Van Kandy tot Badulla

De kortste verbinding tussen twee punten is de rechte lijn.

Je zou dus een vliegtuig moeten nemen om zonder omwegen van Kandy naar Badulla in Sri Lanka te geraken. Hemelsbreed hooguit 75 kilometer dus 10 minuutjes vliegen.Over wat je dan zou missen gaat dit verhaal. We zijn niet de enigen die met de trein mee willen.Hele horden mensen, in allerlei kleuren en uitmonsteringen , hebben zich op het brede platform verzameld. De meeste zijn, gelet op hun bagage ,inkopen wezen doen. Levende kippen, zakken of manden fruit en groente worden op het hoofd of aan de hand meegetorst.

Er staan ook Australiërs, Europeanen of andere westerlingen te wachten. De meeste met een rugzak of weekendtas.

Onder veel gepiep en gekrijs van wielen, komt nu uit dezelfde richting waarin eerder een roestbruine trein was verdwenen , een soortgelijk exemplaar aan.

De horde dringt meer naar voren. Uit de openstaande deuren ,springen vallen of dringen reizigers naar buiten,belemmerd door een muur van reislustige vertrekkers die allemaal tegelijk willen instappen. Het gaat om zitplaatsen,want die zijn schaars.

De trein is in een ommezien mudvol tot in alle hoeken van de tweede en derde klasse.

Eersteklas reizen kan niet naar Badulla,dus drommen we mee met de tweedeklas en veroveren zo een staanplaats midden in een coupe.We worden nieuwsgierig, maar niet onwelwillend aangestaard door onze gekleurde medereizigers.

Plotseling maakt de trein een schokkende beweging, er wordt zeker nog een wagon aangehaakt ,met gevolg dat veel staande passagiers over elkaar rollen.Het doet er niet toe en brengt alleen maar meer lach op de doorgaans verre van sombere gezichten der reizigers. Een kinderrijk gezin heeft een hoekje van de coupe veroverd. Een vluchtige telling leert me dat vader en moeder een zestal kinderen hebben mee of voortgebracht. De groten zitten met de kleintjes op schoot .De gezichtjes stralen een blijheid uit, die ik nimmer bij onze Mac Donalds kinderparty’s heb gezien. Het ontroert me een beetje en nu achteraf begrijp ik ook waarom. Mijn allereerste treinreis in 1945 vond in een soortgelijk treinstel onder vergelijkbare omstandigheden plaats.

Genoeg gemijmerd .Door de openstaande ramen klinkt gefluit,gevolgd door gesis en schokkend zet de overvolle trein zich in beweging. De voor ons ruim zeven uur durende treinreis is begonnen .

De trein sukkelt naar het eerste station, de Peradenya junction waar een schitterende botanische tuin is.

Hier stappen veel mensen uit voor hun weekend uitje. Het zijn er zelfs zo veel dat er voor ons een zitplaats in zicht komt,die we na een vriendelijke wenk van een medereiziger innemen. Een schriel bruin mannetje met en mandje sinaasappels komt langs om deze te verkopen ,hij stoot een scherpe kreet uit die je met oraaangs” kunt vertalen. Desgewenst snijd hij de gekochte sinaasappel in partjes en dat allemaal voor tien roepies.Gedurende de verdere reis komen nog veel meer venters met van alles langs,variërend van schijven verse mango of ananas via kleffe rijsthapjes en gezouten pindas in een stukje krant naar kleverige katjang.

Rond het middaguur verschijnen er ,naast de onvermijdelijke curry ‘s,

zelfs heuse sandwiches die in een engelse thea shop niet zouden misstaan.

Hoewel , zoals wij vernamen, het gemiddelde weekloon in S.L. 25 euro bedraagt, zien de meeste mensen er toch niet armoedig uit.

Het tegendeel is eerder waar. Vaak hebben zij ondanks hun verwassen maar schone kleding een waardige uitstraling. De vrouwen in hun fraaie sari’s

zeker niet het minst .Ze doen qua uiterlijk en kleding zeker niet onder voor hun Europese sekse genoten in chanel of jeans.

Na Sampola,kun je aan de snelheid en de toenemende druk op de oren merken dat we de bergen in gaan. Na ontelbare bochten met idem zoveel adembenemende uitzichten op theeplantages beschaduwd door bomen en doorkliefd van watervallen, komen we in Hatton aan. Een niet onbelangrijk station op deze spoorlijn. Hier starten al dan niet gelovige reizigers , hun bedevaart naar Adams Peak een 2200 meter hoge bergtop,waarop een voetafdruk van Adam zou zijn achtergebleven. Wij zijn niet gaan kijken of het waar is want we moeten nog talloze stationnetjes, watervallen en theeplantages aandoen voor we op onze bestemming zijn.

Nanu Oya ,en het grotere Nuwara Eliya,liggen op de ideale hoogte voor de theecultuur die de Engelsen hier vestigden en waar Victoriaanse gebouwen nog van getuigen. Als je hier rond snuffelt begrijp je meteen waarom de Britten nooit hun breakfast, after noon en high teas zullen opgeven, wel blijf je met het probleem zitten waarom wij Hollanders nooit van onze eeuwige bak koffie af raken ondanks dat ze in S.L. bijna nergens te drinken is.

En de trein sukkelt verder ,af en toe stoppend op een plaats waar geen station of platform te bekennen valt en waar de uitstappende enkeling meteen achter het gebladerte verdwijnt. Niks Intercity of flitstrein, nee service van deur tot deur en dat alles voor 150 roepies of anderhalf euro zo u wilt.

Aan alles komt een eind, ook aan deze in meerdere opzichten eindeloze treinreis.

Wij stappen uit in het stadje Ella, maar de trein sukkelt door naar zijn eindstation Badulla,waar hij ruim acht uur na zijn vertrek uit Kandy zal aankomen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden