Van superspannend tot beleving ontberend

Holland Festival
'Addio alla Fine' van emiogreco | PC. Te zien op 19 t/m 21/6. www.hollandfestival.nl

De grafstemming komt erin als we aankomen op de kade bij het Muziekgebouw aan 't IJ. Daar zullen we aanmonsteren op de Prins van Oranje die centraal staat in de Holland Festival-productie 'Addio alla Fine' van het moderne dansgezelschap emiogreco | PC.

Een meisje verwelkomt ons vanaf een staketsel met afschuwelijke wetenswaardigheden over de bedreigde neushoorn. Ze scandeert hoe hij wordt gestroopt, zijn hoorn vermalen tot poeder dat volgens bijgeloof kanker geneest.

Geen vrolijke, wel een passende opmaat voor een locatievoorstelling over het einde der tijden, geïnspireerd op Fellini's 'E la Nave Va' (1983). Hierin komt ook een neushoorn voor, als sprankeling van kracht en hoop aan de vooravond van de catastrofe van de Eerste Wereldoorlog.

Een 'ordeningsoffensief' noemen de makers Emio Greco en Pieter C. Scholten hun zoektocht naar sturing in een wereld op de rand van de afgrond. In 'Addio alla Fine' zijn we de laatst overgeblevenen. Deze moderne ark van Noach is metafoor voor verandering, een herijking die zich júist voorbij het einde aandient, aldus spreekstalmeester Kurt Van den Driessche.

De uitwerking van een locatievoorstelling moet interessant en origineel genoeg zijn om de ongemakken - staan, wachten hier, wachten daar, slecht zicht - goed te maken. Voordat we de boot opgaan, is er op de kade een eerste 'halte' opgeworpen: een lange, gedragen monoloog uit Jan Fabre's theatertekst 'Prometheus', en net genoeg te verstaan om de context te missen. Op de boot vrijblijvende dansscènes en een hoelahoepact, zonder samenhang, en een slecht ingerichte video-installatie over het verstrijken van de tijd. Een theatraal summier aangekleed tripje om van A naar B te komen.

En ook dat B, een werf in niemandsland bij de Amsterdamse eilanden, is behalve uitgerust met een prachtig uitgelichte gang, ofwel 'loopplank', weinig specifiek. In het midden een podium in plankiervorm, aan weerszijden publiek. De dans is gelukkig typisch Emio Greco: puur, barstensvol dynamiek, rauw en toch op momenten zeer lyrisch. Emio Greco zelf, slingerend als een aap, zet zijn zes dansers aan tot een soort (omgekeerde) evolutie en gooit een wereld aan fysieke mogelijkheden open. Geweldige formatiedans en louteringsslag ineen, waarin de toeschouwer de ronduit fenomenale dansers letterlijk kan aanraken.

Dit dansdeel in 'Addio alla Fine' is superspannend, het locatietheater eromheen ontbeert beleving. Want dan terug. Op de boot waar verder niets gebeurt, behalve dan een replica-neushoorn die vanuit een bootje sardonisch rondjes om ons draait.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden