Van sportpodium naar werkvloer

Het is mooi werk, dus gaan ze er helemaal voor. De mensen in deze maandelijkse interviewserie vertellen over hun passie en gedrevenheid voor het werk dat ze doen. Vandaag: Oud-beachvolleyballer Bram Ronnes helpt topsporters aan werk.

'Goud op de werkvloer' heet het project van Randstad, Sport & Zaken en NOC-NSF om topsporters aan een baan te helpen. Is een topsporter een betere werknemer?

"Als topsporter ben je niet anders gewend dan hard te trainen om je doel te bereiken", zegt Bram Ronnes (32), programmamanager van het project. Hij spreekt uit ervaring. "De winnaarsmentaliteit die ik had als beachvolleyballer hadden alle sporters om mij heen. In arbeidssituaties heeft niet iedere werknemer dezelfde mentaliteit. Ik merk dat werkgevers juist dat doorzettingsvermogen en die doelgerichtheid waarderen in de sporter. Een sporter in hun midden kan collega's ook erg inspireren. Ze leven mee, gaan hem volgen. Sport is gewoon gaaf, dat vinden heel veel mensen. Een topsporter op de werkvloer kan bijdragen aan een positiever arbeidsmentaliteit."

Maar heeft de sporter zelf wel die arbeidsdrift als hij ondertussen naast zijn baan zich het zweet uit het lijf traint voor de Olympische Spelen? "Voor iemand die Londen in 2012 op één heeft staan, komt het werk inderdaad op de tweede plaats. Dat beseft ook zijn werkgever. Die waardeert de kwaliteiten die de sporter meebrengt en accepteert dat hij in de voorbereiding op grote toernooien even de focus verlegt. Bedrijven doen al veel aan sportsponsoring, op deze manier leveren ze ook een bijdrage aan het topsportklimaat in Nederland."

En werkgevers gaan echt niet alleen voor de grote namen, verzekert Ronnes. "Er zijn er die misschien denken dat ik morgen met Sven Kramer op de stoep sta, maar ze haken niet af als ik een minder bekende sporter aanprijs. Van de tachtig sporters die we nu hebben geplaatst zijn er misschien maar vijf bekende namen. Laatst heb ik een roeier geplaatst. Hij heeft nú kansen op de arbeidsmarkt, maar ook zicht op Londen. We hebben een werkgever gevonden die hem de mogelijkheid geeft zich volop te richten op die Olympische Spelen. Dat vind ik geweldig."

Ronnes vertelt met verve waarom het hem zo motiveert om actieve sporters te helpen aan een flexibele baan, of oud-sporters aan een nieuwe invulling van hun leven. Maar doet het ook niet een beetje pijn? Twee jaar geleden waren de Londense Spelen ook voor hem nog een mogelijk doel. "Ik weet niet of ik Londen zou hebben gehaald. Het was mijn droom om te stunten op de Olympische Spelen in Peking in 2008. Dat is niet helemaal gelukt", zegt hij met een brede grijns. Met partner Emiel Boersma werd hij uiteindelijk zeventiende.

"Het resultaat was teleurstellend. Toch vond ik het geweldig om erbij te zijn. Als kind keek ik al naar de Olympische Spelen met bewondering: Wauw, da's gaaf! Wat ik zie, zijn sporters die het maximale van zichzelf geven. De hoogte- en dieptepunten, de emoties van winnen en verliezen. Ik kan het voelen, al doe ik het zelf niet meer."

Terug uit Peking wilde Ronnes door als professioneel beachvolleyballer. Zijn partner niet, althans niet met hem. "Emiel is een goede vriend, maar in het veld ging het moeizaam tussen ons. Ik vond het resultaat belangrijker dan het proces. Emiel had daar meer last van dan ik. Ik had een andere partner kunnen zoeken, maar het zou lang duren voor je samen weer op hetzelfde niveau zou zijn."

Boersma is wel doorgegaan en richt zich op de Spelen van 2012. "Ik gun het hem", zegt Ronnes. "Het is voor mij een goede keuze geweest te stoppen. Ik weet niet of ik het niveau voor Londen zou hebben gehaald. Ik was niet meer ambitieus en gemotiveerd genoeg om verder te gaan."

Het klinkt heel rationeel, net als zijn keuze om van zaalvolleybal naar beachvolleybal over te stappen. "Ik was een redelijk goede zaalvolleyballer. Maar niet goed genoeg om internationaal mee te spelen. Ik was beter in beachvolleybal. Dat vond ik ook leuker, met z'n tweeën in het veld. Je moet meer een allrounder zijn."

Van het beruchte zwarte gat, waar topsporters in terecht zouden komen na hun sportieve carrière, had Ronnes geen last, vertelde hij in augustus 2009 aan Omroep Brabant. Hij werd gefilmd tijdens een training van jeugdige talenten op het Scheveningse strand. Nee, geen kriebels meer om zelf te spelen, zei Ronnes beslist tegen de verslaggever. Wel veel zin om te beginnen aan zijn tweede carrière, de baan bij Randstad was al binnen.

"In de maanden daarvoor had ik veel nagedacht over stoppen. Ik vond het wel degelijk moeilijk de knoop door te hakken. Het heeft lang geduurd voor ik dat erkende. Eén keer, ik zat in de auto met mijn toenmalige vriendin, heb ik tot tranen toe gezegd dat ik bang was om te stoppen. Te stoppen met iets waar je goed in bent en waar mensen je om waarderen. Misschien krijg je die waardering niet terug. Want je staat niet meer op een podium. Eigenlijk wist ik die gevoelens niet goed te plaatsen. Ik had mogelijkheden voor een maatschappelijke carrière, ik ben geen domme jongen, ik zou me wel redden. Maar toch... Je verliest een stukje identiteit. Die angst heeft ervoor gezorgd dat ik de deur, terug naar de toernooien, lang heb opengehouden. Misschien wel om de mensen die geïnteresseerd waren in de beachvolleyballer die ik was, betrokken te houden. Raar, zeg ik nu, want als mensen om die reden afhaken, moet je ze niet om je heen willen hebben. Een zwart gat? Nee. Een flinke mentale dip."

Die dip heeft Ronnes wel doen beseffen hoe belangrijk het kan zijn voor sporters om naast de sport ook een maatschappelijke loopbaan te hebben. "Ik kon ook jeugdtrainer worden bij de volleybalbond, maar dat kan altijd nog. Bij 'Goud op de werkvloer' ben ik de spil tussen de werkgever en de topsporter. Het is een baan waarin ik mezelf kan blijven ontwikkelen." De winnaarsmentaliteit die Ronnes als beachvolleyballer had, is niet opeens weg. "Mensen hebben soms een beeld van beachvolleyballers als vrijbuiters die de hele dag op het strand hangen en af en toe een toernooitje spelen. Ik ben niet zo'n 'beachboy'. Ik was altijd bezig met doelen. Ik wil winnen."

Ronnes was twintig toen hij met zijn broer Gijs een dagelijks trainingsprogramma begon om bij de internationale top te komen. "Op die internationale toernooien werden we kansloos weggespeeld, wel honderd keer. Teleurstellend, maar een goede leerschool. Als je de beste wil zijn, en het lukt op dat moment niet, ga je zoeken naar manieren om het wel te laten lukken. Zolang ik denk dat er rek in zit, zoek ik het plafond op. Als je dan, in 2003, voor het eerst een eredivisie-toernooi wint geeft dat een kick." Dat succesgevoel heeft hij in zijn huidige werk nog. "Als er een match tot stand komt tussen een sporter en een werkgever geeft dat ook een kick. Niet te vergelijken met het verzilveren van een matchpoint voor een publiek van 12.000 man op een internationaal toernooi, maar ik ervaar wel andere succesmomenten. Nu misschien wel meer dan ik beleefde als sporter."

Londen 2012 blijft voor Ronnes hoe dan ook een belangrijk richtpunt. Doel van 'Goud op de werkvloer' is om tot aan de Spelen honderd structurele werkplekken te creëren voor topsporters. "We hebben nu tachtig mensen geplaatst en hebben 130 bedrijven aan ons weten te binden. Dus dat doel gaan we zeker halen."

'Het volleybalseizoen was maar zo kort'
CV
Naam

-Bram Ronnes

Geboren

-17 november 1978 te Enschede

Opleiding

- 1991-1997 Gymnasium in Heeswijk-Dinther

- 1997-1998 Griekse en Latijnse taal en cultuur Radboud Universiteit Nijmegen ("Dat was het toch niet")

- 1999-2006 Bedrijfscommunicatie Radboud Universiteit Nijmegen ("Dat het ik wel afgemaakt'')

Sport

- Vanaf zijn negende zaalvolleybal ("Omdat de hele familie dat deed'')

- Sinds zijn veertiende ook beachvolleybal ("Omdat het volleybalseizoen maar zo kort was, van september tot mei'')

- 2003 - 2009 professioneel beachvolleyballer ("Veel uitdagender met z'n tweeën in het veld'')

- 2005 Nederlands kampioen

- 2007 Goud op de European Tour

- 2008 Deelname aan Olympische Spelen in Peking

Werkervaring

- 2001 - 2003 invaldocent Latijn aan het Utrechts Stedelijk Gymnasium

- 2006 een klein jaar communicatiemedewerker bij de volleybalbond

- 2009 - heden programmamanager 'Goud op de werkvloer', een werkgelegenheidsproject van Randstad, Stichting Sport & Zaken en NOC-NSF

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden