Column

Vandaag is een dag vol herdenken: twee kerstkindjes en een toefje Joop

Rob Schouten. Beeld Maartje Geels

Vandaag is het op de kop af eenendertig jaar geleden dat ik voor het eerst van mijn leven vader werd en ook maar direct twee keer: 24 december 1987, gegrift in mijn geheugen. 

Dat het een tweeling zou worden wisten we allang maar niet wat het geslacht was: twee meisjes, Sarah en Eva, er zat een minuut of tien tussen hun aankomsttijden. 

Sarah werd met een tang gehaald en had even een puntmutsje, Eva moest een half uurtje in de couveuse want woog net wat gram te weinig, voor de rest verliep alles voorspoedig en tegenwoordig zijn ze respectievelijk lerares en psycholoog. De vraag is of we ze kerstkindjes mogen noemen. In het buitenland waar kerstavond hét moment is zeggen ze ja maar in Nederland, waar het vooral om de twee luie en vadsige dagen erna gaat, is het op 24 december nog geen Kerst want zo staat het niet op de kalender.

Ach, Kerst, van (mijn) huis uit was het toch al een ietwat dubbelzinnig feest. Zevendedagsadventisten, ondanks dat advent in hun naam (dat overigens op de wederkomst van Christus slaat), geloven niet dat Christus met Kerst geboren is, niet in de winter want de herdertjes lagen bij nachte in het veld en zo en dat zou veel te koud zijn geweest. Daarom geen kerstboom in de kerk en ook geen kerstdiensten. Het was vooral een heidens feest.

Maar thuis hadden we weer wel een kerstboom en dat het om ons heen overal werd gevierd, viel niet te ontkennen dus deden we toch maar zo'n beetje mee, aten meer dan anders en draaiden de 'Messiah' van Händel.

Kerstkindjes

Sinds eenendertig jaar wordt mijn kerstgevoel mede bepaald door de verjaardag van mijn dochters en is het een soort algemeen feest. Dit jaar voor het eerst vierden ze het echter een dag eerder omdat een verjaardagsfeest op kerstavond toch lastig is, er zijn vrienden en vriendinnen die dan niet kunnen.

Ach, je moet ook met feesten een beetje kunnen schipperen, anders wordt het een sleur en je verjaardag heeft vanzelf al iets sleurachtigs. Toch voel ik mij soms een gezegend adventkind met twee kerstkindjes. Vanzelfsprekend denk ik vandaag ook terug aan die dag eenendertig jaar geleden, het was geloof ik net zulk soort weer als nu, geen sneeuw in elk geval, ik zou het me zeker herinnerd hebben. 

Ik fietste met achterlating van mijn kakelverse kroost in het ziekenhuis naar huis als verwarde verse vader: wat zou het ons allemaal brengen, geen flauw vermoeden nog van die lerares en psycholoog. Ouders en schoonouders bellen, iedereen blij: twee meisjes tjonge!

Wie vader wordt heeft de neiging de rest van het nieuws aan z'n laars te lappen, het is nu werkelijk geen tijd voor al te sociale en samaritaanse gevoelens, maar helemaal kwam ik er toch niet onderuit. Op de dag dat mijn dochters werden geboren, stierf Joop den Uyl, de premier van mijn puberteit en studententijd. Alsof in één klap dan ook alles uit mijn jongelingsjaren maar afgesloten werd. Sindsdien is 24 december voor mij ieder jaar een dag vol herdenken: twee dochters, alvast een straaltje Kerst en een toefje Joop.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden