TV-recensie

Van muizenissen op vakantie en dooie ratten van je buurman

Kijken naar de aankomst van de andere witte gevaartes op wielen. Beeld Maaike Bos
Kijken naar de aankomst van de andere witte gevaartes op wielen.Beeld Maaike Bos

Omroep Max zou gek zijn om het zomerprogramma ‘We zijn er Bijna!’ geen nieuw seizoen te geven. Sinds 2011 reist presentatrice Martine van Os keuvelend mee met een groep oudere camper- en caravanrijders, dit jaar veertig dagen door Ierland. 

De kijkcijfers rijzen traditioneel de pan uit: maandag 1,55 miljoen kijkers. Alleen het achtuurjournaal en de huldiging van het vrouwenvoetbalteam waren populairder.

Een willekeurige aankomstmiddag op een camping. Een stel heeft de klapstoelen al staan en zit vorsend te kijken naar de aankomst van de andere witte gevaartes op wielen. Dat gaat zo: vrouw stapt uit en geeft directies. Man rijdt de caravan enigszins op zijn plek, vrouw zegt ‘Ho!’, man rijdt nog een tikkie door. Man neemt de afstandsbediening van de caravan ter hand. Vrouw: ‘Dat kan ik niet hoor. Hij doet buiten, ik doe binnen.’ Als de caravan staat, verschijnen de wasjes, de sopjes, de taakjes. De een lijmt zijn regenlaarzen, de ander gebruikt de centrifuge. En terwijl Rinus de piepers schilt (‘Mijn vrouw is van het vlees, hè, ik ben van de groenten en de aardappels. Zij maakt daar dobbelstenen van’), ontdooit zij de thuis ingevroren gehaktballen. ‘Glaasje wijn erbij, heerlijk’, zegt ze. Dat is nou vakantie.

Het grote Niets

Bij mij slaat eerst de verveling toe. Hoe kunnen die mensen alles zo dichttimmeren en elkaar de hele tijd daarop aanspreken? Gaan ze op vakantie in prachtig Ierland, zijn ze de hele tijd bezig met spulletjes. Terwijl sommigen eindelijk eens van de wervelende muziek genieten in een Ierse pub, blijft een ander thuis ‘om alvast de dag van morgen voor te bereiden’.

Na een kwartier kijken naar deze muizenissen, merk ik hoe mijn onderkaak ontspannen neerhangt. Hoe ik op de bank zit alsof ik erin ben geploft. Aha, ontspanning. Dit is het grote Niets, waardoor die kampeerders zich druk kunnen maken over krasjes en vlekjes. Hun huwelijk is ‘een kwestie van uitzitten’, zegt een van de heren. Meer zorgen lijken ze niet te hebben.

Burenruzie

Dat was wel anders bij de onheilspellende aflevering van ‘Mr. Frank Visser doet uitspraak’ op SBS6. De pensionado’s An en Co wonen al 54 jaar in Oostzaan en bouwden een flink huis. Nu ze eindelijk willen genieten, zitten ze met de terreur van buurman Ruud, die er al sinds 1993 verbouwt en nog niet in zijn bende kan wonen. Al twaalf jaar hebben ze mot over zijn uitbouwplannen en gooit hij dode ratten over de schutting, steekt vuurpijlen af, dumpt eieren en spuugt dikke rochels op hun ramen. Elke dag. Bovendien denkt hij dat zijn kruipruimte onder water staat doordat zij sproeiers onder hun betonfundering aanlegden, zijn kant op. Je zult maar zo’n invasieve buurman hebben. Die nestelt zich in de ruggengraat van je leven. Gelukkig oordeelt Mr. Frank Visser weer lekker vlot. “Sproeiers, dat doet toch geen mens? Straks zegt u dat het ufo’s zijn.” De wateroverlast blijkt gewoon van hoog grondwater te komen. “De echte overlast komt geheel door meneer zelf. Het is tijd om te vertrekken.” En verrek, de man krijgt een straatverbod. Dat pikt hij niet zomaar: “Waarschijnlijk gaat de bulldozer erdoorheen. En dan nemen we de rest ook mee.”

Hij liet zich er niet meer zien. Maar brr, met zo’n buurman ga je niet rustig op vakantie.

Lees ook onze eerdere tv-recensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden