoosten provisorische hoesjes uitgereikt hadden gekregen, vonden ze bij het Vaticaan kennelijk dat zulke lapmiddelen niet afdoende waren. Wie zondig gekleed was, moest maar helemaal buiten blijven. Wij waren de enigen niet. Tientallen hupse meisjes die moeiteloos de eerste horde hadden genomen, sneuvelden alsnog bij de tweede. Een van hen probeerde de wachter (een bekeerde zeloot zo te zien, uit een Aziatisch land) met vijftig euro tot andere gedachten te bewegen, maar hij bleef standvastig, ongetwijfeld met het oog op zijn hemelse heil. Waar men dus enerzijds van de zon denkt te gaan profiteren, verwerpt men anderszins de onvermijdelijke bijwerking van diezelfde zon: zonnig geklede vrouwen. Tot troost van mijn blote dochters kon ik zeggen dat het bezoek teleurstelde: de Sint Pieter is te groot, te pompeus voor ons mensen, ik voelde er ondanks de aanwezigheid van grijze nonnetjes en handenvol priesters geen innige vroomheid. De akoestiek reduceert ieder stemgeluid tot gelispel. Geen plaats voor mensenvlees.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden