Vandenbroucke, man van grote woorden en daden

Aan bescheidenheid zal Frank Vandenbroucke niet ten onder gaan. Aan grootspraak ook niet, zo demonstreert hij de laatste weken op vaak superieure wijze.

Tegen de zin van zijn ploegleider startte het grootste Belgische wielertalent sinds Eddy Merckx de vorige week in Parijs-Roubaix. Een onbezonnen daad, werd hem voorgehouden. Het zou zijn zegekansen in Luik-Bastenaken-Luik tot een minimum reduceren. ,,Het is een pak van mijn hart dat ik hier gewonnen heb'', sprak VDB gisteren vol zelfspot. Hij begrijpt de heisa niet. ,,Ik weet heel goed wat ik doe.''

Achteraf, zo zei hij, had hij woensdag ook nog wel de Waalse Pijl kunnen rijden. Die had Vandenbroucke, uit Ploegsteert, net aan de Franse kant van de taalgrens, tot groot verdriet en ongenoegen van de Waalse wielerfans laten schieten, omdat hij niet wist hoe hij die koers na zijn inspanningen in de 'hel van het noorden' zou verteren. ,,Ik had het gemakkelijk aan gekund. Iedereen vond Bartoli imponerend. Ik vond van niet.''

De grote woorden liggen bij Vandenbroucke voor op de tong. Het zijn uitingen van charisma en zelfvertrouwen. De 24-jarige 'klasbak' is het boegbeeld waarop het cyclisme in deze moeilijke tijden met smart zit te wachten: wars van zelfbeklag, niet vluchten in excuses en zeker geen holle praatjes. In minstens drie talen klinkt de grootspraak niet arrogant, maar heel aandoenlijk en naturel. Of het hem geen angst inboezemt dat hij nu al als een tweede Bernard Hinault wordt gezien, wil een Franse verslaggever weten. ,,Waarom? Ik ben al vergeleken met Merckx, ik ben wel wat gewend.''

Doelbewust ging Vandenbroucke in La Doyenne, de oudste aller klassiekers, op zoek naar de zege; bij nader inzien in recordtijd. Hij deed het op de plek die hij vooraf nauwgezet had aangegeven, Saint-Nicolas, ruim vijf kilometer voor de finish. Vorig jaar doofde daar het licht nog, reden waarom hij dat venijnige colletje vrijdag uitgebreid ging verkennen. ,,Daar ga ik Bartoli lossen'', profeteerde hij. Hoe? ,,Door gewoon bij hem weg te rijden.''

Voor de torenhoge Italiaanse favoriet moest gisteren de naam Michael Boogerd worden ingevuld. Bettini probeerde nog wel het pad voor zijn kopman te effenen, maar de winnaar van de Waalse Pijl had geen superdag. Boogerd haakte wel aan en werd alras gevolgd door Vandenbroucke. Waar de Nederlander vergeefs probeerde te ontsnappen, plaatste VDB met succes een flitsende demarrage. ,,Frank kan echt accelereren. Ik heb dat niet in me. Op zo'n klein venijnig klimmetje kan ik niet volgen.''

Vandenbroucke had al eerder getracht een gat te slaan. Op de Redoute, maar omdat hij slechts een marge van een handjevol seconden kon opbouwen, hield hij de benen stil. ,,Ik zag achter me de Rabo's en Mapei's naderen. Het was een zinloze ontsnapping. Die twee ploegen hadden een numerieke meerderheid, ik had slechts Farazijn bij me.''

Rabo kon geen munt slaan uit het surplus aan renners. Den Bakker, Aebersold en Markus Zberg probeerden Vandenbroucke wel te slopen, maar als altijd transformeerde Luik-Bastenaken-Luik in de finale in een koers voor eenlingen. Boogerd werd twee, Den Bakker (winnaar van het zogeheten Ardense weekeinde) drie, Aebersold zes en Zberg zeven. Het was een in L-B-L nooit eerder vertoond beeld: twee Nederlanders op het podium. De laatste keer dat dat in een grote voorjaarsklassieker gebeurde, was in 1981, in de Ronde van Vlaanderen. Toen won Hennie Kuiper en finishte Jan Raas als derde.

De zestiende tweede plaats (en de zesde, meest frustrerende klassering voor Boogerd) deed de ploeg ditmaal geen pijn. Het feit dat Rabo nu het ploegenklassement om de wereldbeker aanvoert, is meer dan een doekje voor het bloeden. ,,Ik ben niet teleurgesteld'', zegt een licht kokhalzende Boogerd. ,,Sorry, ik heb te veel gegeten. Ja, woensdag had ik een ram van de honger. Dat overkomt me niet weer, dacht ik.'' Ploegleider Adri van Houwelingen: ,,Hoe meer ik er over nadenk, hoe tevredener ik ben. Maar ik geef toe, je bent sportman. Je staat aan de start om te winnen.''

De klasse van Vandenbroucke werd grootmoedig erkend. De Belg startte met een overwinning in de Grand Prix d'Ouverture en raast sinds begin februari maar door. In Ans noteerde hij seizoenzege nummer zes. Hij is een waar fenomeen, als renner en als persoon. ,,Ik rijd veel koersen. Dat komt omdat mijn kracht niet alleen in mijn benen, maar ook in mijn hoofd zit. Ik kan me heel goed opladen. Ik zie iedere wedstrijd weer als een uitdaging.'' Hij ontspant dankzij oosterse concentratietechnieken en kickt op uiterlijkheden: een wekelijkse kleurspoeling, egaal bruine benen (verzorger Viane smeert ze in met speciale startolie) en een extravagante fiets. Gisteren won hij op een ultra-licht rijwiel van nog geen zeven kilo, grotendeels vervaardigd uit titanium, met als snufjes: zwarte velgen, gele spaken en rode schroefjes.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden