Van jaarlijkse traditie tot nostalgie

Voor het tweede achtereenvolgende jaar gaat de Haarlemse Basketbalweek niet door. Het gat van een ton op de begroting bleek te groot. Is de gemeente Haarlem te krenterig of dragen de organisatoren van de HBW soms een te grote broek?

AMSTERDAM - Vanaf de muur van het Kennemer Sport Center lijken de levensgrote portretten van de Haarlemse sporthelden verwijtend naar de parkeerplaats te staren. De regen maakt de aanblik van het kale plein nog triester.

Hier had mensengedruis moeten heersen, een toeloop van liefhebbers van heinde en verre voor het grootste basketbalevenement van Europa. Dat hád gemoeten. Maar het plein blijft akelig leeg. Jaap Eden, Marcel Joost en Yvonne van Gennip zien vanaf hun plek aan de muur geen auto's, geen volk, geen dringende rij voor de deur.

Wat tot 2000 een jaarlijkse traditie was, maar nu tot onbevredigende nostalgie lijkt verworden, begon op Tweede Kerstdag 1982. In 1998 verhuisde het toernooi voor drie jaar naar Rotterdam; in 2001 werd het van de kalender geschrapt. Na het Rotterdamse uitstapje kwam de Week in 2002 terug naar Haarlem, maar het bleef bij één editie. Het gejubel van statusgevoelige notabelen, die hun verloren sportkindje zagen terugkeren, verstomde ras toen de Week van 2002 een deficit van 90000 euro naliet. Zuchtend zuiverde de gemeente het tekort aan. Vanaf dat moment lag er een financiële doem over het evenement. In 2003 ging de HBW niet door; het toernooi viel niet kostendekkend te maken.

Dit jaar had de organisatie al in april de begroting gereed, met weliswaar een gat van een ton. Het verzoek aan de gemeente daarvoor garant te staan vond geen gehoor. Het leidde tot het besluit de HBW wederom af te gelasten. Dat betekende: geen 'Music' van John Miles, geen Hall of Fame, geen buitenlandse sterren die je anders in Nederland nooit ziet.

Soeredj Monorath, bestuurslid commerciële zaken, heeft zich geërgerd aan het gedoe: ,,Het had dit jaar best door kunnen gaan. Ik heb veel sponsors aangetrokken en had de sponsorinkomsten bijna rond. Interne oneffenheden waren opgeruimd. We hebben veel vrijwilligers. Er lag een goed advies naar de gemeente en de Stichting Sportinitiatieven Haarlem. Daar zat een financieel gat in, maar dat was overkomelijk. Het heeft me teleurgesteld dat ons voorstel is afgewezen.''

En dus: geen Amerikaanse mascotte, geen trampolinedunkers, geen Luvabulls. ,,Die toeters en bellen maken het evenement niet te duur'', zegt Monorath, eigenaar van een sportmarketingbureau. Hij wil de Week voor de komende vijf jaar realiseren. ,,Oké, het kost 520000 euro. Dat geld moet er komen. Het lijkt veel, maar dat valt, gezien de waarde, wel mee. De HBW is niet zomaar een basketbaltoernooitje. Dat kan iedereen organiseren, maar daarmee heb je nog geen event van vijf dagen. Bij de HBW komt wel wat meer kijken: beveiliging, kleding van de vrijwilligers, hun eten en drinken.''

Hij weet zeker dat de Week volgend jaar wél doorgaat. ,,Dat risico ga ik nemen. Sponsors en vrijwilligers hebben we al, en het is positief dat ze in 2005 door willen gaan. De HBW is van Haarlem en moet hier eigenlijk blijven, maar er zijn ook andere opties. Maakt me niet uit, ik ben basketballiefhebber en geen Haarlemmer. Nederland heeft een basketbalevenement nodig, waar dan ook, daar gaat het me om.''

In zijn woorden klinkt het verwijt dat de gemeente zich te weinig inzet om de HBW aan zich te binden. ,,Door de HBW presenteert de gemeente zich, dat wordt wel eens vergeten. Met de HBW promoten we de stad. In een periode dat de stad doods is, brengt de HBW sociale invulling en financiële inkomsten. Als je de pretentie hebt een sportstad te zijn, moet je daar ook wat voor over hebben.''

De suggestie dat de HBW misschien een evenement in een te grote broek is geworden, wijst hij af: ,,Bij een event hoort entertainment: een promodorp, muziek, cheerleaders. Daar komen de mensen voor. De HBW is het grootste non-commerciële basketbalevenement van Europa met wereldwijde bekendheid. Dat moet zo blijven.''

Een heldere conclusie, maar voorlopig is er niks. Geen Amerikaanse scheidsrechter, geen man-of-the-match, geen weggegeven fiets. Het Kennemer Sport Center blijft leeg. Buiten in de avondval drupt nog wat kerstregen en kijken Pim Mulier, Tom Okker en Jessica Gal vanaf hun stek aan de muur peinzend naar de kilheid van het kale parkeerterrein.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden