Van Moorsel vindt tegenwoordig alleen nog maar rust op de fiets

SCHIPHOL - Haar hoofd zit te vol. Eigenlijk wil ze helemaal nog niet aan grote wedstrijden denken. Zaterdag wordt de ambassadrice van het Nederlands vrouwenwielrennen verwacht in de GP Primavera, Milaan-Sanremo voor vrouwen, maar Leontien Zijlaard-Van Moorsel zou net zo lief een criterium in Haarsteeg rijden.

,,Ik heb zo'n hectische winter achter de rug. Mijn hoofd zit een beetje te vol. Als ze nu tegen me zouden zeggen dat ik een week op vakantie mag, zat ik morgen in het vliegtuig'', zei Van Moorsel gisteren tijdens de presentatie van haar Farm Frites-ploeg.

Sinds ze in Sydney olympische roem vergaarde, heeft ze het druk. Aan alle verzoeken voldoen was onmogelijk. Ze pikte de meest lucratieve aanbiedingen eruit en verdiende geld als nooit tevoren. Miljonaire werd ze er niet van. ,,Als ik op alles was ingegaan wat me is aangeboden, was ik misschien in de buurt gekomen.''

In zijn zoektocht naar geldschieters voor de ploeg klopte haar man en ploegmanager Michael Zijlaard bijna nergens tevergeefs aan. Vier olympische plakken openen deuren. Het totale budget van de ploeg is erdoor gestegen van één naar anderhalf miljoen gulden. De Duitse Hanka Kupfernagel, die haar eigen team door een echtscheiding moest opdoeken, werd vooral aangetrokken om de eeuwige druk op de schouders van Van Moorsel in de wereldbekerkoersen, de Giro en de Tour Féminin te ontlasten.

Van Moorsel nam met Zijlaard ook haar verantwoordelijkheid voor de toekomst van het vrouwenwielrennen in Nederland. Het losgepeuterde geld is voor een deel geïnvesteerd in een aparte opleidingsploeg met aanstormend talent, onder wie de wereldkampioene junioren Vera Koedoder.

Van Moorsel heeft er lol in om het talent de weg naar de top te wijzen. Vorige week waren ze samen op trainingskamp in Spanje. ,,Ik vertelde die jonge meiden daar welke buikspieroefeningen ik elke morgen doe. De volgende ochtend moest Michael struikelend door de gang van het hotel. Overal lagen meiden te rekken en te strekken.''

De drievoudig olympisch kampioene is zich bewust van haar voorbeeldfunctie. In alle opzichten. Toen ze zaterdag een criterium moest rijden werd ze bestormd door tientallen jonge kinderen. Ze wilden allemaal een handtekening. Van Moorsel kan en wil hen geen 'nee' verkopen. Ook de jonge meisjes en vrouwen die haar schrijven over anorexia wil ze allemaal zelf antwoorden. Met de pen of per telefoon. ,,Er schreef mij een meisje van elf dat door dezelfde verschrikkelijke hel gaat als ik ben gegaan. Ik probeer haar te overtuigen dat er een weg terug is.''

Door al die beslommeringen vindt Van Moorsel tegenwoordig alleen rust op de fiets. ,,Lekker joh, dan gaat tenminste niet de telefoon.'' Al een paar maanden is ze weer hard in training. In dit postolympisch jaar is naast het WK baan (drie kilometer achtervolging) het werelduurrecord het heilige doel. De aanval zal waarschijnlijk in september plaatsvinden, rekening houdend met haar maandelijkse cyclus. Want in het verleden is maar al te vaak gebleken dat Van Moorsel meer pijn kan verdragen als ze ongesteld is. ,,Aan die wetten van het lichaam moet je gehoorzamen'', zei haar echtgenoot.

Haar eeuwige rivale Jeannie Longo zette het record vorig jaar op 46 kilometer en negen meter. De wereldwielrenunie UCI heeft bepaald dat deze pogingen voortaan alleen op een conventionele fiets met een gewoon krom stuur mogen worden gedaan. Van Moorsel houdt haar handen normaal altijd bovenop het stuur maar dat is niet de meest aerodynamische houding. Vandaar dat ze nu al specifiek traint op het rijden met de handen onder in de beugel. Dat levert wel weer een fysiek probleem op. ,,Dan zitten mijn tieten in de weg. Longo heeft daar geen last van.''

Zo zoekt en vindt Van Moorsel altijd wel weer dingen om over te zeuren. Dat houdt haar immers scherp. Vorig jaar klaagde ze het hele jaar over de bochten in het tijdritparcours van Sydney. Het resultaat is bekend. Nu deugt het parcours voor het WK op de weg in Lissabon weer niet. ,,Ze hebben me daar toch een bult ingelegd! Man, daar kan ik Onze Lieve Heer een hand geven.''

Zo kennen we haar weer. Als Brabantse Tinus (30) zeurt, is ze wat van plan. Zo blijkt. ,,Al die olympische titels zijn mooi, maar ik ben wel mijn regenboogtrui kwijt.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden