Van Kralingen en Szmytka ware sterren in 'Le Nozze'

AMSTERDAM - Met een meesterlijk en aangrijpende zingende Miranda van Kralingen als de gravin en een superieur musicerend Nieuw Sinfonietta Amsterdam onder de bevlogen leiding van Lawrence Renes leverde de Nationale Reisopera zaterdagavond in de Amsterdamse Stadsschouwburg een schitterende 'Le nozze di Figaro' van Mozart af.

Aangezien de Reisopera in de kaartverkoop afhankelijk is van de uitstraling en de reclame-activiteiten van de schouwburgen waar landelijk gespeeld wordt, moest het gezelschap het aanzien dat de leiding van 's lands eerste podium (zoals in Amsterdamse kringen het theater aan het Leidseplein wordt betiteld) voor deze voortreffelijke seizoensopening geen uitverkocht huis wist te genereren. Voor een top-Mozart uitgebracht in een stad waar de De Nederlandse Opera in het tweemaal zo grote Muziektheater vrijwel altijd stampvol zit, blijven in de Stadsschouwburg hele balcons leeg!

Het was niet een zuivere reprise doordat de Reisopera dit keer werkte met de Nieuw Sinfonietta Amsterdam als instrumentaal aandeel in de orkestbak. Volledig waargemaakt werden de verwachtingen die het ensemble vorige week wekte tijdens een zomerconcert in het Concertgebouw (voor een stampvolle zaal!) in een Mozart-programma met onder meer fragmenten uit de 'Nozze'.

Lawrence Renes hield de spanning er goed in bij de ontwikkeling van het liefdesschandaaltje rond de huwelijksdag van Figaro en zijn Susanna. Even soepel als gedetailleerd zorgde het strijkorkest voor een pittige expressie in de snellere onderdelen. Opvallend was de rust die Renes in zijn directie bewaarde ondanks de opwindende dingen die Mozart neerschreef; hij is duidelijk gegroeid in beheersing van situaties en in het overzicht.

Dat hij kon vertrouwen op de volle overgave en artistieke potentie van de Nieuw Sinfonietta bleek bijvoorbeeld in het sextet waarin de afkomst van Figaro uit de doeken wordt gedaan voor de verbaasde Susanna. Met spannende accenten binnen de geraffineerde ritmische beweging onderstreepte het orkest daar de totale verwarring en ook de hilariteit.

Heel mooi was ook het orkestspel in een van de hoogtepunten, het andantino van de aria 'Dove sono' (door Renes in teruggehouden tempo als 'n adagio gebracht) waarmee de intense expressie van Miranda van Kralingen werd gedragen. Met eenzelfde kwaliteit werd de nachtelijke tuinscène gerealiseerd waarin Susanna uitdagend zingt van een hartstochtelijke liefde; Elzbieta Szmytka (de andere ster), gezegend met een natuurlijk raffinement in zingen en acteren, deed dit groots. Ook de enscenering (voor het vierde bedrijf herzien en flitsender van spel) maakte duidelijk waarom Figaro denkt dat Susanna echt een afspraakje met de graaf heeft.

Ja, die Figaro van Robert Hyman en de graaf van Wolfgang Rauch, mogen ook met ere worden genoemd. Gulle stemmen voor rollen die allebei iets overmoedigs in zich hebben. Zeker de graaf is voortdurend bezig te wagen en dan niet te winnen, zelfs niet van Cherubino. In deze voorstelling deed dit geslachtelijk halfslachtige wezen door de figuur van Christine Freiberg en de aankleding denken aan Cupido. Cherubino gooit ook met een pijltje, het tot vliegtuigje gevouwen liefdesliedje voor de gravin; ze zong de arietta 'Che voi sapete' navenant lieflijk.

De gedetailleerde, op karaktertekening en spanning tussen de figuren uitgewerkte regie van Marina Wandruszka spoorde geheel met genuanceerde muzikale uitwerking. Gelet de kwalitatief uitstekende invulling van de kleinere rollen, en met de natuurlijke en effectieve decors en kostuums erbij een produktie die ogen en oren zeer tevreden stelt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden