Terugblik

Van Pogba’s rede tot de vreugdeschreeuw van Dumoulin: dit was het sportjaar 2018

De Fransman Paul Pogba na het winnen van het WK voetbal Beeld REUTERS

Wat waren de gedenkwaardige momenten van het afgelopen sportjaar? Sportredacteuren Eline van Suchtelen, Fred Buddenberg, Kick Hommes en Henk Hoijtink van Trouw delen hun bijzondere herinneringen aan 2018.

De rede van Pogba

Dit was het jaar, die voorspelling is niet gewaagd, van voorlopig weer het laatste voetbaltoernooi zonder Oranje. Het was een mooi toernooi, het WK in Rusland, met een mooie winnaar. Vaardig waren ze, de Fransen, vastberaden en eendrachtig vooral.

Bondscoach Ronald Koeman ziet België op dat WK graag als een inspiratiebron, zei hij vorige week in het Algemeen Dagblad. Tactisch flexibel, vond Koeman. België? Overschatte ploeg, vind ik al langer. In de halve finale door Frankrijk ontmanteld, op de simpelste wijze, zoals het Ajax in de Europa Leaguefinale van 2017 tegen Manchester United overkwam.

Ik zal deze bondscoach in weinig tegenspreken, maar hierin toch wel. Frankrijk, kijk naar Frankrijk. Niet naar de kwaliteit, die zal onbereikbaar zijn, maar naar de eendracht, het wezen van teamsport. Kijk nog eens naar de speech van middenvelder Paul Pogba voor de finale tegen Kroatië, mijn krachtigste sportherinnering aan 2018.

Geen teamspeler pur sang, Pogba. Onberekenbaar, een kunstjesspeler soms. Een dure speler van het moderne clubvoetbal. Als het ze niet zint, moet hun zaakwaarnemer een andere club regelen. Of de trainer moet weggaan, als ze met hem ruzie hebben. Dan blijven ze. Daarom is landenvoetbal zoveel mooier: spelers kunnen niet weg, hebben geen keuze. Ze moeten verbonden sluiten, als ze iets willen winnen. De rede van juist Pogba, compleet met drieslag, de specialiteit van Obama. “Vandaag”, sprak hij tegen zijn ploeggenoten, “wordt vereeuwigd in het geheugen van alle Fransen, van hun kinderen, hun kleinkinderen, hun achterkleinkinderen.”

Aan praattafels in Nederland hoorde je om je heen, echt waar, dat het maar niks was, dat voetbal van de wereldkampioen.

Het wonderjaar van Zonderland

Hij haalde na twaalf jaar geneeskundestudie zijn bul, werd vader van een gezonde zoon, verhuisde naar een prachtige woning en nu stond de 32-jarige turner klaar op de mat onder de rekstok voor zijn WK-finale. Het jaar 2018 kon voor Epke Zonderland eigenlijk niet meer mislukken. Alles ging goed. Ook de verkoudheid, en het ‘woozy’ gevoel dat Zonderland eerder in de week had door de loeiende airco in hotels en sporthal, was weg. Precies op tijd. Hij had voor het eerst in de geschiedenis van het Nederlandse mannenturnen de teamfinale gehaald, waardoor hij nog een keer kon wennen aan de rekstok, die op elk toernooi anders is. Er zat ook eindelijk publiek in de zaal, nadat de tribunes in Doha anderhalve week leeg waren geweest omdat men in Qatar niet geïnteresseerd is in turnen. Kortom: het kon bijna niet meer misgaan. Het ging ook niet mis. 

Epke Zonderland of the Netherlands competes in the Men's Horizontal Bar final during the 2018 FIG Artistic Gymnastics Championships at the Aspire Dome on November 3, 2018 in Doha. (Photo by KARIM JAAFAR / AFP) Beeld AFP

Zonderland turnde een nagenoeg perfecte oefening, met twee keer twee vluchtelementen. Zo werd hij in 2013 in Antwerpen voor het eerst wereldkampioen, in 2014 in Nanning voor de tweede keer en in 2018 voor de derde keer. Er moesten nog turners in actie komen, maar Zonderland nam na zijn oefening plaats op de bank met een grote glimlach. Nadat Kohei Uchimura zijn beurt had gehad, stak de Japanse grootheid zijn wijsvinger op naar Zonderland. “Jij bent één”, wilde hij ermee zeggen. De twee zijn al jaren concurrenten en communiceren vanwege het gebrekkige Engels van Uchimura vooral in gebarentaal. De turner uit Lemmer maakte ook een gebaar naar de camera. Drie vingers. Drie wereldtitels. Zijn wonderjaar was compleet.

Van Rouwendaal ontroert haar coach

In Loch Lomond, het meer met uitzicht op de uitlopers van de Schotse Highlands, werd Sharon van Rouwendaal in augustus de meest bekroonde Nederlandse sporter op de gecombineerde Europese kampioenschappen, met drie keer goud en een keer zilver bij het openwaterzwemmen. Een geweldige prestatie van de zwemster die al vijf jaar in Frankrijk traint bij Philippe Lucas. Een man die niet bekendstaat als een aimabel mens, maar een man die zijn pupillen onderwerpt aan een Spartaans regime. Ook niet een man van complimenten.

Sharon Van Rouwendaal of the Netherlands celebrates after crossing the finishing line in the Women's 10km Final during day eight of the 2018 European Championships at Loch Lomond, Stirling, Scotland, Thursday, Aug. 9, 2018. (Ian Rutherford/PA via AP) Beeld AP

Na de titel op de vijf kilometer van Van Rouwendaal gunde Lucas haar geen blik waardig. Hoe ontroerend was daarom de interactie tussen de coach en de zwemster nadat ze een dag later ook de snelste was op de olympische tien kilometer. Zittend in een golfkarretje dat haar van de huldiging naar de persruimte had gebracht, kreeg Van Rouwendaal zomaar een aai over de kin van de excentrieke Lucas, met zijn lange grijze haren en futuristische zonnebril. Er brak zelfs een glimlach door op zijn gezicht.

Een bijzonder moment voor Van Rouwendaal, die later vertelde dat ze hem na de huldiging voor het eerst op de wang had gezoend. “Dit is allemaal dankzij jou”, zei Van Rouwendaal tegen de coach die haar zes dagen in de week gemiddeld achttien kilometer per dag laat zwemmen. Tot haar verbazing kreeg ze allemaal zoenen terug. Er kwamen zelfs tranen in de ogen van Lucas. “Ik heb hem ontroerd, hij was helemaal emotioneel”, lachte een gelukkige Van Rouwendaal. “Ik hoorde het aan zijn stem, hij kon geen woord uitbrengen.”

De vreugdeschreeuw van Dumoulin

Espelette is een klein Frans dorpje aan de voet van de Pyreneeën. Veel zuidwestelijker in Frankrijk kan het bijna niet. Witgekalkte huizen bieden onderdak aan ongeveer tweeduizend inwoners. Het is geen bijzondere plek, maar sinds 28 juli wel voor Tom Dumoulin.

Die 28ste juli was de dag van de twintigste etappe in de Tour de France, de laatste tijdrit. Normaal gesproken dé specialiteit van Dumoulin, maar op de ochtend voor de rit tegen de klok leek voor de Nederlander alles mis te gaan. Dumoulin was zijn tijdritpak kwijt. Dat was iets wat hij er niet bij kon hebben, op de dag waarop zijn podiumplek ook al twijfelachtig was. Een dag eerder was Primoz Roglic over hem in de stand heen gewipt.

Beeld BELGA

Dumoulin (28) stond onder grote druk. Toch zorgde hij er zelf voor dat er een nieuw pak kwam, handgemaakt door een medewerker van de leverancier die gelukkig heel vlakbij woonde. Hij kon van start en reed de snelste tijd. Er moesten nog drie renners starten. Toen een agent nog over de finishstreep was gelopen en zo de tijdsmeting in de war had gegooid, was de twijfel compleet. Wat gebeurde er allemaal?

Tot iets na 17.00 uur. Dumoulin hoorde dat hij de tijdrit had gewonnen. Op een anonieme weg in Espelette, onder een lullige partytent, volgde de vreugdeschreeuw waarmee alle stress uit zijn lijf verdween. Hij werd tweede in de Tour, na eerder al een tweede plek in de Giro. Hij vestigde definitief zijn naam als beste Nederlandse klassementsrenner. Later zou hij nog zeggen: “Over deze dag wordt ooit een ‘Andere Tijden Sport’ gemaakt.”

Lees ook:

Epke werkt in stilte aan zijn masterplan

Epke Zonderland turnt zaterdag de rekstokfinale bij de WK in Doha. Zenuwen kent hij niet meer, hij werkt in een zee van rust toe naar het slotstuk.

‘Ik ben dertig, tegen Pogba kijk ik nu niet meer op’

Ruud Vormer is een van de twee nieuwe internationals die bondscoach Ronald Koeman bij de ploeg hield.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden