Van oerdandy Oscar Wilde naar eerste glitterkoningin Jack Fairy

CANNES - In de gang onder de trappen van het Palais des Festivals heeft iemand zijn hondje aan een deurpost vastgebonden. Het dier, hoopvol kwispelend bij iedere passant, maakt een verloren indruk. Na de enorme drukte die op hemelvaartdag half Frankrijk voor Sharon Stone naar de Boulevard de la Croisette lokte, loopt Cannes tegen het einde van het festival langzaam leeg.

Met nog één dag te gaan voor de laatste twee competitiefilms -'Mia eoniotita ke mia mera' van Theo Angelopoulos en 'Corazon iluminado' van Hector Babenco - is de eerste prijs van het filmfestival naar een Nederlandse film gegaan: 'De Poolse bruid' van de Algerijnse regisseur Karim Trada, geprogrameerd in de 'Semaine de la critique', kreeg de publieksprijs van de Franse spoorwegen, 'Le grand rails d'or'.

Het voorspellen van een Gouden Palm-winnaar is dit jaar een spannende aangelegenheid, het gevolg van een bijzonder aantrekkelijk en divers competitieprogramma. Meerdere kandidaten dienen zich aan, maar de vraag is natuurlijk wat voor keuze deze jury, voorgezeten door Martin Scorcese, zal maken. Scorcese zal ongetwijfeld een sterk stempel drukken op de rest van de jury waarin ondermeer de actrices Chiara Mastroianni, Sigourney Weaver en Winona Ryder, de Britse regisseur Michael Winterbottom en de Franse rapper MC Solaar zitten. In ieder geval is het niet waarschijnlijk dat er net als vorig jaar twee Palm-winnaars worden aangewezen. De keuze voor zowel 'The Eel' van de Japanse regisseur Sohei Immamura en 'Taste of cherry' van de Iraniër Kiarostami leek toen vooral ingegeven door een tegenvallend aanbod zonder echte toppers.

Hoe gevoelig is Scorcese voor de film waar door velen deze week halsreikend naar werd uitgezien? 'Velvet Goldmine' van de Amerikaan Todd Haynes ging gisteren in première. Haynes film over de roem en het verval van de (fictieve) 'glam rock star' Brian Slade (Jonathan Rhys Meyers) is vooral een nostalgisch eerbetoon aan de decadente glitterrock, die met name in Groot Brittanië begin jaren zeventig een korte maar hevige bloei doormaakte met David Bowie, Brian Ferry en Brian Eno als voornaamste sleutelfiguren. Haynes houdt van camp, van theatrale bravoure. In zijn debuut 'The Karen Carpenter story' (1987) verfilmde hij het leven van de aan anorexia overleden zangeres met barbiepoppen in jaren zeventig kleding in plaats van acteurs. Ook in 'Velvet Goldmine' spelen kleding en vooral de muziek een hoofdrol, maar de film is bovenal een prachtige lovestory tussen Brian Slade en zijn Amerikaanse inspiratiebron Curt Wild (Ewan McGregor), waarbij het niet moeilijk is in beide sterren David Bowie en Iggy Pop te herkennen.

De ingenieuze vertelstructuur verwijst volgens de makers naar 'Citizen Kane' van Orson Welles: in 1984, tien jaar nadat Slade een aanslag op zijn leven in scène zette, krijgt de Britse journalist Arthur Stuart de opdracht een verhaal over Slade te maken. Aan de hand van de verhalen van Slades ex-manager en zijn ex-vrouw reconstrueert hij niet alleen Slades leven, maar ook zijn eigen jeugd: Stuart was een puber toen de 'glam rock' doorbrak en de hele scene had op hem een verwarrende aantrekkingskracht, vooral waar het zijn seksuele geaardheid betrof. Dat het hier geen rechtlijnig, realistisch verteld verhaal betreft wordt meteen al in de eerste scènes duidelijk. De film begint met de geboorte van Oscar Wilde, vader van alle dandy's, in 1854. Zijn 'ziel' wordt in de vorm van een blauwe steen in een vliegende schotel 100 jaar later doorgegeven aan Jack Fairy, de allereerste glitterkoning(in).

De reacties op de tweede 'Dogma-film' in de competitie, Lars von Triers 'Idioterne', over een groep jonge mensen die zich voor de buitenwereld als verstandelijk gehandicapten voordoen, zijn zeer uiteenlopend, variërend van 'briljant' tot 'verwerpelijk'. Het 'verwerpelijke' hangt samen met de seksscènes waarbij Von Trier erectie en penetratie expliciet in beeld brengt. Overigens gaf hij toe in deze scènes een van de authenticiteitsregels van 'Dogma 95' te hebben geschonden door porno-acteurs in te huren.

De Italiaan Roberto Begnini kreeg deze week een staande ovatie van de jury voor 'La vita e bella' ('Life is beautiful'), een 'luchtige' film die zich afspeelt in een concentratiekamp. Gisteren bleek Begnini een speciale onderscheiding van de burgemeester van Jeruzalem te hebben gekregen wegens 'het bevorden van het universele begrip voor de joodse geschiedenis'. Ondanks de staande ovatie is het niet erg waarschijnlijk dat 'Life is beautiful' een Gouden Palm wint; het is niet erg prestigieus voor een festival als dat van Cannes om een film te eren die elders al triomfen vierde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden